สวัสดีทุกคนในวันปิดเทอมฤดูร้อนปี 2560
หากจะเรียก 'ปิดเทอม' ว่าเป็นวันที่เด็กหลายๆคนชอบและมีความสุขเมื่อได้ยินทุกครั้งก็คงจะไม่ผิดนัก
แต่กับผู้ใหญ่หลายๆคนอาจจะเรียกได้ว่าเป็น 'ความทุกข์ขั้นสุดยอด'
โดยเฉพาะกับบางบ้านที่ผู้ปกครองต้องทำงานใน Office ที่มีเวลาแตะบัตรเข้าตอน 8 โมงและแตะบัตรออกตอน 4-5 โมงเย็นในทุกๆวันจันทร์ถึงศุกร์
แต่ด้วยสมัยนี้ที่เทคโนโลยีก้าวไกลจนลูกหลานบางบ้านนั้นแทบจะเรียกได้ว่า 'มีแค่ไฟฟ้าข้าก็อยู่ได้' ทำให้ปัญหาในการไม่มีเวลาดูแลนั้นหมดไป
ในบางครั้ง สำหรับบางบ้านที่มีเด็กค่อนข้างโตแล้วก็ไม่น่าห่วง เพราะหลายคนดูแลตัวเองได้แล้ว ทำอาหารกินได้เอง มีกิจกรรมส่วนตัวทำ
...แต่กับเด็กเล็ก มันไม่ใช่...
เด็กเล็กที่ว่า ไม่ใช่เด็กอ่อนอายุไม่กี่เดือน หรือเด็กอนุบาลหมี แต่เป็น ...เด็กประถม...
เข้าเรื่องเลยดีกว่า
บ้านเราเป็นบ้านปูนกึ่งไม้ ที่บ้านมีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง หน้าบ้านจะมีลานหญ้าและลานปูนสำหรับทำกิจกรรมกลางแจ้งหรือเล่นกีฬาได้ ใต้ถุนบ้านก็จะมีโถงกว้างๆให้นั่งนอนเล่นได้ ส่วนหลังบ้านเราก็เป็นสวนผักผลไม้ ถัดออกไปหน่อยก็จะเป็นทุ่งนา ที่บ้านมีเด็กๆอยู่หลายคน เป็นเด็กประถมสองคนและเด็กมัธยมอีก 2 คน (รวมเราด้วย) รอบบ้านเราก็จะมีบ้านญาติๆอยู่ติดๆกันหลายหลัง โดยไอ้หลายหลังที่ว่าเนี่ย มันมีหลังที่มีลูกหลานเรียนอยู่ประถมด้วย
แล้วด้วยความที่เป็นบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ก็จะมีเด็กๆบ้านอื่นมาเล่นที่บ้านเราทุกวัน(ย้ำว่าทุกวันจริงๆ) ปกติจะมากันตอนบ่ายโมง แต่บางวันก็มาตั้งแต่ก่อนเที่ยง ส่วนเวลากลับก็ประมาณทุ่มหรือทุ่มครึ่ง แต่ด้วยความที่ว่าแดดประเทศไทยเนี่ย มันเป็นประเภทที่ร้อนถึงร้อนตับแตก เป็นคุณก็คงไม่ออกมาเล่นตั้งแต่บ่ายโมงหรอกใช่มั้ย เด็กๆเหล่านี้ก็เช่นกัน... (อีกอย่างหนึ่ง เด็กๆที่มาเล่นบ้านเราจะมี Smart Phone ติดมือกันมาทุกคน)
คุณลองคิดดูแล้วกัน เมื่อเด็กมาเจอกับ Smart Phone จะเกิดอะไรขึ้น
จากนั้นทุกวันบ้างเราก็จะมีมหกรรม WLAN เกมกันอย่างสนุกสนานชนิดที่ว่าไม่มีใครยอมใคร
หลายครั้งที่เด็กๆเหล่านี้มาสร้างความรบกวนให้คนในบ้านเราในหลายๆเรื่อง
เช่น
-
เล่นโทรศัพท์เสียงดังมาก
และพอดังมากหลายๆเครื่องเคล้ามากับเสียงพูดคุยมันก็เลยกลายเป็น ดังมากกกกกกกกกกกกกกกกกกๆ
