คือเล่านะครับ พี่ชายพึ่งเสียไปได้เดือนกว่า ผมเป็นเกย์อายุ 31 พี่ก็เป็น พ่อแม่มีพี่น้องสองคน ผมเป็นคนน้อง ใจผมรักพี่ชายมาก ถ้าเป็นการกระทำ ให้ผมเอาชีวิตแลกกับพี่ หรือเอาโรคทื่พี่ผมเป็นมาให้ผม ผมก็ยอม หรือจะให้ตัดแขนตัดจขาช่วยพี่ผมก็ยอม ทุกวันนี้ผมเหงามาก ปกติ พี่ผมจะมานอนห้องผม มาคุยกันเป็นแถบทุกวัน มาจนรู้ว่าพี่ป่วย ซึ่งมันเร็วมาก 3 เดือนพี่เสียเลยครับ แต่ทำไมเวลาผมทำบุญให้พี่ ผมถึงคิดด่าพี่ เช่น วิญญาณชั่ว อเะไรก็ไม่รู้ ล่าสุดซื้อพระอุทิศให้พี่ ตอนทำพิธีดันไปคิดว่ากูไปให้หรอก ตอนงานศพพี่ก็ด้วย ผมร้องให้ผมเสียใจ ผมคิดถึงพี่ เจ็บทรมานใจ แต่ใจอยู่ดีๆก็คิดว่า สมน้ำหน้า ผมเป็นอะไรครับ และไม่ใช้แค่พี่ผม ผมเดินผ่านศาลพระภูมิ ผมก็แอบด่า เช่นเลว ชั่ว แน่จิงมาเอาตัวก.ไปสิ อะไรแบบนี้
แต่ทุกครั้งที่ผมทำบุญใส่บาตร ใส่สังฆทานให้พี่ ผมจะคิดถึงหน้าพี่ คิดถึงเสียงและพยายามตั้งจิตไปให้ถึง แต่พอสักพัก มันก็คิดด่าอีก บ้างทีก็แอบด่าพระในใจ ผม งง ตัวผมเองมาก ให้อธิบายเหมือนกับ ผมทำบุญให้ ขอทานคนนี้แบบน่าสงสารจังอยากให้ แต่ใจคือให้ แต่สมองมันสั่งว่า อีขอทานอีชั่วเลว สรกปรก สทน้ำหน้ามานั่งขอทาน
ความรุ้สึกผมคือใจอยากให้ แต่เหมือนสมองมันคิดด่าคิดไม่ให้ อย่างที่บอก ให้ผมแลกกับพี่ผมก็ยอม เวลาผมจะออกนอกบ้าน ผมจะเคาะรูปพี่และกระดูกพี่ บอกว่าผมไปทำงานแล้วนะเดียวตอนเย็นกลับ แต่ใจผมคิด วิญญาณชั่ว ๆๆๆๆๆๆ แต่ปากผม เรียกชื่อพี่ผม ทั้งๆที่ผมไม่ได้ เรียกให้ใครรับรู้ว่า ผมเรียกพี่เหมือนดัจริตเรียก แต่เรียกเพราะความคิดถึงจิงๆ ผม งง ตัวผมเองมาก
อยากรู้ว่าความคิดแบบนี้ตอนใส่บาตร สังฆทาน แม้ว่าเราจะมีช่วงหนึ่งที่คิดว่าเราให้พี่ คิดถึงหน่า คิดถึงเสียง ตั้งจิต แต่ พอสักพักคิดไม่ดี คิดด่า แบบนี้มันจะมีโอกาสไปถึงพี่ผมไหมครับ ผมพยายามแล้วจิงๆ ที่ผมจะตั้งจิตคิดให้พี่ผม ผมใส่บาตร สังฆทาน แถบทุกอาทิตย์หลักๆคือให้พี่ผม ผมไม่เคยคิดอยากได้บุญกุศล คิดอย่างเดียวคือให้พี่ผมได้บุญ คิดถึงพี่ เป้นห่วงมากไม่รู้จะไปอยุ่ไหน แต่ทำไมเราถึงคิดแบบนี้ ตอนทำบุญให้ยายผมก็เหมือนกัน ผมตั้งใจให้ยายผม แต่อยู่ดีๆก็คิด อีแก่ๆๆๆๆ ตลอดเวลา ทั้งที่ผมรัก ยายผม ผมเป็นอะไร ใครเคยเป็นแบบนี้บ้าง เหมือนกับมันหยุดคิดไม่ได้
