สวัสดีค่ะ เรานอนไม่หลับเพราะคิดถึงคนๆนึงมาก ซึ่งเขาอาจจะตัดเราทิ้งในชีวิตไปแล้ว.... ถือว่ากระทู้นี้เป็นนิทานก่อนนอนนะคะ
เราสอบติดที่มหาลัยต่างจังหวัดต้องมาอยู่หอ เป็นหอที่ใกล้ม.มากๆ มีแบ่งโซนชาย หญิงและตึกรวม ซึ่งเราอยู่ตึกหญิงแน่นอน55555
เรากับเขาเริ่มรู้จักกันในงานรับน้องของมหาลัย เราอยู่บ้านสีเดียวกัน และวันสุดท้ายของการรับน้องก็มีมินิคอนเสิร์ตหรือ เฟรชชี่ไนท์
เราก็เต้นโชว์สเต๊ปของเรากับเพื่อน2คนชื่อ พ.1 กับ ต. (พ.1เป็นรูมเมทเรา) เขาและเพื่อนเต้นอยู่กลุ่มข้างๆ
เขาพูดลิยขึ้นมาว่า "ถ้าเต้นแบบนี้แถวบ้านนะ โดนกระทืบแล่วววววว" "ฮื้วววว" พ.1ก็สะกิดเราว่าเขาว่าเรานะ
เราก็มองค้อนกลับไป เขาก็ขำๆ
   ผ่านไป2วันเราก็บังเอิญเจอเฟสเขา ในช่องที่คุณอาจรู้จัก เราก็แอดเฟสไป เขารับไวมากกกกกแล้วก็มาถล่มไลค์
เรายอมที่ไหนล่ะ เราไลค์กลับรัวๆ จนเขาทักมาคุย เราคุยกับเขาสนุกมากๆจนรู้ว่าเขาเรียนอยู่วิศวะ สาขาชั้น7 ที่เลื่องลือว่าเจ้าชู้มากๆ
เราก็แบบคุยเล่นๆไม่คิดไรมาก
   ผ่านไปเป็นเดือนๆ เราก็ว่าเขาน่ารักดี คุยด้วยแล้วสบายใจ ไม่ค่อยทำเจ้าชู้ใส่เราด้วย เราก็เริ่มรู้สึกดีๆด้วย จนวันนึงเราเริ่มรู้ตัวละ
ว่าความรู้สึกนำหน้าสถานะไปแล้ว เขาเบ่าให้ฟังด้วยว่าเขาทำงานพิเศษตั้ง2ที่ทำที่ร้านสเต๊กชื่อดังที่บุฟเฟ่ต์สลัดผักและห้างสรรพสินค้าที่ราคาย่อมเยา
สีเขียวแก่ที่ชื่อแปลว่าดอกบัว เขาทำทุกวันหลังเลิกเรียน จน้รารู้สึกว่าหนักไปมั้ย ๆ ลำบากเรื่องเงินหรอ เขาก็บอกว่าป่าวหรอก เขาแค่อยากหาเงินเอง ให้พ่อแม่ส่งน้องเรียนเถอะ เราก็ปลื้มใจที่คนที่เขาคุยด้วยเป็นคนขยันและความคิดดี
   เขาเป็นคนที่ใส่ใจมากๆ วันเกิดเราเขาก็ไม่ลืมก็มีของขวัญ เป็นตุ๊กตาที่เราแอบตั้งขื่อว่าเจได ใครๆก็ห้ามแตะจนถึงทุกวันนี้555555 ช่วงสอบเราก็ต่างแยกย้ายกันอ่านหนังสือเพื่อนคนละคณะกัน แต่บางวิชา่เรียนคล้ายกันเราก็ช่วยส่งเลคเชอร์ให้เขาไปอ่านและทำแบบฝึกหัด
