ผมชอบคน คนหนึ่งตั้งแต่เจอกันครั้งเเรกตอนม.4ผมชอบเขามาก ผมก็เลยไปหาเฟสเขา แล้วผมก็หาเฟสเขาจนเจอ แล้วผมก็แอดไป ตอนเขารับผมดีใจมากแต่ก็ไม่กล้าทักเขาไปหรอก เพราะกลัวเขาจะไม่ตอบ
แต่ผมก็ลองกลับมาคิดอีกทีผมก็คิดว่า ทักไปเหอะอย่างน้อยก็ได้ทักแหละวะ ดีกว่ามาคิดหนักอยู่อย่างงี้แหละ ผมก็ลองทักไป เขาก็ตอบนะตอบผมตลอด แล้วมันมีช่วงหนึ่งผม เราก็คุยกันมาตลอด จนถึงขึ้นม.5 เป็นปีแล้วนะแต่ผมก็ยังไม่ได้บอกชอบเข้า เพราะผมไม่กล้าไง ผมก็คุยมาตลอด จนมาถึงงานกีฬาสีโรงเรียน ม.5จะได้ทำแสตนหรือทำของกีฬาสี ผมก็ได้เจอเขาในโรงยิม ผมก็แซวเขาเล่น ก็แซวไปแซวมาแล้วทำหน้าเหมือนจะกวนตีนใส่กัน กวนตีนแบบมุ้งมิ้งอะนะ. เเล้วผมก็ปล่อยเขาไปทำของกีฬาสีของสีเขานะแล้วผมก็ไปทำของของสีผม..แต่พอผมทำของสีผมเสร็จ ผมก็รีบไปแอบดูเขา แต่ผมเห็นเขาคุยโทรสับกับใครไม่รู้..เหมือนจะเรียกให้มาหาเขา..ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรนะผมคิดว่าเขาน่าจะโทรเรียกเพื่อนมั้ง
ผมก็เลยกลับไปหาเพื่อนที่กำลังจะกลับบ้าน แต่แล้วก็มีรุ่นน้องคนหนึ่งขับรถมาเเล้วเอาไปจอดข้างโรงยิม
แต่สิ่งที่ผมเห็นคือ.เขาคนนั้นคนที่ผมชอบได้เดินมาหารุ่นน้องคนนั้น ผมก็คิดว่าน่าจะเป็นน้องเขาแหละผมก็เลยไม่คิดอะไร ผมก็เลยกลับมาบ้าน แล้วผมก็ทักเขาไปนะ แต่เขาก็เหมือนไม่อยากคุยกับผม..ผมก็เลยคิดว่า น้องคนนั้นน่าจะไม่ใช่น้องของเขาละ..ผมก็สงสัยได้มาหลายวัน...วันหนึ่งผมนั่งกับเพื่อนที่โรงอาหาร .ผมก็คุยกับเพื่อนไปเรื่อยเปื่อยแล้วน้องผู้ชายคนนั้นก็เดินมากับเพื่อนเขา แล้วมีเพื่อนผมคนหนึ่งคนหนึ่งพูดว่า เห้ย น้องคนนั้นอะเป็นเเฟน..(ชื่อคนที่ผมชอบ) .. ผมตกใจมาก ผมก็เลยถามไปว่าเขาคุยกันจริงๆหรอ เพื่อนผมก็ตอบมาว่าไม่ใช่คุยแหละ คบกันแล้ว มีอะไรหรอ ผมก็ตอบเพื่อนว่สไม่มีอะไร แต่ข้างในใจผม โคตรอยากจะบ้าตาย
หลังจากที่ผมรู้เรื่องของเขาผมก็เศร้ามาก...จนบางวันผมร้องไห้ออกมาเลยนะ ผมก็คิดว่าเราคงไม่ใช่คู่กันจริงๆนะ. ผมก็เลยตัดใจนะตอนแรกผมก็ทักเขาไปอยู่นะ ผมทำเป็นเหมือนว่าผมไม่รู้ว่าเขาคบกัน. จนวันหนึ่ง คนที่ผมชอบก็โพสเฟสแล้วแทร็กให้กับรุ่นน้องคนนั้น ผมเห็นแล้วน้ำตามันไหลออกมาเฉย..ผมก็เลยตัดใจ..