และบางเกมที่เล่นก็ไม่ใช่เกมประเทืองปัญญาเท่าไหร่ หลายเกม เรามองว่าเป็นเกมที่สร้างความรุนแรงให้เด็กอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
-
ใช้คำพูดหยาบคาย
อันนี้ปฎิเสธไม่ได้ว่าพบได้ทุกช่วงอายุ (เราเองก็รู้จักคำหยาบเยอะมาก ตั้งแต่เกิดมาเราเองก็ไม่เคยใช้กับคนที่เราไม่สนิททั้งคนที่เด็กกว่าหรือคนโตกว่าเลย)
เด็กๆ(รวมถึงน้องๆที่บ้าน) ก็มักจะพูดเวลาเล่นเกมบ่อยๆ
เราเคยแอบสังเกตเด็กๆ แล้วพบว่า เว็บไซต์ที่น้องๆเข้าเป็นประจำก็คือ Youtube แต่ประเด็นมันอยู่ตรงคลิปที่น้องดู ซึ่งคลิปที่น้องมักจะดูกันก็คือ 'แคสเกม'
หรือแชแนลปาหี่ หรือไม่ก็คลิปที่มีการใช้คำหยาบในเกือบทุกประโยค เอ้อ เพลง Rap ประเภทแรปตามใจกูนี่ก็อีกนะ
-
สมาธิสั้น
เด็กๆที่เราเจอเป็นแบบนี้กันหมดจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นน้องเราหรือลูกหลานคนข้างบ้าน
เด็กๆจะมีปัญหาในการสื่อสารอย่างมาก เช่นถามคำตอบคำ หรือบางครั้งมาถามเราว่าอันนี้อันนั้นคืออะไร พอคุยๆกันไปซักพักจะหันกลับมาถามเรื่องเดิมซ้ำๆอีก และหลายครั้งที่เราบอกให้เด็กๆ(ที่ไม่ใช่น้องในบ้าน) เบาเสียงเกมหรือคลิปที่เปิดหน่อยนี่แทบไม่มีความหมายเลย เด็กๆจะมึนและ Don't care everything
-
ขี้หงุดหงิดและชอบทะเลาะกัน เสียงดังและขี้โววาย
และบางครั้ง มันก็ไม่ได้จบกันที่การเถียงแบบเด็กๆ...
...พออ่านมาถึงตรงนี้คุณอาจจะคิดว่า เด็กก็คือเด็กวันยังค่ำ เล่นกันสนุกๆจะเป็นไรไป...
แต่หลายครั้ง มันไม่ได้จบแค่นั้น... หลายครั้งที่เกิดการลงไม้ลงมือกันเวลาโมโห ขู่ขว้างจะทุบทำลายข้าวของที่ไม่ใช่ของตัวเอง
หลายครั้งที่ใช้คำหยาบคายด่าทอ -วย -ี นี่ก็ได้ยินเด็กๆใช้กันแล้ว ...ไม่ใช่เรื่องที่ควรนิ่งเฉยๆได้เลยนะคุณ
หลายครั้งที่เราหงุดหงิดกับเรื่องอะไรแบบนี้ บางทีเราก็อยากทำใจช่างๆมัน แต่ก็ไม่เคยทำได้ เราสอนเด็กๆไปหลายครั้งแล้วแต่เด็กมันไม่กลัวเลย
บางทีก็คิดวาคงต้องเชือดไก่ให้ลิงดูก่อนมั้ยถึงจะพูดกันรู้เรื่อง เราเลยขู่ไปว่า ใครดื้อจะทำโทษ และพี่ก็เป็นคนพูดจริงทำจริง เลยดูจะกลัวๆกันไปนิดนึง(นิดนึงจริงๆ)
ปล. ในความรู้สึกที่อยากจะพูดคือ
1. เหมือนเขาเอาลูกหลานมาโยนให้บ้านเราเลี้ยงอ่ะ อยากกินอะไรเล่นอะไรก็กระดาก ทั้งๆที่ตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน บางทีนั่งเล่นคอมน้องๆก็มามุงกัน
อยากรู้อะไรกันขนาดนั้นลูก?