เขาตั้งใจกว่าเราอีกมั้งงว555555555  
  ผ่านช่วงสอบไปเขาก็ทำงานยุ่งๆตลอด จนเราห่วงสุขภาพเขาและการเรียนกลัวเขาเรียนไม่รู้เรื่อง เขาก็บอกว่าจะไปลาออกร้านสเต๊ก
เพราะเขาเองก็กลัวกระทบการเรียนเหมือนกัน เราเล่าให้แม่ฟังตลอด แม่เราก็พลอยชอบเขาไปด้วยจนแม่บอกว่าถ้าแม่ไปหาชวนเขามาหาแม่ด้วย
จนมีช่วงนึงเขายุ่งมาก เราชวนไปไหนก็ไม่ไปจนเขาคงเริ่มรู้สึกได้ว่าเรานอยด์และน้อยใจเขา เขาเลยชวนไปกินบิงซูหลังเลิกเรียน
วันนั้นปกติเราเลิกพร้อมกันแต่อาจารย์เหมือนกลั่นแกล้ง อาจารย์บอกว่าเรียนเลยข้าม.นึง เขาก็นั่งรอเราแบบไม่ปริปากบ่น แต่อุปสรรคตอนที่ต้องไปคือซ้อนบิ๊กไบท์ของเขา คือเรามันสูงอ่ะแล้วเรากลัว เราไม่เคยขึ้นอ่ะ ฮืออออ เขาก็ปลอบว่าไม่ต้องกบัสเขาจะขับเบาๆคือเบาจนเรากลัวกว่าเดิม5555555555
พอไปถึงร้าน ร้านน่ารักมากกกก เป็นร้านยอดฮิตแถวมหาลัย ซึ่งพี่รหัสเขาก็เป็นพนักงานที่ร้านนั้น เราก็เขินนิดๆส่วนเขาก็คอยมองเราตลอด เราเขินพี่รหัสเขามากเพราะคอยแซวอยู่นั่นแหละ
เรา : คิดไงชวนมากิน
เขา : คิดว่ากำลังมีคนงอน
เรา : ไม่ได้งอนสักหน่อย แต่เป็นห่วง
เขา : ครับ ^^ เราสบายดีแข็งแรงดี
เรา : สบายดีก็ดีแล้ว แต่เราก็อดห่วงไม่ได้
เขา : 5555 รับทราบๆ ง่วงหรอดูซึมๆ
เรา : ง่วงมาก เมื่อคืนกลับหอดึกไปหน่อย
เขา : เมาค้างป่ะเนี่ยยยย ^^
แล้วเขาก็นั่งมองเราจนเราเขินหนักมาก เขาให้เกียรติเราไม่คุกคามแค่มองยิ้มๆ แบะสุภาพมากๆ
ตอนจ่ายเงินเราพยายามจะช่วยแต่เขาก็คือเขา ไม่ยอมให้เราช่วย เรารู้สึกผิดตลอดเลยเพราะเรารู้ไงว่าเขาทำงานหนัก
แต่เขาก็บอกว่าอย่าคิดมาก แล้วก็ไปทำงานต่อ
    เรากับเขาไม่ได้หวือหวา เราคุยกับเรื่อยๆจนวันนึงเราเริ่มรู้สึกตอนที่พี่รหัสเขาถามว่าเรากับเขาเป็นอะไรกัน
เราไม่รู้จะตอบอะไร พอตอบว่าเพื่อนเขาก็งอน แต่ถ้าตอบแฟน...เขาก็ยังไม่ได้ขอสักหน่อย กลัวเราจะคิดไปเอง........
