((มาลาริน)) ^_^ ลุงแม้วบอกว่า...ผมหยุดแล้ว..แต่เมื่อก่อนผมสุดซอยเสียจนป้าปูและหมู่สาวกจอดไม่ต้องแจว แล้วจะโทษใครคะ..?

พอคุณมาลาริน พูดถึงสุดซอย
ก็ทำให้เรานึกถึงสภาพของสองสภา เอามาเปรียบเทียบกัน

โดยสภาที่อยู่ก่อนหน้านี้ ที่เพิ่มจากการนิรโทษเฉพาะประชาชน ยกเว้นแกนนำ
จนกลายเป็นนิรโทษสุด ๆ เลยเถิดกันไปยันท้ายซอย
ไม่สนใจคำพูดตัวเอง ที่เคยแบะปากสัญญาอะไรเอาไว้กับประชาชน
ดันทุรังเกินกว่าหลักการในวาระแรก ก็เอา
ดันทุรังหาสารพัดข้ออ้างมาแถไถว่าต้องสุด ๆ ก็ไม่เว้น
ดันทุรังอดตาหลับขับตานอนตีสามตีสี่ ก็ยังทนไหว
ทำเพื่ออะไร ทำเพื่อใคร ไม่จำเป็นต้องสรุปให้ใครฟัง
เพราะทุก ๆ คน ต่างก็มีความคิดเป็นของตนเอง สามารถให้คำตอบกับตัวเองได้อยู่แล้ว

ส่วนสภาปัจจุบัน ซึ่งเป็นสภาที่ถูกพูดถึงกันว่า เป็นสภาที่ไม่ได้มาจากประชาชน
เป็นสภาที่บางพวกบางกลุ่ม ดูแคลนว่า ทำไปตามใบสั่ง
แต่เรากลับแปลกใจว่า ถ้าเป็นดังเช่นคำกล่าวหา
แล้วทำไมสภานี้ ถึงยับยั้งบทบัญญัติที่ว่า ให้ สว เป็นผู้เสนอชื่อนายก ฯ
ทั้ง ๆ ที่จะดันทุรังผ่านไปเลย ก็สามารถกระทำได้

และที่ผ่านไปสด ๆ ร้อน ๆ ก็คือ ร่าง พรบ ปิโตรเลียมฯ ซึ่งเราได้มีโอกาสติดตามดูอยู่
บรรยากาศในการอภิปรายนั้นเข้มข้นไปด้วยเนื้อหา โดยเฉพาะมาตรา 10/1
ฝ่ายนึงยกเหตุผลถึงความจำเป็นว่า ทำไมจีงต้องมีมาตรานี้
อีกฝ่ายก็ยกเหตุผลขึ้นมาโต้แย้งว่า ทำไมจึงยังไม่ควรมีมาตรานี้

สุดท้ายก็ต้องพักการประชุม เพื่อไปคุยกันนอกรอบ
และกลับมาด้วยผลของการหารือ ที่ทุกฝ่ายสามารถไปกันได้
โดยความสำคัญของผลการหารือนี้ ไม่ได้ยึดที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งในสภา
แต่กลับยึดเอาผลประโยชน์ และความต้องการของประชาชนทุกฝ่ายเป็นสำคัญ (ในมุมมองของเรา)

จึงถือโอกาสนี้ขอขอบคุณ สนช ทุกท่าน ขอบคุณคณะกรรมาธิการ ร่าง พรบ ปิโตรเลียมฯ ที่ได้ช่วยกันทำงาน
และเราขอประเมินการทำงานของพวกท่าน จากสายตาส่วนตัวของเราเองว่า
ท่านมีเจตนาที่จริงใจต่อหน้าที่การงานที่ได้รับมอบหมาย ได้อย่างสุดความสามารถกันจริง ๆ ค่ะ