สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรานะคะ หากมีอะไรผิดพลาดต้องขอโทษไว้ก่อนนะคะ
ความรู้สึกนี้มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เข้ามหาลัยปี 1 ค่ะ มันเป็นมามากขึ้นเรื่อยๆค่ะ เรารู้สึกว่าการเล่าเรื่องอะไรที่เราไม่สบายใจให้พ่อแม่ฟังมันยิ่งทำให้เราลำบากใจมากขึ้น มันไม่ได้สบายใจขึ้นเลย แต่ก็ยังพอเล่าบ้างนะคะ จนเมื่อตอนปี 2 มันมีประเด็นที่ทำให้หลังจากเรื่องนั้นเราไม่กล้าเล่าอะไรให้พ่อแม่เราฟังอีกเลย เรามีปัญหากับเพื่อนคนนึงค่ะ แล้วครั้งนั้นเราตัดสินใจเล่าให้แม่เราฟังแค่ต้องการคนรับฟังเฉยๆ ไม่ได้อยากให้ช่วยแก้ปัญหาอะไร เพราะเรารู้ว่าเพื่อนกันทะเลาะกันสักพักก็กลับมาดีกันได้ แต่สิ่งที่แม่เราทำครั้งนั้น คือ แม่เราหาเฟสเพื่อนคนนั้นจากเฟสเราค่ะ แล้วทักแชทไปคุยพร้อมขอเบอร์แล้วโทรไปเคลียร์โดยที่เราเพิ่งมารู้ัทีหลังจากเพื่อนคนนั้นค่ะว่าแม่เราโทรไปคุย แม่ไม่ถามเราสักคำว่าเราต้องการให้ช่วยแก้ไขมั้ย แต่ด้วยความที่เพื่อนคนนั้นก็ดีค่ะ ไม่ได้อะไรมาก ความรู้สึกเราตอนนั้นมันแย่นะคะ ถึงเพื่อนไม่ได้อะไรแต่เราก็รู้สึกไม่ดีค่ะ เราเข้าใจว่าพ่อแม่เป็นห่วง แต่การแก้ปัญหาแบบนี้เราก็ไม่โอเค
เวลาที่เราเล่าเรื่องนึงให้แม่ฟัง แล้วเรื่องนั้นเราไม่อยากให้พ่อเรารู้ เพราะเป็นเรื่องผู้หญิงๆ หยุมหยิม เราเล่าทีไรพ่อเรารู้ทุกเรื่องเลยค่ะ ทั้งๆที่เราบอกแม่แล้วว่าเรื่องนี้หนูขอนะอย่าเล่าให้พ่อฟัง แม่รับปากเราทุกครั้งค่ะ เราเลยรู้สึกว่าเราไม่ไว้ใจคนในครอบครัวไม่ได้เลย
เวลาเราอยู่บ้าน เราจะออกไปไหนทำอะไร จะต้องโดนซักตลอดค่ะ เช่น ไปเซเว่นหน้าปากซอย พ่อกับแม่ก็จะชอบถามว่า ไปไหน ทำไมต้องไปซื้อ ที่บ้านไม่มีหรอ ปกติไม่เห็นกิน เรารู้สึกอึดอัดมากเลยค่ะ ความรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษเบาๆ คือถามขนาดนี้ไม่อยากให้เดินออกไปหน้าปากซอยหรอ เราแอบอิจฉาเพื่อนเรานะคะที่พ่อแม่ปล่อยๆให้ทำนู่นนี่แบบมีอิสระ อยากเรียนอะไรเรียน อยากทำกิจกรรมอะไรทำ สนับสนุน แต่พอมองมาที่เราเหมือนเราจะทำนู่นก็โดนเบรค นี่ก็ไม่ได้ ทั้งที่มันไม่ได้เดือดร้อนใครเลยค่ะ เราเคยคุยกับแม่นะคะว่าปล่อยให้หนูได้ทำอะไรที่หนูอยากทำบ้าง ให้ได้ลองทำอะไรตัวคนเดียวโดยที่ไม่ต้องพึ่งคนอื่นบ้าง แม่ก็เหมือนจะเข้าใจแค่ ณ ตอนนั้นที่คุยสุดท้ายก็กลับมาเป็นแบบเก่าๆค่ะ จนเราขี้เกียจจะพูดด้วยแล้วค่ะ