และหยุดทักเขาหรือคุยกับเขา.จนมาถึงก่อนจะจบม.5 ผมได้ข่าวว่าเขาเลิกกันผมก็รู้นะ ว่าเขาเลิกกันเพราะอะไรแต่ผมขอไม่บอกแล้วกันเพราะสงสารเขา ผมก็เลยรอเวลาประมาณ3วัน ผมก็เลยทักเขาไป ผมก็ถามเขาไปว่าไงบ่างไหวไหม เขาก็ตอบว่าไม่เป็นไร ไหวดิสบายมาก ผมก็เลยถามเขาต่อไปว่า เสียใจไหม เขาก็บอกว่าเสียใจ..ผมก็ได้แต่ปลอบใจเขา. ปลอบใจนานมาก หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาทุกวัน จนขึ้นม.6 ผมว่ามันคงโอกาศละที่ผมจะบอกเขา ม.6ละจะจบละ ซึ้งโรงเรียนจะมีงานเปิดบ้าน และมันตรงกับวันวเลนไทด์พอดี ผมได้เล่นโฟลร์คซองในงานงานนั้นด้วย. แล้วผมก็บอกเพื่อนจองคนที่ผมชอบว่า ผมอยากจะเซอร์ไพร์เขาในวันนั้นเพื่อนของเขาก็บอกว่า ร้องเพลงดิแล้ว จะให้เด็กจะเอาดอกกุหลาบ ไปให้คนที่ผมชอบให้ ผมก็ตอบกับเพื่อนคนที่ผมชอบว่าโอเคร ผมก็เลยขึ้นเวทีและผมก็ร้องเพลงตามริดที่ผมเรียงมาแต่ผมนัดกับเพื่อนของเขาแล้วนะว่าตอนร้องเพลงที่ผมเลือกแล้ว ให้เด็กเอาดอกกุหลาบไปให้ พอถึงเพลงที่ผมจะร้องเซอร์ไพร์เขา ผิดแผนเฉย คนที่เอาดอกไม้ไปให้ไม่ใช้เด็กของเพื่อนเขา แต่เป็นเพื่อนของเขานั้นแหละเอาดอกไม้ไปให้ แล้วเพื่อนของเขาก็เอาดอกกุหลาบยื้นให้ แล้วบอกกับเขาว่า ผมเอาให้. ผมเขินมากจนร้องผิดร้องทุก55555 เขารับดอกกุหลาบของผมนะ พอเล่นโฟล์คซองเสร็จ..ผมก็กลับบ้าน แล้วเขาก็บอกว่าขอบคุณสำหรับดอกดุหลาบนะผมก็เลยบอกว่า คบกันไหม และเขาก็ตอบมาว่า. เราเป็นเพื่อนกันอะดีแล้วคำนั้นมันทำให้ผมจุกมากๆ. ผมก็เลยคิดว่า คิงเป็นแค่เพื่อนอะนะ จนผมจบม.6 วันปัจฉิม ผมก็ได้ซื้อตุ๊กตาให้เขา ผมอยากให้เพราะผมอยากบอกกับเขาว่าผมรักเขาแค่ไหน แต่ผมก็ได้แค่ยื้นให้เขา เฮ้อมันเศร้าเนาะ จบ ผมก็ได้เรียนต่อที่วิทยาลัย. ในระดับปวส. เขาก็ได้ต่อที่มหาลัย.. จนผ่านมานานมาก ช่วงนั้นผมไม่ได้คุยกับเขาเลย เพราะผมอยากจะตัดใจจากเขา แต่มาวันหนึ่งเขาก็ทักผมมา.. คุยไม่เหมือนเดิมคุยแบบคนที่มีความรู้สึกให้กัน และเขาก็อยากโทรคุยกับผม. ทั้งๆที่ผมชวนเขาโทรคุยหลายครั้งแล้วเขาก็ไม่อยากโทรคุยแต่วันนี้กลับมาอยากโทรคุยผมก็โทรคุยกับเขาได้ประมาน2วัน วันที่สาม เราก็คุยแชทกันปกติ จู่ๆเขาก็ พิมมาบอกว่าเราคุยกันในสถานะเพื่อนเท่านั้นนะ อย่าคุยกันในสถานะอื่นเลย