2. การแก้ปัญหากลัวลูกหลานเบื่อ ไม่ใช่แค่การซื้อ Smart Phone ซักเครื่องแล้วจบ คือเราต้องดูแลเขาด้วย คัดกรองและตรวจเว็บไซต์ที่เขาเข้าในแต่ละการเล่น
สอนลูกอย่างจริงจังเกี่ยวกับสื่อที่ไม่เหมาะสม อันนี้ผู้ปกครองควรสละเวลามาอยู่กับเขาเวลาเข้าใช้งานอินเตอร์เน็ตและเบราวเซอร์ต่างๆ ขอแค่ซักครึ่งชั่วโมงก็ได้ เพื่อดูแนวโน้มของลูกหลานในปกครอง
3. น้องไม่มีกาละเทศะและชอบใช้ความรุนแรงมากๆ อันนี้ไม่รู้ที่บ้านสอนยังไงนะ แต่เราไม่ชอบมากๆ คือพูดเตือนไม่ฟังเลย และด้วยความที่เป็นญาติๆกันเลยไปสืบรู้มาว่า ผู้ปกครองน้อง 'ตามใจ' ค่อนข้างมาก พอไม่พอใจก็โวยวาย ปึงปังใส่ข้าวของและใส่อื่น
4. เราไม่ได้เกลียดน้องๆ แต่เราเหนื่อยที่ต้องมาสู้รบปรบมือกับเด็กๆ
เรามาอยู่บ้านหลังนี้ซึ่งเป็นบ้านยายเรา และเราเป็นเด็กเตรียมเอ็น เราอยากได้ความสงบและสมาธิเพราะต้องอ่านหนังสือสอบ จริงๆถ้ามันมีแค่เด็กในบ้านเราจะไม่มีปัญหาเลย แต่เราไม่คิดว่าจะมาเจอแบบนี้ จริงๆถ้าสองสามวันต่อสัปดาห์เราพอรับไว้นะ แต่นี่คือทุกวัน และมาอยู่เป็นวันครึ่งวัน!
5. บ้านเรามีผู้ใหญ่คือยาย ป้าและลุง ป้าและลุงทำงานรัฐ คิดดูว่าปิดเทอมก่อนๆนี้ที่เรายังไม่ได้มาอยู่บ้านหลังนี้ แล้วยายต้องมาดูแลเด็กๆในบ้านที่คิดจะตีกันทุกครั้งที่แพ้เกมจะเป็นยังไง
สรุปคือ ถ้าคิดจะมีลูกมีหลาน อย่าเอาไปวางเป็นภาระให้คนอื่นช่วยเลี้ยง
ขอบคุณสำหรับพื้นที่ค่ะ
//แก้ไขครั้งที่ 1-3 แก้คำผิดค่ะ
เรายังจะเลี้ยงลูกหลานกันแบบนี้ต่อไปงั้นหรอ?
หากจะเรียก 'ปิดเทอม' ว่าเป็นวันที่เด็กหลายๆคนชอบและมีความสุขเมื่อได้ยินทุกครั้งก็คงจะไม่ผิดนัก
แต่กับผู้ใหญ่หลายๆคนอาจจะเรียกได้ว่าเป็น 'ความทุกข์ขั้นสุดยอด'
โดยเฉพาะกับบางบ้านที่ผู้ปกครองต้องทำงานใน Office ที่มีเวลาแตะบัตรเข้าตอน 8 โมงและแตะบัตรออกตอน 4-5 โมงเย็นในทุกๆวันจันทร์ถึงศุกร์
แต่ด้วยสมัยนี้ที่เทคโนโลยีก้าวไกลจนลูกหลานบางบ้านนั้นแทบจะเรียกได้ว่า 'มีแค่ไฟฟ้าข้าก็อยู่ได้' ทำให้ปัญหาในการไม่มีเวลาดูแลนั้นหมดไป
ในบางครั้ง สำหรับบางบ้านที่มีเด็กค่อนข้างโตแล้วก็ไม่น่าห่วง เพราะหลายคนดูแลตัวเองได้แล้ว ทำอาหารกินได้เอง มีกิจกรรมส่วนตัวทำ
...แต่กับเด็กเล็ก มันไม่ใช่...
เด็กเล็กที่ว่า ไม่ใช่เด็กอ่อนอายุไม่กี่เดือน หรือเด็กอนุบาลหมี แต่เป็น ...เด็กประถม...
