ใครเคยรู้สึกท้อแท้เหนื่อยหน่ายกับชีวิตตอนนี้ จะข้ามผ่านมันไปยังไงดี

ตอนนี้กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย คณะเราแข่งขันค่อนข้างสูงมาก มีเรียนทุกวันไม่วันหยุด ตั้งแต่เช้าจรดเย็น

คือจริงแล้วมันก็เป็นคณะ สาขาที่เราอยากเรียน ตอนก้อนสอบก็พยายามตั้งให้ได้เข้ามา แต่เอามากลับรู้สึกแล้ว ฉันมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย แม้ว่าความฝันที่จะเรียนจบไปทำนู่นนั้นยังชัดเจนเหมือนเดิม แต่ควมรู้สึกอยากเรียนค่อยๆ หายไปจนไม่มีใจอ่านหนังสือ แน่นอนว่าพอไมา
อ่านไม่ตั้งเรียนทำก็คะแนนได้ไม่ดี เพิ่งแมวมาเลี้ยงในใบเกรดจำนวนมาก

ไปปรึกษาใครก็ไม่ได้ ไปปรึกษาพ่อแม่ท่านก็วุ่นๆ ตอนนี้มีปัญหาอยู่ กลัวว่าพอบอกแบบนี้ท่านจะยิ่งผิดหวัง

ความรู้สึกทุกเช้าที่เรียนเหมือนว่า แกเอาเวลาทั้งชีวิตของแกมาจมอยู่นี้งั้นเหรอ เพราะเรารู้แค่เวลาเรียนก็เต็มแล้ว จนเราออกไปทำเรื่องที่อยากไม่ได้ ผิดเงื่อนไขเยอะมาก ตางรางเรียน ตางรางสอบ เวลา สถานที่ไป เงิน เยอะแยะ สุดท้ายก็บอกอดทนมากตลอดจนเหมือนว่านี่ฉันต้องทนไปทั้งชีวิต จบคณะมีงานก็ทำงานแบบเดิมไปเรื่อยๆ เวลาเดิมๆ ชีวิตเดิมๆ

เวลาเราไปคุยกับเพื่อนว่าอยากลองทำนู่น ทำนี้ พวกเขาก็มักบอกในทำนองเดียวแบบว่า แกพวกเรามีเวลาทำแบบนั้นที่ไหน จริงๆ เราก็รู้นะ สิ่งเราอยากทำมันขัดความจริงของเงื่อนไขในชีวิต แต่เราก็อดคิดไม่ได้ว่าแล้วตกลงมีอะไรในชีวิตที่เราได้ตามอยาก และฝันไว้บ้างไหม

จริงๆลึก แล้วก็อยากจะลุกขึ้นมา ทวงเส้นทางเดิมของตัวเอง แบบตั้งหน้าตั้งตาเรียนจนเกรดสูงๆ สอบผ่านคะแนนเยอะ สอบต่อแล้วทำงานที่ดีๆ เริ่มต้นชีวิตที่ดีให้พ่อแม่และครอบครัว แต่ใจหนึ่งมันก็เหมือนว่าจะหมดแรงแล้ว

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่