ผมจุกมาก เดี๋ยวมาต่อนะครับเรื่องยังไม่จบผมง่วงมาก
เธอยังไงกับเรากันแน่
แต่ผมก็ลองกลับมาคิดอีกทีผมก็คิดว่า ทักไปเหอะอย่างน้อยก็ได้ทักแหละวะ ดีกว่ามาคิดหนักอยู่อย่างงี้แหละ ผมก็ลองทักไป เขาก็ตอบนะตอบผมตลอด แล้วมันมีช่วงหนึ่งผม เราก็คุยกันมาตลอด จนถึงขึ้นม.5 เป็นปีแล้วนะแต่ผมก็ยังไม่ได้บอกชอบเข้า เพราะผมไม่กล้าไง ผมก็คุยมาตลอด จนมาถึงงานกีฬาสีโรงเรียน ม.5จะได้ทำแสตนหรือทำของกีฬาสี ผมก็ได้เจอเขาในโรงยิม ผมก็แซวเขาเล่น ก็แซวไปแซวมาแล้วทำหน้าเหมือนจะกวนตีนใส่กัน กวนตีนแบบมุ้งมิ้งอะนะ. เเล้วผมก็ปล่อยเขาไปทำของกีฬาสีของสีเขานะแล้วผมก็ไปทำของของสีผม..แต่พอผมทำของสีผมเสร็จ ผมก็รีบไปแอบดูเขา แต่ผมเห็นเขาคุยโทรสับกับใครไม่รู้..เหมือนจะเรียกให้มาหาเขา..ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรนะผมคิดว่าเขาน่าจะโทรเรียกเพื่อนมั้ง
ผมก็เลยกลับไปหาเพื่อนที่กำลังจะกลับบ้าน แต่แล้วก็มีรุ่นน้องคนหนึ่งขับรถมาเเล้วเอาไปจอดข้างโรงยิม
แต่สิ่งที่ผมเห็นคือ.เขาคนนั้นคนที่ผมชอบได้เดินมาหารุ่นน้องคนนั้น ผมก็คิดว่าน่าจะเป็นน้องเขาแหละผมก็เลยไม่คิดอะไร ผมก็เลยกลับมาบ้าน แล้วผมก็ทักเขาไปนะ แต่เขาก็เหมือนไม่อยากคุยกับผม..ผมก็เลยคิดว่า น้องคนนั้นน่าจะไม่ใช่น้องของเขาละ..ผมก็สงสัยได้มาหลายวัน...วันหนึ่งผมนั่งกับเพื่อนที่โรงอาหาร .ผมก็คุยกับเพื่อนไปเรื่อยเปื่อยแล้วน้องผู้ชายคนนั้นก็เดินมากับเพื่อนเขา แล้วมีเพื่อนผมคนหนึ่งคนหนึ่งพูดว่า เห้ย น้องคนนั้นอะเป็นเเฟน..(ชื่อคนที่ผมชอบ) .. ผมตกใจมาก ผมก็เลยถามไปว่าเขาคุยกันจริงๆหรอ เพื่อนผมก็ตอบมาว่าไม่ใช่คุยแหละ คบกันแล้ว มีอะไรหรอ ผมก็ตอบเพื่อนว่สไม่มีอะไร แต่ข้างในใจผม โคตรอยากจะบ้าตาย
หลังจากที่ผมรู้เรื่องของเขาผมก็เศร้ามาก...จนบางวันผมร้องไห้ออกมาเลยนะ ผมก็คิดว่าเราคงไม่ใช่คู่กันจริงๆนะ. ผมก็เลยตัดใจนะตอนแรกผมก็ทักเขาไปอยู่นะ ผมทำเป็นเหมือนว่าผมไม่รู้ว่าเขาคบกัน. จนวันหนึ่ง คนที่ผมชอบก็โพสเฟสแล้วแทร็กให้กับรุ่นน้องคนนั้น ผมเห็นแล้วน้ำตามันไหลออกมาเฉย..ผมก็เลยตัดใจ..และหยุดทักเขาหรือคุยกับเขา.