เข้าเรื่องเลยดีกว่า
บ้านเราเป็นบ้านปูนกึ่งไม้ ที่บ้านมีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง หน้าบ้านจะมีลานหญ้าและลานปูนสำหรับทำกิจกรรมกลางแจ้งหรือเล่นกีฬาได้ ใต้ถุนบ้านก็จะมีโถงกว้างๆให้นั่งนอนเล่นได้ ส่วนหลังบ้านเราก็เป็นสวนผักผลไม้ ถัดออกไปหน่อยก็จะเป็นทุ่งนา ที่บ้านมีเด็กๆอยู่หลายคน เป็นเด็กประถมสองคนและเด็กมัธยมอีก 2 คน (รวมเราด้วย) รอบบ้านเราก็จะมีบ้านญาติๆอยู่ติดๆกันหลายหลัง โดยไอ้หลายหลังที่ว่าเนี่ย มันมีหลังที่มีลูกหลานเรียนอยู่ประถมด้วย
แล้วด้วยความที่เป็นบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ก็จะมีเด็กๆบ้านอื่นมาเล่นที่บ้านเราทุกวัน(ย้ำว่าทุกวันจริงๆ) ปกติจะมากันตอนบ่ายโมง แต่บางวันก็มาตั้งแต่ก่อนเที่ยง ส่วนเวลากลับก็ประมาณทุ่มหรือทุ่มครึ่ง แต่ด้วยความที่ว่าแดดประเทศไทยเนี่ย มันเป็นประเภทที่ร้อนถึงร้อนตับแตก เป็นคุณก็คงไม่ออกมาเล่นตั้งแต่บ่ายโมงหรอกใช่มั้ย เด็กๆเหล่านี้ก็เช่นกัน... (อีกอย่างหนึ่ง เด็กๆที่มาเล่นบ้านเราจะมี Smart Phone ติดมือกันมาทุกคน)
คุณลองคิดดูแล้วกัน เมื่อเด็กมาเจอกับ Smart Phone จะเกิดอะไรขึ้น
จากนั้นทุกวันบ้างเราก็จะมีมหกรรม WLAN เกมกันอย่างสนุกสนานชนิดที่ว่าไม่มีใครยอมใคร
หลายครั้งที่เด็กๆเหล่านี้มาสร้างความรบกวนให้คนในบ้านเราในหลายๆเรื่อง
เช่น
- เล่นโทรศัพท์เสียงดังมาก
และพอดังมากหลายๆเครื่องเคล้ามากับเสียงพูดคุยมันก็เลยกลายเป็น ดังมากกกกกกกกกกกกกกกกกกๆ
และบางเกมที่เล่นก็ไม่ใช่เกมประเทืองปัญญาเท่าไหร่ หลายเกม เรามองว่าเป็นเกมที่สร้างความรุนแรงให้เด็กอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
- ใช้คำพูดหยาบคาย
อันนี้ปฎิเสธไม่ได้ว่าพบได้ทุกช่วงอายุ (เราเองก็รู้จักคำหยาบเยอะมาก ตั้งแต่เกิดมาเราเองก็ไม่เคยใช้กับคนที่เราไม่สนิททั้งคนที่เด็กกว่าหรือคนโตกว่าเลย)
เด็กๆ(รวมถึงน้องๆที่บ้าน) ก็มักจะพูดเวลาเล่นเกมบ่อยๆ
เราเคยแอบสังเกตเด็กๆ แล้วพบว่า เว็บไซต์ที่น้องๆเข้าเป็นประจำก็คือ Youtube แต่ประเด็นมันอยู่ตรงคลิปที่น้องดู ซึ่งคลิปที่น้องมักจะดูกันก็คือ 'แคสเกม'
หรือแชแนลปาหี่ หรือไม่ก็คลิปที่มีการใช้คำหยาบในเกือบทุกประโยค เอ้อ เพลง Rap ประเภทแรปตามใจกูนี่ก็อีกนะ
- สมาธิสั้น
เด็กๆที่เราเจอเป็นแบบนี้กันหมดจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นน้องเราหรือลูกหลานคนข้างบ้าน
เด็กๆจะมีปัญหาในการสื่อสารอย่างมาก เช่นถามคำตอบคำ หรือบางครั้งมาถามเราว่าอันนี้อันนั้นคืออะไร พอคุยๆกันไปซักพักจะหันกลับมาถามเรื่องเดิมซ้ำๆอีก และหลายครั้งที่เราบอกให้เด็กๆ(ที่ไม่ใช่น้องในบ้าน) เบาเสียงเกมหรือคลิปที่เปิดหน่อยนี่แทบไม่มีความหมายเลย เด็กๆจะมึนและ Don't care everything
- ขี้หงุดหงิดและชอบทะเลาะกัน เสียงดังและขี้โววาย
และบางครั้ง มันก็ไม่ได้จบกันที่การเถียงแบบเด็กๆ...
...พออ่านมาถึงตรงนี้คุณอาจจะคิดว่า เด็กก็คือเด็กวันยังค่ำ เล่นกันสนุกๆจะเป็นไรไป...