ทุกวันนี้ ผมเหงามากไม่มีเพื่อน ทั้งชีวิตผมมีแต่พี่ผมคนเดียว ผมไม่รู้เลยว่าจะเอาตัวรอดยังไงได้ อะไรผมก็ทำไม่ค่อยจะเป็น แม้ว่าพี่จะเป็นคนรักสุดของผมแต่ทำไมผมถึงคิดแบบนี้ ทำไม ทำไม ทำไม
ขอบคุณครับ
พี่ชายพึ่งเสีย คิดถึงพี่ชายมาก แต่ทำไม ใจเราถึงคิด อกุสน ครับ คิดด่าพี่ ตลอดทั้งที่รักพี่มาก เป็นปัญหาทางจิตหรือเปล่าครั
แต่ทุกครั้งที่ผมทำบุญใส่บาตร ใส่สังฆทานให้พี่ ผมจะคิดถึงหน้าพี่ คิดถึงเสียงและพยายามตั้งจิตไปให้ถึง แต่พอสักพัก มันก็คิดด่าอีก บ้างทีก็แอบด่าพระในใจ ผม งง ตัวผมเองมาก ให้อธิบายเหมือนกับ ผมทำบุญให้ ขอทานคนนี้แบบน่าสงสารจังอยากให้ แต่ใจคือให้ แต่สมองมันสั่งว่า อีขอทานอีชั่วเลว สรกปรก สทน้ำหน้ามานั่งขอทาน
ความรุ้สึกผมคือใจอยากให้ แต่เหมือนสมองมันคิดด่าคิดไม่ให้ อย่างที่บอก ให้ผมแลกกับพี่ผมก็ยอม เวลาผมจะออกนอกบ้าน ผมจะเคาะรูปพี่และกระดูกพี่ บอกว่าผมไปทำงานแล้วนะเดียวตอนเย็นกลับ แต่ใจผมคิด วิญญาณชั่ว ๆๆๆๆๆๆ แต่ปากผม เรียกชื่อพี่ผม ทั้งๆที่ผมไม่ได้ เรียกให้ใครรับรู้ว่า ผมเรียกพี่เหมือนดัจริตเรียก แต่เรียกเพราะความคิดถึงจิงๆ ผม งง ตัวผมเองมาก
อยากรู้ว่าความคิดแบบนี้ตอนใส่บาตร สังฆทาน แม้ว่าเราจะมีช่วงหนึ่งที่คิดว่าเราให้พี่ คิดถึงหน่า คิดถึงเสียง ตั้งจิต แต่ พอสักพักคิดไม่ดี คิดด่า แบบนี้มันจะมีโอกาสไปถึงพี่ผมไหมครับ ผมพยายามแล้วจิงๆ ที่ผมจะตั้งจิตคิดให้พี่ผม ผมใส่บาตร สังฆทาน แถบทุกอาทิตย์หลักๆคือให้พี่ผม ผมไม่เคยคิดอยากได้บุญกุศล คิดอย่างเดียวคือให้พี่ผมได้บุญ คิดถึงพี่ เป้นห่วงมากไม่รู้จะไปอยุ่ไหน แต่ทำไมเราถึงคิดแบบนี้ ตอนทำบุญให้ยายผมก็เหมือนกัน ผมตั้งใจให้ยายผม แต่อยู่ดีๆก็คิด อีแก่ๆๆๆๆ ตลอดเวลา ทั้งที่ผมรัก ยายผม ผมเป็นอะไร ใครเคยเป็นแบบนี้บ้าง เหมือนกับมันหยุดคิดไม่ได้
ทุกวันนี้ ผมเหงามากไม่มีเพื่อน ทั้งชีวิตผมมีแต่พี่ผมคนเดียว ผมไม่รู้เลยว่าจะเอาตัวรอดยังไงได้ อะไรผมก็ทำไม่ค่อยจะเป็น แม้ว่าพี่จะเป็นคนรักสุดของผมแต่ทำไมผมถึงคิดแบบนี้ ทำไม ทำไม ทำไม
ขอบคุณครับ