..ก่อนอื่นผมบอกก่อนว่าผมเป็นเกย์ ใครไม่ชอบก็กดผ่านได้เลยครับ ผมแค่อยากหลุดออกจากความรู้สึกนี้
คือผมเลิกกับแฟนมาปีกว่าแล้วครับ ตลอดเวลาที่อยู่ข้างกันมันมีความสุขมาก เราเดินจับมือกันแบบไม่แคร์ว่าสังคมจะมองยังไง เราถามกันทุกวันว่าวันนี้เหนื่อยมั้ย วันนี้เจออะไรมาบ้าง เราอยู่ข้างกันในวันที่เจออุปสรรคใหญ่ๆ เราปลอบโยนกันในวันที่ร้องไห้ เราเข้าใจกันในวันที่เราไม่รู้จะพูดมันออกมายังไง ทำไรผมจะส่งรูปให้ดูตลอดว่าทำไรอยู่ไหน กับใคร ถ้าไม่ไว้ใจโทรมาแล้วเปิดสายค้างไว้ให้ได้ยินเสียง เขาเป็นคนแรกครับที่อยู่กับผมในทุกเทศกาลสำคัญ รวมถึงวันเกิด จนวันนึงผมไม่รู้ว่าเขาหรือผมเปลี่ยนไป วันนั้นเราคุยกันปกติแล้วเขาโพสสเตตัสว่าวันพรุ่งนี้จะออกไปข้างนอก แล้วมีคอมเม้นนึงมาเเสดงความคิดเห็นว่า..จะออกไปไหน ขาเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ ผมรีบแคปไว้ก่อนมันจะหายไป แล้วมันก็หายไปจริงๆครับสเตตัสนั้น ผมไม่รอช้าถามว่าจะไปไหนอ่ะพรุ่งนี้ เขาตอบว่าจะออกไปซื้อของอ่ะ ผมถามต่อว่าขาเจ็บหรอไม่เห็นรู้เลย เขาบอกว่าก็กำลังจะบอกนี่แล่ะ (คือเราคุยกันได้สักพักแล้วมั้ยอ่ะ ไม่คิดจะบอก) ผมเลยส่งเม้นที่แคปไว้ส่งไปว่า คนที่ควรจะรู้คนเเรกน่าจะเป็นเราไม่ใช่คนอื่น เขาก็ฮึกฮัดแล้วพูดว่า จะอะไรกันนักกันหนา จนเราทะเลาะกันแล้วเขาพูดออกมาว่า "น่ารำคานว่ะ น่าเบื่อ"
มันทำให้ผมทำไรไม่ถูก พูดไม่ออก เราไม่คุยกันอาทิตย์นึงเต็มๆ เผื่อเขาใจเย็นลงแล้วกลับมาคุยกันดีดี เขากลับมาครับ กลับมากับคำว่าต่างคนต่างอยู่เถอะ
..เซอร์ไพรซ์ยิ่งกว่า 2 เดือนหลังจากนั้นเขาเปิดตัวว่าคบหากับคนที่มาเม้นวันที่ขาเขาเจ็บ รู้สึกแย่ไปหมด ไม่รู้จะพูดกับใครตอนนั้น จนเวลาผ่านไปก็มีคนเข้ามาครับ มีหลายคนที่ผมรู้จักแล้วเขาต้องการจะเข้ามาดูแลกันและกัน แต่ผมกลัวครับ กลัวจะดูแลเขาไม่ดีเท่าคนก่อน ผมกลัวทำเขาเสียใจด้วยอดีตของผมเอง ไม่กล้าเริ่มต้นใหม่กับใครเลยทุกครั้งที่คิดว่า เอาหน่ะ ลองเริ่มใหม่มันอาจจะดีกว่าเก่าก็ได้ สุดท้ายก็ผมเองที่ต้องบอกกับคนนั้นว่าไม่พร้อมจะมีใครตอนนี้ โดนด่าว่าอะไรก็ยอม ดีกว่าคบกันไปแล้วเอาใครมาแทนที่ใครอีกคน ผมรู้สึกว่านั้นไม่ใช่รัก
ผมอยากลืมแฟนเก่า แต่กลัวการเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน ?
