ที่ผมเขียนกระทู้นี้ก็เพราะอยากเอาความรู้สึกอัดอั้นที่อยุ่ในใจมาแชร์ให้เพื่อนๆฟัง ผมขอเกริ่นหน่อยว่าผมกับแฟนเราคบกันมาเกือบๆ 4ปี และเราเลิกกันเพราะความคิดไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร่ ในตอนนั้นเธอพึ่งจะได้งานใหม่ที่เป็นความฝันของผู้หญิงหลายๆคน นั่นก็คือแอร์นั่นเอง ตอนแรกผมคืดเลยว่าจะทนได้ไหมที่เค้าจะมีเวลาให้เราน้อยลง ในทุกๆวันเราจึงมะค่อยได้คุยกันบ่อยเหมือนแต่ก่อนเพราะเค้าต้องเตรียมตัวสำหรับการอบรมของอาชีพในฝันของเค้า

ความรู้สึกของผมตอนที่เลิกกับแฟนเพราะเค้าไปเจอคนอีกคนซึ่งเค้าคงติดต่อกันมาซักระยะแล้วโดยที่ผมไม่ได้รู้ตัว เพราะผมคงประมาทเองคิดว่าเธอจะซื่อสัตย์และจริงใจกับผมเหมือนแต่ก่อน พอเธอบอกว่าเธอไม่รู้สึกกับผมเหมือนเดิมและเราได้เลิกกัน ผมรู้สึกได้เลยว่ามันช่างเป็นช่วงเวลาที่แย่ของชีวิตผมมาก ในวันๆหนึ่งพอนึกถึงเค้าก็จะมีแต่คำถามผุดขึ้นมาในใจว่าทำไมต้องทิ้งกันไป ทำไมไม่อยู่ข้างๆกันในช่วงเวลาที่ผมรู้สึกแย่แบบนี้ แต่ผมก็ไม่อยากปล่อยให้ตัวเองจมปลักอยู่กับความคิดในแง่ลบ ผมไม่อยากหลอกตัวเองและรอให้เค้ากลับมา

เค้าบอกว่าผมไม่ค่อยมีความเป็นผู้นำ ซึ่งมันก็เป็นอย่างที่เค้าบอกนั่นรึเปล่าผมก็ไม่รู้ ผมมัวแต่เก็บเงินเพื่อสร้างอนาคต ผมยอมไม่ไปเที่ยวต่างประเทศเพราะด้วยเหตุผลของผมที่เรียนจบช้ากว่าชาวบ้านตั้ง 2ปี ผมมัวแต่เก็บเงินในพอร์ทหุ้นเพราะเป้าหมายแรกในชีวิตคือการมีเงินแสน ซึ่งเป็นเงินที่ผมใช้ไม่ได้มันต้องเป็นเงินในอนาคตของผม พอผมทำได้แล้ว เป้าหมายที่สองคืออยากมีที่ดินเป็นของตัวเอง และเก็บเงินใว้เป็นค่าสินสอดและแต่งงานตามแผนในอนาคตของผมกับเค้า

แต่โชคชะตาคงเล่นตลกกับผมจริงๆ สิ่งที่ผมทำกับสิ่งที่เค้าคิดมันคงไม่ไปในแนวทางเดียวกันซักเท่าไหร่ เค้าอาจจะไม่เข้าใจในมุมมองของผมมากนัก ผมคงไม่ได้ให้ความสำคัญกับปัจจุบันกับเค้าจนเค้าคงรู้สึกว่าไม่มีผมก้อยู่ได้ จนวันนึง เค้ามีคนเข้ามาในชีวิต การตัดสินใจของเค้าจึงเกิดขึ้นและคนๆนั้นจึงไม่ใช่ผม

ผมว่ามันไม่สำคัญหรอกว่า เราจะคบกันมานานมากแค่ไหน หรือเคยทำอะไรดีๆให้กันหรือผ่านเวลาที่เลวร้ายที่เกิดขึ้นตอนคบกันพอเลิกกันคือ ทุกอย่างต้องจบ ผมต้องตัดเขาออกไปจากความคิดของผม ซึ่งช่วงวันแรกๆผมรู้สึกสบายมากเลยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอเวลาผ่านไปซักระยะ อาทิตย์ นึง เดือนนึง ความรู้สึกที่เคยคิดว่ามีคนอีกคนที่จะคอยฟังเรื่องราวต่างๆของเราหลังจากที่ทำงานมาเหนื่อยๆ คนที่ผมคอยคอยแชร์สิ่งที่เจอมาในแต่ละวัน คอยถามสารทุกข์สุขดิบมันก้จะเกิดขึ้นมาในหัวของผม

ผมเข้าใจนะว่าทำไมบางคนเลิกกับแฟนแล้วถึงฆ่าตัวตาย เพราะสมองคนเรามันอาจจะยังปรับตัวกับสิ่งที่เกิดภายนอกขึ้นไม่ทัน ร่างกายเราโอเคแต่สมองมันคงยังเชื่ออยุ่ว่าว่าเรายังมีเค้าอยุ่ และภาพความทรงจำดีๆมันก้จะยังคอยกลับมาให้นึกถึงอยู่เสมอๆ ผมว่าสาเหตุมันคงเป็นความเจ็บปวดจากภายในจิตใจที่สมองเราบอกต่อร่างกายว่า ไม่ไหวแล้วชีวิตนี้ ถ้าชั้นไม่ได้รักคนๆนั้นชั้นก็ขอจบชีวิตดีกว่า เป็นอะไรประมานนี้

ทุกวันนี้ผมก็ยังคงเศร้าเสียใจอยุ่แต่ก็พยายามคิดในแง่บวกใว้ว่าชีวิตผมอาจจะได้เจอใครซักคนที่จะมาเป็นคู่จริงๆในอนาคต ผมต้องพัฒนาตัวเอง กลับมาดูตัวเองอย่างจริงจัง ต้องแต่งตัวให้ดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อน ผมจะใช้เวลาตอนนี้สร้างอนาจักรที่ผมอยากจะมีและจะรอรอคน ที่จะมาอยู่เคียงข้างผมจริงๆไม่ทิ้งกัน ผมจะต้องตั้งเป้าหมายใหม่ต้องมีแฟนคนใหม่ที่จะทำให้ชีวิตของผมไปในทางที่ดียิ่งขึ้น และสร้างอนาคตกับคนๆนั้นให้ได้

ผมต้องขอบคุนแนวคิดจากพี่ "ขุนเขามีคำตอบ" ที่เป็นแนวคิดที่ผมได้นำมาเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ และเธอที่ได้ตายจากชีวิตของผมไป เธอทำให้ผมได้ลิ้มรสของความเจ็บปวดกับผิดหวังจากความรัก และได้มาอยู่ในช่วงเวลาที่รอใครซักคนที่จะมาเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย และผมจะปฏิญาณต่อตนเอง จะพิสูจน์ตัวเองให้ดูว่าแนวคิดของผมนั่นไม่ใช่แนวคิดของคนที่ไม่มีความเป็นผู้นำอย่างที่เธอบอกผมในตอนที่ตอนเราเลิกกัน

ผมอยากเป็นแรงบัลดาลใจให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆที่ผิดหวังจากความรักนะครับ เรากลับมาดูแลตัวเองกันเถอะ มาสร้างอาณาจักรที่เราอยากมี และพอวันๆนั้นมาถึง ผมคิดว่าเราคงจะภูมิในในสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาด้วยตัวเราเอง

แล้วเพื่อนๆหละมีเรื่องราวความรักที่ผิดหวังอะไรกันบ้าง? มาแชร์กัน

กีรติ