บางเรื่องที่เราอยากให้สนใจเหมือนพ่อแม่ก็มองข้ามเรื่องนั้นไป ส่วนบางเรื่องที่มันดูเป็นการถามที่เยอะมากไปพ่อกับแม่ก็สนใจก็โฟกัสแต่เรื่องนั้นค่ะ พอเวลาพ่อกับแม่ให้เราตัดสินใจนะคะ เราตัดสินใจอะไรทึ่ไม่เคยถูกใจพ่อแม่สักอย่างเลยค่ะ เหมือนเค้ามีคำตอบในหัวไว้แล้ว เช่น เรื่องหัดขับรถค่ะ เราสอบใบขับขี่มาได้แล้วแต่ไม่มีโอกาสได้ขับเพราะส่วนใหญ่ไปไหนมาไหนก็ขึ้นรถไฟฟ้า วันนึงพ่อก็ถามเราว่าจะขับมั้ย วันนั้นเรานอนไม่หลับค่ะและเราปวดหัวเราเลยตัดสินใจบอกไปว่า วันนี้หนูขอไม่ขับนะ รู้สึกง่วงๆ คำพูดที่เราได้รับกลับมา คือ ไม่หัดก็ไม่หัด มีโอกาสแล้วไม่รู้จักคว้าเอาไว้ ใบขับขี่ได้มาเอามากอดเล่นหรอ เป็นแบบนี้บ่อยมากค่ะกับหลายๆเรื่อง เวลาเราตัดสินใจพักหลังๆเราเลยไม่ปรึกษาไม่เล่าให้พ่อแม่ฟังเลยค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ต้องพึ่งพ่อแม่เราก็จำเป็นต้องบอกค่ะ เช่น ที่ฝึกงาน เราก็เลือกที่ที่เราอยากไปฝึกค่ะ โอเคมันไกลหน่อย แต่ที่พักอาหารการกินก็โอเค ไม่ได้ลำบากมาก เราไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วงมาก พอเลือกแล้วที่ฝึกงานตอบรับแล้วเราค่อยบอกค่ะ
เราอึดอัดที่หลายๆครั้งพ่อแม่ทำเหมือนเราเป็นเด็กไม่โตค่ะ คือ เราเรียนใกล้จะจบ จะทำงานแล้วค่ะ
เราควรทำยังไงดีคะ บางทีอยู่กับพ่อแม่เรารู้สึกอึดอัดมาก ไม่อยากพูดคุยด้วย อยากแยกตัวออกมาอยู่คนเดียวด้วยซ้ำ แต่กับเพื่อนกับคนอื่นเราปกตินะคะ เล่าเฉพาะคนที่เรารู้สึกว่าไว้ใจค่ะ เราไม่กล้าบอกพ่อแม่เลยค่ะว่าเรารู้สึกอะไรยังไง ทำได้แค่ตอบรับ อืมๆ ไป เราอยากจะกรี้ดออกมามากเลยค่ะบางที ถ้าตอนนั้นเราอึดอัดมากๆ เหนื่อยที่พอทำอะไรไม่ถูกใจไม่ได้ดั่งใจก็มาพูดแซะอ่ะค่ะ เบื่อด้วยที่มีคำตอบอยู่ในใจไว้แล้ว ตัดสินไปเรียบร้อยแล้วแต่ก็ยังจะมาถามเรา พอเราตอบไม่ตรงกับที่คิดก็ไม่พอใจ
เคยรู้สึกว่าคนในครอบครัวทำให้เราอึดอัดหรือไว้ใจไม่ได้บ้างมั้ยคะ ?