จนมาถึงก่อนจะจบม.5 ผมได้ข่าวว่าเขาเลิกกันผมก็รู้นะ ว่าเขาเลิกกันเพราะอะไรแต่ผมขอไม่บอกแล้วกันเพราะสงสารเขา ผมก็เลยรอเวลาประมาณ3วัน ผมก็เลยทักเขาไป ผมก็ถามเขาไปว่าไงบ่างไหวไหม เขาก็ตอบว่าไม่เป็นไร ไหวดิสบายมาก ผมก็เลยถามเขาต่อไปว่า เสียใจไหม เขาก็บอกว่าเสียใจ..ผมก็ได้แต่ปลอบใจเขา. ปลอบใจนานมาก หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาทุกวัน จนขึ้นม.6 ผมว่ามันคงโอกาศละที่ผมจะบอกเขา ม.6ละจะจบละ ซึ้งโรงเรียนจะมีงานเปิดบ้าน และมันตรงกับวันวเลนไทด์พอดี ผมได้เล่นโฟลร์คซองในงานงานนั้นด้วย. แล้วผมก็บอกเพื่อนจองคนที่ผมชอบว่า ผมอยากจะเซอร์ไพร์เขาในวันนั้นเพื่อนของเขาก็บอกว่า ร้องเพลงดิแล้ว จะให้เด็กจะเอาดอกกุหลาบ ไปให้คนที่ผมชอบให้ ผมก็ตอบกับเพื่อนคนที่ผมชอบว่าโอเคร ผมก็เลยขึ้นเวทีและผมก็ร้องเพลงตามริดที่ผมเรียงมาแต่ผมนัดกับเพื่อนของเขาแล้วนะว่าตอนร้องเพลงที่ผมเลือกแล้ว ให้เด็กเอาดอกกุหลาบไปให้ พอถึงเพลงที่ผมจะร้องเซอร์ไพร์เขา ผิดแผนเฉย คนที่เอาดอกไม้ไปให้ไม่ใช้เด็กของเพื่อนเขา แต่เป็นเพื่อนของเขานั้นแหละเอาดอกไม้ไปให้ แล้วเพื่อนของเขาก็เอาดอกกุหลาบยื้นให้ แล้วบอกกับเขาว่า ผมเอาให้. ผมเขินมากจนร้องผิดร้องทุก55555 เขารับดอกกุหลาบของผมนะ พอเล่นโฟล์คซองเสร็จ..ผมก็กลับบ้าน แล้วเขาก็บอกว่าขอบคุณสำหรับดอกดุหลาบนะผมก็เลยบอกว่า คบกันไหม และเขาก็ตอบมาว่า. เราเป็นเพื่อนกันอะดีแล้วคำนั้นมันทำให้ผมจุกมากๆ. ผมก็เลยคิดว่า คิงเป็นแค่เพื่อนอะนะ จนผมจบม.6 วันปัจฉิม ผมก็ได้ซื้อตุ๊กตาให้เขา ผมอยากให้เพราะผมอยากบอกกับเขาว่าผมรักเขาแค่ไหน แต่ผมก็ได้แค่ยื้นให้เขา เฮ้อมันเศร้าเนาะ จบ ผมก็ได้เรียนต่อที่วิทยาลัย. ในระดับปวส. เขาก็ได้ต่อที่มหาลัย.. จนผ่านมานานมาก ช่วงนั้นผมไม่ได้คุยกับเขาเลย เพราะผมอยากจะตัดใจจากเขา แต่มาวันหนึ่งเขาก็ทักผมมา.. คุยไม่เหมือนเดิมคุยแบบคนที่มีความรู้สึกให้กัน และเขาก็อยากโทรคุยกับผม. ทั้งๆที่ผมชวนเขาโทรคุยหลายครั้งแล้วเขาก็ไม่อยากโทรคุยแต่วันนี้กลับมาอยากโทรคุยผมก็โทรคุยกับเขาได้ประมาน2วัน วันที่สาม เราก็คุยแชทกันปกติ จู่ๆเขาก็ พิมมาบอกว่าเราคุยกันในสถานะเพื่อนเท่านั้นนะ อย่าคุยกันในสถานะอื่นเลย
ผมจุกมาก เดี๋ยวมาต่อนะครับเรื่องยังไม่จบผมง่วงมาก