สวัสดีครับเพื่อนๆทุกคนในPantip ผมจะมาเล่าชีวิตของผมครับแล้วอยากขอคำปรึกษาด้วย
เรียกอีกอย่างว่าระบายความเครียด^ ^
.
.
.
.
.
.
.
  ผมเป็นเด็ก ม.ปลาย(ไม่บอกม.ไหนนะ555). อยู่กับเเม่2คน ส่วนพ่อไปทำงานต่างจังหวัดเลยไม่ได้กลับบ้านบ่อย. ส่วนใหญ่ผมกับพ่อไม่ได้มีปัญหาอะไรกันเลย. (น่าจะเป็น ผู้ชายเหมือนกันมั้งเลยสนิทคล้ายๆเพื่อน?).  แต่มีปัญหากับคุณแม่นี่สิครับ.  คุณแม่ผมทำงานขายของครับ แล้ว. การเรียนของผมในปีนี้ค่อนข้างแย่ครับเพราะติดเพื่อน (แต่ไม่ติดสารเสพติดนะ)ไปไหนไปด้วยกันบางทีเขาก็ชวนโดดเลยไม่ได้เรียนบ่อยครั้ง.  จนมาติด0ปีแรกครับ. ทั้งชีวิตไม่เคยติด0เลย. แม่ผมเหวี่ยงด่าเละเลยครับเหมือนผมไปฆ่าใครมา. ทีนี้ผมเลยไปแก้ครับ. ไปกับคุณแม่. ปกติผมขึ้นรถเมล์​ยืนเกาะเสาท้ายรถ. เพราะมันสบายดีครับ. ทีนี่ แม่ผมด่าครับว่าทำไมไม่มานั่ง?? ที่นั่งมีตั้งเยอะ. คือผมมีสิทธิ์ที่จะยืนเกาะตรงนั้นรึเปล่าครับหรือควรไปนั่งดี. พอกลับมาบ้านก็ด่าผมใหญ่เลยว่าทำไมไม่นั่ง แล้วผมเลยสวนกลับไปว่า. ''มันผิดอะไรอ่ะครับ''. ทีนี้แกก็ด่าผมใหญ่เลยแบบว่า. ชั้นเป็นแม่แกนะ.  บลาๆๆๆ ไรแบบนี้. ผมเข้าใจครับว่าคนเป็นแม่ย่อมห่วงลูกแต่ จะให้ลูกมีความรู้สึกกับการกระทำเหมือนที่ตัวเองคิดคงเป็นไปไม่ได้หรอกนะ อีกอย่างผมโตมากับความเจ็บปวดไม่ใช่ความรักครับเพราะตอนเด็กๆผมทำอะไรผิดจะโดนตีโดนด่าเลยไม่มีซักครั้งที่จะบอกดีๆ
.
.
.
พอแค่นี้ดีกว่า555
ผมรู้ตัวว่าผมผิดแต่ คุณแม่ของผมทำเกินไปหรือป่าวครับอยากทราบจริงๆหรือเป็นเรื่องปกติไปแล้ว???