อาการของผมถือว่ามีปัญหาทางจิตมั้ยครับ

สวัสดีครับ เพิ่งจะเคยตั้งกระทู้ถามเป็นครั้งแรก หากมีอะไรผิดพลาดต้องขออภัยล่วงหน้า

เริ่มที่อาการของผมคือการขาดแรงกระตุ้นหรือแรงจูงใจครับ
ตอนนี้ผมอายุยี่สิบต้นๆ แต่ยังเรียนไม่จบ เลยมีปัญหากับแม่อยู่บ่อยครั้ง

ประเด็นคือผมไม่มีแรงกระตุ้น ไม่มีความอยากที่จะพยายามอะไรทั้งสิ้น
ผมไม่มีความพยายามที่อยากจะเรียนให้จบ ไม่ว่าจะเพื่อพ่อแม่หรือเพื่อตัวเอง
ทุกวันผมจะพูดกับตัวเองว่า นี่กูกำลังทำอะไรอยู่วะ อยากตายให้มันจบๆไปซะ
แต่ก็คิดว่าตัวเองยังตายไม่ได้เพราะชีวิตยังไม่สุขสบายเลย
เครียดก็เล่นเกมเพ่ือหนีปัญหา เวลาโดนด่าเรื่องเรียนไม่จบผมก็ไม่รู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น
เพราะผมไม่คิดว่ามันเป็นความผิดอะไร บางทีผมก็โดนด่าเหมือนหมูเหมือนหมา เหมือนไม่ใช่ลูก เหมือนไม่ใช่คน
ทั้งๆที่ผมก็แค่ยังเรียนไม่จบ ไม่ได้ไปมีเรื่องต่อยตีกับใคร ไม่ได้ติดยา หรือเมาหัวราน้ำ
ไม่เคยขอเงินเลยด้วยซ้ำถ้าไม่จำเป็นเพราะรู้ว่าพ่อแม่ลำบาก
หลายครั้งผมก็คิดว่าเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ กับข้าวอร่อยๆที่กิน ผมก็ไม่สมควรจะได้
มันรู้สึกแย่มาก ไม่ใช่รู้สึกผิด แต่ผมก็ยังไม่เกิดแรงกระตุ้นที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองเลย
อาการนี้ผมมีปัญหาทางจิตมั้ยครับ ถ้าเป็นจะได้ไปหาหมอเผื่อจะหาย
หรือผมแค่ขี้เกียจเฉยๆ