เรื่องเกิดขึ้นเมื่อปีที่ผ่านมา หลังจากที่เราเข้าทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง (เอ่ออธิบายถึงตัวตนเรานีสนุง เราเป็นผู้หญิงห้าวๆคนนึง ออกแนวโก๊ะๆรั่วๆฮาๆ โลกส่วนตัวสูงประมาณนี้) ที่สำคัญเราไม่ได้ชอบทอมนะบอกก่อน อ่าวต่อ เราได้เจอกับทอมคนนึง เขาเป็นหัวหน้าของเราเอง เราอายุเท่ากัน แต่เราจะเรียกเขาว่าพี่ตลอด ตอนแรกยอมรับเลยเขาไม่เคยอยู่ในสายตาเราเลย เรายังยืนยันว่าเราชอบผู้ชาย(แต่เราก็ไม่ได้มีแฟนนะ โสดดด) แต่มันคงเป็นความบังเอิญหรืออะไรเล่นตลกกับเราไม่รู้ เราได้มานั่งใกล้กัน เราได้รู้จักเขาในมุมต่างๆ เขาเป็นคนหน้าตาดี น่ารัก ขี้เล่น เฟลลี่ และเป็นคนเก่ง เป็นหัวหน้าที่ดีมากคนนึง ตลอดเวลาที่เรานั่งใกล้กัน เขาดูแลเราอย่างดี เทคแคร์ทุกอย่าง เป็นห่วงและแคร์เราเสมอ ตอนแรกเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกนะ เฉยๆ แต่พอนานวันเข้า ใจชักแกว่งๆยังไงก็ไม่รู้ เริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง อยู่ใกล้เขาชักเกร็งๆ แพ้สายตาที่เขามองมา แพ้คำพูดที่แสนอบอุ่น แลดูเหมือนเราสำคัญ คือเราไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้มาก่อน เพราะเราไม่เคยมีแฟนมาก่อน และไม่เคยเปิดใจให้ใครเข้ามาในชีวิตมาก่อน แต่กับพี่คนนี้มันเกิดจากความใกล้ชิด กลายมาเป็นความรู้สึกดี และชอบเขาในที่สุด พอเราเริ่มรู้ตัวว่าชอบเขา เราก็พยายามดึงตัวเองกลับมา ฝืนความรู้สึกตัวเอง ข่มใจทุกครั้งเวลาที่เราอยู่ใกล้กัน ไม่แสดงออกให้เขารับรู้ เพราะเขาเป็นผู้หญิงเหมือนกันกับเรา ซึ่งมันไม่ใช่แนวที่เราคิดไว้ [เราชอบผู้หญิงด้วยเหรอว่ะ? แอบงง จะบ้าตายย] และอีกอย่างเขามีแฟนแล้ว แงๆแอบเศร้า หลังจากนั้นเราพยายามตีตัวออกห่าง ไม่กล้าเข้าใกล้เขา เพราะมันจะทำให้เราเกร็งๆ ไม่เป็นตัวของตัวเอง การกระทำที่แสดงออกไปมันคล้ายกับว่าเรารังเกียจไม่อยากเข้าใกล้เขา แต่อันที่จริงเราชอบเขาต่างหาก การกระทำอะไรหลายๆอย่าง หรือแม้แต่คำพูด ที่พูดกับเรา มันดูพิเศษกว่าเวลาที่เขาพูดกับคนอื่น เขาไม่เคยว่าหรือด่าเราเวลาที่เราทำงานแย่ มีแต่ให้กำลังใจเรา คอยปกป้องเราตลอด ให้ความสำคัญหรือแคร์เราเสมอ สนใจทุกอย่างที่เป็นเรา อันนี้เราก็ไม่อยากเข้าข้างตัวเองหรอกนะ แต่ก็แอบเข้าข้างนีสนุง และพยามบอกตัวเองว่าที่เขาทำแบบนี้เพราะเขาเป็นคนดีจากนั้นเป็นต้นมา เราก็แพ้ทางเขามาตลอด ผ่านมปีนึงเรากับเขาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่เราก็ยังไม่เเคยบอกความรู้สึกเราให้เขารับรู้อยู่ดี เรากลัวเสียเขาไป แต่ยังไงเราก็ยังคุยกันได้ทุกเรื่อง เขามีอะไรเขาก็ปรึกษาหรือเล่าให้ฟังตลอด เราก็ทำหน้าที่สิราณีที่ดีมาตลอด รับฟังทุกปัญหาของเขา แม้แต่เรื่องแฟน หรือแม้แต่ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขา คือประมาณว่าเขาชอบใครก็จะบอกเราตลอด แต่เราก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจนะที่เขาชอบใคร เราพอใจสถานะของเราที่เป็นอยู่ตอนนี้ เป็นเพื่อนที่รู้สึกดีต่อกัน เพราะในใจลึกๆเราไม่ได้อยากเป็นแฟนเขา เราแค่อยากอยู่ใกล้ๆเขาอย่างนี้ อยากให้เขามีความสุข อยากให้เขายิ้ม เราชอบกวนตีนให้เขาหัวเราะตลอด[เราเป็นคนตลก555] การได้ชอบใครซักคนนี่มันทำให้เรารู้สึกดีนะ