เราคุยกับเขาจนเริ่มเอาแต่ใจตัวเอง งี่เง่า จนอาจจัลืมนึกถึงความรู้สึกเขา ในช่วงนั้นเราก็มีคุยกับคนอื่นบ้างแค่ขำๆ แต่าำหรับเขาเราจริงจังมาก
เราว่าเราชอบเขาแล้วแหละ เขาเป็นส่วนนึงของเรา เรากับเขาเริ่มวางแพลนไปเที่ยว ถ้าเขาว่างๆ
แต่แล้วความสุขก็อยู่ได้ไม่นาน วันนั้นเราเที่ยวกลางคืน3วันติดเขาก็ห่วงๆเรา จนวันนึงเราไปผับเมาจนพิมไม่ไหว
เขาทักเราว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ ฝากเพื่อนเราดูแลเราดีๆแล้วก็หายไปจากชีวิตเรา โดยที่ไม่บล็อกกันแต่ไม่คุยกัน
เราเสียใจหนักมาก ร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง ตอนนั้นเราอยากถามเขามากว่าทำไมถึงเทเรา เรามันนิสัยไม่ดีใช่มั่ย
เรามันเป็นผู้หญิงไม่ดีใช่มั้ย เราชอบเที่ยวกลางคืนใช่มั้ย เขาเจอคนที่ดีมากๆๆๆๆๆกว่าเราใช่มั้ย
เราทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง เขาหนีหน้าเรา เฉยชา ผ่านไป3เดือน เรารู้ข่าวเขามาว่าเขาซิ่วออกไปแล้ว
เพราะติดเอฟ2ตัวคือแมท1และ ฟิสิกส์1 นอกนั้น A B B+
แล้วเขาก็ควเผบอไลค์เรามา เราดีใจมากนะเราอยากให้เขารู้ไว้ เรารีบทักแชทไปทันที
เรา : หายไปไหน คิดถึงมากๆนะ
เขา : เราขอโทษ เราลาออกมาแล้ว
เรา : เรารู้แล้ว แต่ทำไมถึวหายไปจากชีวิตเราล่ะ เราคิดถึงเธอ
ตอนนั้นน้ำตาเราไหลออกมาไม่รู้ตัวเลย จนเพื่อนบอก
เขา : เราไม่เหมาะสมกับเธอเลย เราไม่อยากให้คนอื่นมาว่าเธอ มาดูถูกเธอที่คบคนอย่างเรา
เรา : ใครว่าเธอ บอกเรามา เราไม่เห็นแคร์เลยคนอื่นอ่ะ
เขา : เราแคร์เธอ เราออกมาทำงานเป็นแค่พนักงานเข็นรถตากแดด เธอเรียนมหาลัยเรียนปริญญา
         เราไม่เหมาะกันเลยจริงๆ
เรา : ทำไมถึงคิดงี้ แล้วเราล่ะ
เขา : เราไม่อยากให้คนอื่นดูถูกเธอนะ ตั้งใจเรียนให้จบ อย่ากินเหล้าเยอะ อย่าเที่ยวบ่อยนะเราห่วง
เรา : เราไม่เคยดูถูกเธอเลย เราไม่สนคนอื่นด้วย เราไม่อยากให้เธอดูถูกตัวเอง เราคิเถึงดธอนะ
เราร้องไห้ไม่หยุดจริงๆ เรายังรักเขามาก แล่วเขาก็หายไปอีก
เราส่องเฟสเขาเราเจอโพสที่ว่า "ดอกไม้...เธอช่วงสวยเหลือเกินถ้าอยู่ตรงนั้น"
"ชีวิตฉันเป็นยังไงเธอเองก็รู้" เรายิ่งเสียใจที่เขาทิ้งเราไปเพราะคำพูดคนอื่น
  เราพยายามสืบจากเพื่อนของเขาว่าบ้านเขาอยู่ไหนแต่ไม่มีใครรู้เลย มีคนรู้แค่ว่าตอนเช้าถึงเย็นเขาทำงานที่ห้างเป็นพนักงานเข็นรถ
แล้วก็ไปเป็นแคชเชียร์ร้านสะดวกซื้อแถวบ้าน พอตกดึกก็ไปเล่นดนตรีสด
เราไปตามหาเขาแต่ก็ไม่เจอ เราไปทั้งๆที่ไม่ชินทาง เรารู้แค่ว่าเรารักเขา อยากเจอ อยากคุย คิดถึงมากๆ
จนเราท้อ และตอนนี้เราก็ยังลืมเขาไม่ได้ เรายังรักเขา