ความรู้สึกนี้มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เข้ามหาลัยปี 1 ค่ะ มันเป็นมามากขึ้นเรื่อยๆค่ะ เรารู้สึกว่าการเล่าเรื่องอะไรที่เราไม่สบายใจให้พ่อแม่ฟังมันยิ่งทำให้เราลำบากใจมากขึ้น มันไม่ได้สบายใจขึ้นเลย แต่ก็ยังพอเล่าบ้างนะคะ จนเมื่อตอนปี 2 มันมีประเด็นที่ทำให้หลังจากเรื่องนั้นเราไม่กล้าเล่าอะไรให้พ่อแม่เราฟังอีกเลย เรามีปัญหากับเพื่อนคนนึงค่ะ แล้วครั้งนั้นเราตัดสินใจเล่าให้แม่เราฟังแค่ต้องการคนรับฟังเฉยๆ ไม่ได้อยากให้ช่วยแก้ปัญหาอะไร เพราะเรารู้ว่าเพื่อนกันทะเลาะกันสักพักก็กลับมาดีกันได้ แต่สิ่งที่แม่เราทำครั้งนั้น คือ แม่เราหาเฟสเพื่อนคนนั้นจากเฟสเราค่ะ แล้วทักแชทไปคุยพร้อมขอเบอร์แล้วโทรไปเคลียร์โดยที่เราเพิ่งมารู้ัทีหลังจากเพื่อนคนนั้นค่ะว่าแม่เราโทรไปคุย แม่ไม่ถามเราสักคำว่าเราต้องการให้ช่วยแก้ไขมั้ย แต่ด้วยความที่เพื่อนคนนั้นก็ดีค่ะ ไม่ได้อะไรมาก ความรู้สึกเราตอนนั้นมันแย่นะคะ ถึงเพื่อนไม่ได้อะไรแต่เราก็รู้สึกไม่ดีค่ะ เราเข้าใจว่าพ่อแม่เป็นห่วง แต่การแก้ปัญหาแบบนี้เราก็ไม่โอเค
เวลาที่เราเล่าเรื่องนึงให้แม่ฟัง แล้วเรื่องนั้นเราไม่อยากให้พ่อเรารู้ เพราะเป็นเรื่องผู้หญิงๆ หยุมหยิม เราเล่าทีไรพ่อเรารู้ทุกเรื่องเลยค่ะ ทั้งๆที่เราบอกแม่แล้วว่าเรื่องนี้หนูขอนะอย่าเล่าให้พ่อฟัง แม่รับปากเราทุกครั้งค่ะ เราเลยรู้สึกว่าเราไม่ไว้ใจคนในครอบครัวไม่ได้เลย
เวลาเราอยู่บ้าน เราจะออกไปไหนทำอะไร จะต้องโดนซักตลอดค่ะ เช่น ไปเซเว่นหน้าปากซอย พ่อกับแม่ก็จะชอบถามว่า ไปไหน ทำไมต้องไปซื้อ ที่บ้านไม่มีหรอ ปกติไม่เห็นกิน เรารู้สึกอึดอัดมากเลยค่ะ ความรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษเบาๆ คือถามขนาดนี้ไม่อยากให้เดินออกไปหน้าปากซอยหรอ เราแอบอิจฉาเพื่อนเรานะคะที่พ่อแม่ปล่อยๆให้ทำนู่นนี่แบบมีอิสระ อยากเรียนอะไรเรียน อยากทำกิจกรรมอะไรทำ สนับสนุน แต่พอมองมาที่เราเหมือนเราจะทำนู่นก็โดนเบรค นี่ก็ไม่ได้ ทั้งที่มันไม่ได้เดือดร้อนใครเลยค่ะ เราเคยคุยกับแม่นะคะว่าปล่อยให้หนูได้ทำอะไรที่หนูอยากทำบ้าง ให้ได้ลองทำอะไรตัวคนเดียวโดยที่ไม่ต้องพึ่งคนอื่นบ้าง แม่ก็เหมือนจะเข้าใจแค่ ณ ตอนนั้นที่คุยสุดท้ายก็กลับมาเป็นแบบเก่าๆค่ะ จนเราขี้เกียจจะพูดด้วยแล้วค่ะ
