เราเป็นคนเรียนปานกลางไม่ได้เก่งหรืออ่อนจนเกินไป เราถูกพ่อแม่เราเปรียบเทียบกับลูกของคนอื่นมาตั้งแต่เด็กมันมีวันนึงเราไปสอบเรียนต่อที่รร.ชื่อดังของจังหวัดเราสอบได้ห้องเรียนพิเศษ Gifted Program ห้องแรกเลยคะแนนดีมากๆ เราดีใจมากนะเพราะเราเองก็ไม่คิดว่าเราจะทำได้ ต่างกับเพื่อนอีกคนนึงของเรา ขอเรียกว่าแอนนะ แอนสอบได้ที่100กว่าๆเกือบสุดท้ายเลยล่ะแต่ก็ยังติดอยู่เพราะเขารับ105คน เราเองก็ดีใจนะที่อย่างน้อยก็มีเพื่อนกลับบ้านเพราะบ้านเรากับแอนอยู่ใกล้กัน ถึงเรากับแอนจะไม่ค่อยสนิทกันก็เถอะ เรียนปีแรกเกรดเราก็ถือว่าดีนะได้3.72แต่แอนได้3.6กว่าๆนี่แหละ เราก็ไม่ได้คิดอะไรนะเพราะเราแข่งกับตัวเองดีกว่าใครจะตีตื้นขึ้นมาก็ช่างเค้า เราพยายามรักษาระดับเราดีกว่า เราเป็นคนชอบเต้นนะ พวก cover k-popไรงี้ เราก็แบ่งเวลาแกะท่าเต้นกับอ่านหนังสือ นี่แหละจุดพีค แม่เราบอกว่าจะมาเต้นทำไมไร้สาระเอาเวลาไปอ่านหนังสือนู่นเเห็นแอนมั้ยเค้าขยันจะตาย เราก็พยายามอธิบายนะว่าเราแบ่งเวลาได้แต่แม่ก็ไม่ฟังเราก็บอกว่าเต้นออกกำลังกายไงจะได้แข็งแรง แม่ก็บอกว่าไร้สาระอีก เราก็แอบเต้นนะ ใจนึงก็กลัวแหละว่าเพราะแม่เราแอนตี้ไงแต่เราชอบอ่ะใครจะมาห้ามเราได้ล่ะ แล้วมันก็มีอยู่เทอมนึงที่เราเกรดตกลงมาเหลือ3.66เราเองก็เครียดนะเพราะมันตกเยอะมาก แต่เราก็พยายามแล้วนะ คราวนี้แอนได้3.96 เรากับแม่เลยทะเลาะกันเพราะแม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับแอนทุกวันเลยบอกว่าแอนขยันอย่างนู้นอย่างนี้ เราก็หมั่นใส้ไง คือเราไม่ค่อยชอบแอนอยู่แล้วเลยทำให้ไม่ชอบหนักไปอีก วันนี้ที่เราเขียนกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะเราไม่ไหวจริงๆไม่รู้จะปรึกษาใครได้ เราเหนื่อยนะ นี่เราก็ใช้เงินเก็บซื้อหนังสือมาอ่าน ขอหนังสือจากรุ่นพี่มา เผื่อเราจะได้ไม่โดนเปรียบเทียบอีก แต่ก็ยังโดนอยู่ดีแม่ก็หาว่าเราซื้อหนังสือมาแล้วก็ไม่อ่าน คือเราจะชอบอ่านตอนกลางคืนแต่แม่เราไม่ค่อยอยู่บ้านเลยไม่เห็นเราอ่านซักทีก็คิดไปเองว่าเราซื้อมานอนกอดไรงี้ แล้วก็บอกว่าแอนเค้าซื้อหนังสือมาหลายเล่มเค้าอ่านทุกเล่มไปทำงานกับพ่อเค้ายังอ่านเลย ไอ้เราก็หมั่นไส้ใครพูดถึงอีแอนเมื่อไหร่เราจะเดินหนีทันทีเลย เราเลยมาขอคำปรึกษาจากเพื่อนๆในนี้หน่อยว่าควรทำไงดีเราไม่อยากโดนเปรียบเทียบอีกถึงจะดีหรือร้ายก็เถอะเราไม่ชอบ เราเกลียดการถูกเปรียบเทียบ
จะทำยังไงเมื่อถูกเปรียบเทียบกับคนอื่น