แต่หลายครั้ง มันไม่ได้จบแค่นั้น... หลายครั้งที่เกิดการลงไม้ลงมือกันเวลาโมโห ขู่ขว้างจะทุบทำลายข้าวของที่ไม่ใช่ของตัวเอง
หลายครั้งที่ใช้คำหยาบคายด่าทอ -วย -ี นี่ก็ได้ยินเด็กๆใช้กันแล้ว ...ไม่ใช่เรื่องที่ควรนิ่งเฉยๆได้เลยนะคุณ
หลายครั้งที่เราหงุดหงิดกับเรื่องอะไรแบบนี้ บางทีเราก็อยากทำใจช่างๆมัน แต่ก็ไม่เคยทำได้ เราสอนเด็กๆไปหลายครั้งแล้วแต่เด็กมันไม่กลัวเลย
บางทีก็คิดวาคงต้องเชือดไก่ให้ลิงดูก่อนมั้ยถึงจะพูดกันรู้เรื่อง เราเลยขู่ไปว่า ใครดื้อจะทำโทษ และพี่ก็เป็นคนพูดจริงทำจริง เลยดูจะกลัวๆกันไปนิดนึง(นิดนึงจริงๆ)
ปล. ในความรู้สึกที่อยากจะพูดคือ
1. เหมือนเขาเอาลูกหลานมาโยนให้บ้านเราเลี้ยงอ่ะ อยากกินอะไรเล่นอะไรก็กระดาก ทั้งๆที่ตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน บางทีนั่งเล่นคอมน้องๆก็มามุงกัน
อยากรู้อะไรกันขนาดนั้นลูก?
2. การแก้ปัญหากลัวลูกหลานเบื่อ ไม่ใช่แค่การซื้อ Smart Phone ซักเครื่องแล้วจบ คือเราต้องดูแลเขาด้วย คัดกรองและตรวจเว็บไซต์ที่เขาเข้าในแต่ละการเล่น
สอนลูกอย่างจริงจังเกี่ยวกับสื่อที่ไม่เหมาะสม อันนี้ผู้ปกครองควรสละเวลามาอยู่กับเขาเวลาเข้าใช้งานอินเตอร์เน็ตและเบราวเซอร์ต่างๆ ขอแค่ซักครึ่งชั่วโมงก็ได้ เพื่อดูแนวโน้มของลูกหลานในปกครอง
3. น้องไม่มีกาละเทศะและชอบใช้ความรุนแรงมากๆ อันนี้ไม่รู้ที่บ้านสอนยังไงนะ แต่เราไม่ชอบมากๆ คือพูดเตือนไม่ฟังเลย และด้วยความที่เป็นญาติๆกันเลยไปสืบรู้มาว่า ผู้ปกครองน้อง 'ตามใจ' ค่อนข้างมาก พอไม่พอใจก็โวยวาย ปึงปังใส่ข้าวของและใส่อื่น
4. เราไม่ได้เกลียดน้องๆ แต่เราเหนื่อยที่ต้องมาสู้รบปรบมือกับเด็กๆ
เรามาอยู่บ้านหลังนี้ซึ่งเป็นบ้านยายเรา และเราเป็นเด็กเตรียมเอ็น เราอยากได้ความสงบและสมาธิเพราะต้องอ่านหนังสือสอบ จริงๆถ้ามันมีแค่เด็กในบ้านเราจะไม่มีปัญหาเลย แต่เราไม่คิดว่าจะมาเจอแบบนี้ จริงๆถ้าสองสามวันต่อสัปดาห์เราพอรับไว้นะ แต่นี่คือทุกวัน และมาอยู่เป็นวันครึ่งวัน!
5. บ้านเรามีผู้ใหญ่คือยาย ป้าและลุง ป้าและลุงทำงานรัฐ คิดดูว่าปิดเทอมก่อนๆนี้ที่เรายังไม่ได้มาอยู่บ้านหลังนี้ แล้วยายต้องมาดูแลเด็กๆในบ้านที่คิดจะตีกันทุกครั้งที่แพ้เกมจะเป็นยังไง
สรุปคือ ถ้าคิดจะมีลูกมีหลาน อย่าเอาไปวางเป็นภาระให้คนอื่นช่วยเลี้ยง
ขอบคุณสำหรับพื้นที่ค่ะ
//แก้ไขครั้งที่ 1-3 แก้คำผิดค่ะ