แบบว่าจะทำอะไรหรือไปไหน ก็จะคิดถึงเขาตลอด แต่มันก็ทำให้ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ขาดความมั่นใจ อันนี้เรื่องแต่งตัวนะ คือปกติจะเป็นคนแต่งตัวยังไงก็ได้ ชิลๆเอาที่เราสลายใจ แต่พอเราชอบเขา จะแต่งตัวไปทำงานแต่ละทีลองแล้วลองอีก 555 และวันไหนเขาทักเราทีไร คือเราจะไม่ใส่เสื้อตัวนั้นอีกเลย อะไรหลายๆอย่างภายในช่วงเวลา1ปีกว่า มันเปลี่ยนแปลงเราไปเยอะ จากเป็นคนไม่ชอบฟังเพลงอิสาน[คือเราเป็นคนใต้]เรากลับฟังได้ และร้องได้ด้วย เพราะเขาร้องให้ฟังตลอด คือป่าวร้องให้ฟังหรอก[มโนไปเอง] แต่นั่งใกล้กันแล้วได้ยินตลอดต่างหาก
กลายเป็นซึบซับมาแบบไม่รู้ตัว >>เปลี่ยนเรื่อง อันที่จริงเราก็อยากบอกให้เขารู้นะว่าเราชอบเขา แต่มาคิดๆดูแล้ว เราไม่มีอะไรที่เหมาะสมกัน คือเขาหน้าตาดี ส่วนเราขี้เหร่ แล้วเขาก็มีแฟนแล้วด้วย และมันไม่มีทางเป็นไปได้ เราไม่เหมาะที่จะมีแฟนหรือดูแลใครได้ เพราะเราก็ยังดูแลตัวเองไม่รอดเลย เราอยากดูแลเขาอยู่ห่างๆอย่างนี้ แค่นี้ก็สุขใจ แต่มันก็มีจุดเปลี่ยนหรือหักมุมเมื่อไม่นานมานี้ มันเกิดขึ้นจากความเข้าใจผิดของเราเอง เราไม่พูดกับเขาด้วยเรื่องงี่เง่า แต่พอปรับความเข้าใจกันได้ เขาก็เปลี่ยนไป ไม่เหมือนคนเดิมที่เรารู้จัก มันดูห่างเหิน เหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน เวลาที่เราพยายามเข้าใกล้เขา เขาก็เหมือนจะไล่เราตลอด หรือแม้แต่ว่าเวลาที่เราแสดงอะไรที่ดูเหมือนเป็นห่วงเป็นใย เขาก็แสดงออกเหมือนรำคาญเรา สายตาที่มองมา คำพูดที่พูดออกมาแลดูห่างเหิน ตอนนี้สายตาเขาทีแต่คนอื่นไปแล้ว เจ็บใจสุดคือ เขาจำชื่อเราไม่ได้ เขาเรียกเราเป็นชื่อคนอื่น ทั้งๆที่เราจำชื่อเขาได้ขึ้นใจเนี่ยนะ คือความรู้สึกมันโคตรแย่มากๆ เกิดเป็นคำถามว่า เฮ้ยยย เกิดอะไรขึ้นว่ะ ตอนนี้เรารู้สึกจุกเจ็บมาก เหมือนคนอกหัก เราต้องทำเป็นไม่เป็นอะไรต่อหน้าเขา แต่ตัวเขาเองดูมีความสุข หัวเราะเฮฮา เหมือนเราไม่ได้สำคัญอะไรเลย ตอนนี้เราอยากตัดใจจากเขา เราอยากลืมเขา แต่มันยาก เพราะเราเห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน เราต้องทำไง ????
แอบชอบทอม อยากจะตัดใจต้องทำไง ???
กลายเป็นซึบซับมาแบบไม่รู้ตัว >>เปลี่ยนเรื่อง อันที่จริงเราก็อยากบอกให้เขารู้นะว่าเราชอบเขา แต่มาคิดๆดูแล้ว เราไม่มีอะไรที่เหมาะสมกัน คือเขาหน้าตาดี ส่วนเราขี้เหร่ แล้วเขาก็มีแฟนแล้วด้วย และมันไม่มีทางเป็นไปได้ เราไม่เหมาะที่จะมีแฟนหรือดูแลใครได้ เพราะเราก็ยังดูแลตัวเองไม่รอดเลย เราอยากดูแลเขาอยู่ห่างๆอย่างนี้ แค่นี้ก็สุขใจ แต่มันก็มีจุดเปลี่ยนหรือหักมุมเมื่อไม่นานมานี้ มันเกิดขึ้นจากความเข้าใจผิดของเราเอง เราไม่พูดกับเขาด้วยเรื่องงี่เง่า แต่พอปรับความเข้าใจกันได้ เขาก็เปลี่ยนไป ไม่เหมือนคนเดิมที่เรารู้จัก มันดูห่างเหิน เหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน เวลาที่เราพยายามเข้าใกล้เขา เขาก็เหมือนจะไล่เราตลอด หรือแม้แต่ว่าเวลาที่เราแสดงอะไรที่ดูเหมือนเป็นห่วงเป็นใย เขาก็แสดงออกเหมือนรำคาญเรา สายตาที่มองมา คำพูดที่พูดออกมาแลดูห่างเหิน ตอนนี้สายตาเขาทีแต่คนอื่นไปแล้ว เจ็บใจสุดคือ เขาจำชื่อเราไม่ได้ เขาเรียกเราเป็นชื่อคนอื่น ทั้งๆที่เราจำชื่อเขาได้ขึ้นใจเนี่ยนะ คือความรู้สึกมันโคตรแย่มากๆ เกิดเป็นคำถามว่า เฮ้ยยย เกิดอะไรขึ้นว่ะ ตอนนี้เรารู้สึกจุกเจ็บมาก เหมือนคนอกหัก เราต้องทำเป็นไม่เป็นอะไรต่อหน้าเขา แต่ตัวเขาเองดูมีความสุข หัวเราะเฮฮา เหมือนเราไม่ได้สำคัญอะไรเลย ตอนนี้เราอยากตัดใจจากเขา เราอยากลืมเขา แต่มันยาก เพราะเราเห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน เราต้องทำไง ????