คือผมเลิกกับแฟนมาปีกว่าแล้วครับ ตลอดเวลาที่อยู่ข้างกันมันมีความสุขมาก เราเดินจับมือกันแบบไม่แคร์ว่าสังคมจะมองยังไง เราถามกันทุกวันว่าวันนี้เหนื่อยมั้ย วันนี้เจออะไรมาบ้าง เราอยู่ข้างกันในวันที่เจออุปสรรคใหญ่ๆ เราปลอบโยนกันในวันที่ร้องไห้ เราเข้าใจกันในวันที่เราไม่รู้จะพูดมันออกมายังไง ทำไรผมจะส่งรูปให้ดูตลอดว่าทำไรอยู่ไหน กับใคร ถ้าไม่ไว้ใจโทรมาแล้วเปิดสายค้างไว้ให้ได้ยินเสียง เขาเป็นคนแรกครับที่อยู่กับผมในทุกเทศกาลสำคัญ รวมถึงวันเกิด จนวันนึงผมไม่รู้ว่าเขาหรือผมเปลี่ยนไป วันนั้นเราคุยกันปกติแล้วเขาโพสสเตตัสว่าวันพรุ่งนี้จะออกไปข้างนอก แล้วมีคอมเม้นนึงมาเเสดงความคิดเห็นว่า..จะออกไปไหน ขาเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ ผมรีบแคปไว้ก่อนมันจะหายไป แล้วมันก็หายไปจริงๆครับสเตตัสนั้น ผมไม่รอช้าถามว่าจะไปไหนอ่ะพรุ่งนี้ เขาตอบว่าจะออกไปซื้อของอ่ะ ผมถามต่อว่าขาเจ็บหรอไม่เห็นรู้เลย เขาบอกว่าก็กำลังจะบอกนี่แล่ะ (คือเราคุยกันได้สักพักแล้วมั้ยอ่ะ ไม่คิดจะบอก) ผมเลยส่งเม้นที่แคปไว้ส่งไปว่า คนที่ควรจะรู้คนเเรกน่าจะเป็นเราไม่ใช่คนอื่น เขาก็ฮึกฮัดแล้วพูดว่า จะอะไรกันนักกันหนา จนเราทะเลาะกันแล้วเขาพูดออกมาว่า "น่ารำคานว่ะ น่าเบื่อ"
มันทำให้ผมทำไรไม่ถูก พูดไม่ออก เราไม่คุยกันอาทิตย์นึงเต็มๆ เผื่อเขาใจเย็นลงแล้วกลับมาคุยกันดีดี เขากลับมาครับ กลับมากับคำว่าต่างคนต่างอยู่เถอะ
..เซอร์ไพรซ์ยิ่งกว่า 2 เดือนหลังจากนั้นเขาเปิดตัวว่าคบหากับคนที่มาเม้นวันที่ขาเขาเจ็บ รู้สึกแย่ไปหมด ไม่รู้จะพูดกับใครตอนนั้น จนเวลาผ่านไปก็มีคนเข้ามาครับ มีหลายคนที่ผมรู้จักแล้วเขาต้องการจะเข้ามาดูแลกันและกัน แต่ผมกลัวครับ กลัวจะดูแลเขาไม่ดีเท่าคนก่อน ผมกลัวทำเขาเสียใจด้วยอดีตของผมเอง ไม่กล้าเริ่มต้นใหม่กับใครเลยทุกครั้งที่คิดว่า เอาหน่ะ ลองเริ่มใหม่มันอาจจะดีกว่าเก่าก็ได้ สุดท้ายก็ผมเองที่ต้องบอกกับคนนั้นว่าไม่พร้อมจะมีใครตอนนี้ โดนด่าว่าอะไรก็ยอม ดีกว่าคบกันไปแล้วเอาใครมาแทนที่ใครอีกคน ผมรู้สึกว่านั้นไม่ใช่รัก