สวัสดีครับผมขอถามเกี่ยวกับความรักหน่อย

ผมคบกับแฟนมาตั้งแต่ปี1ในระหว่างคบกันผมก้ยอมรับเคยทำเธอเสียใจ แต่ผมมาแก้ตัวใหม่ตอนยุปี3 ถ้านับถึงวันนี้ก้เกือบจะ7ปี หลังจากที่เรียนจบเราก้มาทำงานที่กรุงเทพด้วยกัน แต่แฟนผมทำได้แค่ปีเดียวก้ต้องกลับไปช่วยงานที่บ้านเธอแฟนผมบ้านทำอาชีพรับเหมา แล้วด้วยความที่ผมรักเธอและผมก้คิดว่าเธอเองก้รักผม ผมจึงขอไปบ้านเธอในปีถัดมาช่วงปีใหม่ แล้วผมก้ได้เล่าการวางแผนอนาคตของเราทั้งสองให้พ่อแม่แฟนฟัง แล้วท่านก้อยากให้ผมหมั้นกันไว้ แล้วเกบเงินได้ครบจึงแต่ง ด้วยความที่เราอยากมีครอบครัวผมก้ตัดสินใจหมั้นกับเธอหลังจากที่ผมไปบ้านเขาประมาณ3เดือน หลังจากหมั้นเสรจได้ระยะหนึ่งแม่แฟนโทรมาหาอยากให้ผมไปช่วยงานที่บ้าน ขณะนั้นผมทำงานประจำรายได้เกือบสองหมื่นนิดๆ ผมก้มาคิดว่าควรไปไหมเพราะผมกลัวไม่มีเงินแต่งงาน แต่แฟนผมเองเขาก้บอกว่าได้แต่งแน่ถ้าไปทำงานที่บ้าน ผมไม่คิดไรมากผมแอบดีใจว่าจะได้ยุใกล้คนที่เรารักผมเลยตัดสินใจไป  พอผมอยู่ได้ประมา6เดือนชีวิตผมเริ่มกดดันเมื่อผมไม่รู้เลยว่ามีเงินเท่าไหร่จะได้แต่งไหม ถามแฟนก้หงุดหงิด ถ้าจะไปุถามแม่แฟนก้ดูไม่เหมาะ แล้วสิ่งที่ผมทำทุกอย่างก้ถูกจับจ้องมองจากแม่ เช่น แบ่งเบาภาระแฟนไม่ได้ ชุดทำงานสกปรกเปนต้น จนทำให้ผมก้บแฟนต้องมีปากเสียงและน้ำตาบ้างในบางครั้ง จนวันหนึ่งผมกับแฟนกลัวไม่ได้แต่งงานจึงปรึกษากันว่าให้ผมกลับมาทำงานที่กทม.เหมือนเดิมเพราะเงินเกบไม่มี เงินที่บ้านก้ต้องหมุนผมก้เลยตกลงแล้วแฟนก้มาส่งขึ้นรถ วันนั้นเธอบอกผมว่าคงคิดถึงแย่เลยเราไม่ยุเขาจะลำบาก ผมเองก้สงสารนะเพราะผมเปนคนทำอาหารให้แฟนกินเปนส่วนใหญ่ และงานที่บ้านหนักๆผมก้ทำหมดเทปูน ขนอิฐ ส่งของเปนต้น แต่เพื่ออนาคตของเราสองคนผมก้ต้องจากมาทั้งน้ำตา พอผมมาถึงกทม.ก้คุยสมัครปกติ3วันแรกแฟนผมถามผมมากผมก้คิดถึงมากคนเคยกินเคยนอนด้วยกัน แล้วเธอก้ฝากของมาให้ผม วันที่ผมเหนเสื้อผ้ามาให้ผมๆดีใจมากคิดว่าเธอเปนห่วงกลัวไม่มีใส่ แต่หลังจากวันที่ส่งเสื้อผ้ามาเธอก้เงียบผมถามไรไม่ค่อยตอบเหมือนเธอกำลังคิดอะไร แล้วผมก้เลยถามเธอว่ามีไรจะบอกไหม แฟนผมบอกว่าเราเลิกกันเถอะ พร้อมกับเหตุผลมากมายเหมือนชีวิตนี้ผมไม่มีดีเลย แล้วเธอก้บอกพ่อกับแม่ผมว่าเลิกแล้วอย่าให้ผมไปราวี ส่วนทองหมั้นผมก้ให้เธอ ส่วนค่าแรงที่ผมไปช่วยงานไม่รู้เท่าไหร่ผมก้มอบให้เธอไปซ่อมรถที่ผมทำพังตอนเกิดอุบัติเหตุ หลังจากนั้นเธอก้โอนเงินให้ผมก้อนนึงเลขห้าหลักแต่ยังไม่ถึงครึ่งแสนไว้สร้างตัว สถานการณ์ขณะนั้นผมทำไรไม่ได้เลยเพราะเหมือนความฝันผมจึงสืบหาว่าเธอจะไปไหนผมก้รู้และจองเครื่องเพื่อไปง้อเธอ แต่ก่อนผมจะเดินทางแม่แฟนก้โทรมาขอร้องไม่ให้ไป แต่ด้วยความรู้สึกอยากเจอเราก้ไป แล้วก้เอาดอกไม้ไปให้แต่ไม่เจอผมจึงฝากไว้ ผมถูกแฟนต่อว่าว่าทำไมทำแบบนี้ทำไมทำตัววุ่นวายและมีอีกหลายคำที่หยาบแต่ใจผมไม่คิดเลยไม่รู้เรารักเขามากไหม แล้วพอผ่านไปได้วันสองวันผมก้เลยติดต่อเธอขอเธอให้เหลือช่องทางการติดต่อไว้ทางใดก้ได้เพราะผมอยู่ไม่เปนสุข เธอก้ยอมแต่มีเงื่อนไขให้ผมเงียบ ห้ามโทรหาใครทั้งสิ้นที่อยู่ใกล้เธอ พ่อ แม่ ญาติห้ามหมดผมก้รับปาก ทุกวันนี้ก้ยังติดต่อแต่ผมเปนคนทักไปสวนใหญ่ เธอจะตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ล่าสุดเธอบอกจะบลอคไลผมเพราะไม่อยากจะคุยกับใครเหนื่อย ผมอยากรู้ว่าที่ผมทำทุกอย่างเปนความรักไหม และทำไมผมต้องยอมเธอทุกเรื่อง ผมเปนคนใจร้อนแต่ตอนนี้ผมกับนิ่งเพราะกลัวเธอไม่สบายใจ สิ่งที่ผมทำอยู่ถูกไหม หรือว่าผมควรทำไงดี
ถ้าถามผมเองผมก้รักอยากเหนหน้าอยากรู้ความเคลื่อนไหวบ้าง เปนห่วง ส่งได้แค่ข้อความกำลังใจไป
หาแต่สิ่งที่ผมคิดกลับทำให้เธอรู้สึกว่าวุ่นวาย เธอบอกว่าเหนื่อยไม่อยากคุยกับใคร  ผมเลยอยากรู้ว่าสิ่งที่ผมกำลังทำผิดไหม แล้วควรจะทำยังไงต่อไป
จะมีโอกาสมาร่วมเดินด้วยกันรึป่าว ใครเคยเจอแบบนี้บ้างรบกวนทีครับ ผมไม่อยากเสียเธอไป