บางเรื่องที่เราอยากให้สนใจเหมือนพ่อแม่ก็มองข้ามเรื่องนั้นไป ส่วนบางเรื่องที่มันดูเป็นการถามที่เยอะมากไปพ่อกับแม่ก็สนใจก็โฟกัสแต่เรื่องนั้นค่ะ พอเวลาพ่อกับแม่ให้เราตัดสินใจนะคะ เราตัดสินใจอะไรทึ่ไม่เคยถูกใจพ่อแม่สักอย่างเลยค่ะ เหมือนเค้ามีคำตอบในหัวไว้แล้ว เช่น เรื่องหัดขับรถค่ะ เราสอบใบขับขี่มาได้แล้วแต่ไม่มีโอกาสได้ขับเพราะส่วนใหญ่ไปไหนมาไหนก็ขึ้นรถไฟฟ้า วันนึงพ่อก็ถามเราว่าจะขับมั้ย วันนั้นเรานอนไม่หลับค่ะและเราปวดหัวเราเลยตัดสินใจบอกไปว่า วันนี้หนูขอไม่ขับนะ รู้สึกง่วงๆ คำพูดที่เราได้รับกลับมา คือ ไม่หัดก็ไม่หัด มีโอกาสแล้วไม่รู้จักคว้าเอาไว้ ใบขับขี่ได้มาเอามากอดเล่นหรอ เป็นแบบนี้บ่อยมากค่ะกับหลายๆเรื่อง เวลาเราตัดสินใจพักหลังๆเราเลยไม่ปรึกษาไม่เล่าให้พ่อแม่ฟังเลยค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ต้องพึ่งพ่อแม่เราก็จำเป็นต้องบอกค่ะ เช่น ที่ฝึกงาน เราก็เลือกที่ที่เราอยากไปฝึกค่ะ โอเคมันไกลหน่อย แต่ที่พักอาหารการกินก็โอเค ไม่ได้ลำบากมาก เราไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วงมาก พอเลือกแล้วที่ฝึกงานตอบรับแล้วเราค่อยบอกค่ะ
เราอึดอัดที่หลายๆครั้งพ่อแม่ทำเหมือนเราเป็นเด็กไม่โตค่ะ คือ เราเรียนใกล้จะจบ จะทำงานแล้วค่ะ
เราควรทำยังไงดีคะ บางทีอยู่กับพ่อแม่เรารู้สึกอึดอัดมาก ไม่อยากพูดคุยด้วย อยากแยกตัวออกมาอยู่คนเดียวด้วยซ้ำ แต่กับเพื่อนกับคนอื่นเราปกตินะคะ เล่าเฉพาะคนที่เรารู้สึกว่าไว้ใจค่ะ เราไม่กล้าบอกพ่อแม่เลยค่ะว่าเรารู้สึกอะไรยังไง ทำได้แค่ตอบรับ อืมๆ ไป เราอยากจะกรี้ดออกมามากเลยค่ะบางที ถ้าตอนนั้นเราอึดอัดมากๆ เหนื่อยที่พอทำอะไรไม่ถูกใจไม่ได้ดั่งใจก็มาพูดแซะอ่ะค่ะ เบื่อด้วยที่มีคำตอบอยู่ในใจไว้แล้ว ตัดสินไปเรียบร้อยแล้วแต่ก็ยังจะมาถามเรา พอเราตอบไม่ตรงกับที่คิดก็ไม่พอใจ