ก่อนอิ่น ผมคบกันแฟนเรามาได้ 3 ปี จนมาปีที่ 3 เราเรื่มมีปัญหาทะเลาะกันบ่อยขึ้น แต่ก็ไม่ถึงขั้นเลิกกัน จนมาถึงเดิอนกุมภาที่ผ่านมา ได้มีน้องฝึกงานคนหนึ่งเข้ามาฝึกงานที่บริษัทของแฟนผม ซึ่งผมเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของแฟนผม เธอเริ่มหงุดหงิดเวลาผมถามอะไร และทุกครั้งที่มีน้องคนนี้แฟนผมจะทำเหมือนผมไม่มีตัวตนเลยในสายตาเค้า ซึ่งผมตั้งใจถามเค้าไปตรงๆว่าตกลงยังไงกับน้องคนนี้ เธอตอบผมว่าไม่มีอะไร ผมคิดมากไปเอง พอผมคาดคั้นเธอมากขึ้น เธอเริ่มมีอาการกลัวอย่างเห็นได้ชัด ผมขอเธอว่าจะคุยกันไม่ว่าแต่ผมขอพื้นที่ให้ผมบ้างไม่ใช่ว่าพอมีน้องเค้าผมต้องกลายเป็นคนอื่น ผมเคยแอบเข้าแชทแฟนผม น้องฝึกงานเค้าแอบคุยกับแฟนผม ซึ่งตัวน้องเองก็มีแฟนอยู่แล้ว สุดท้ายวันที่ผมกลัวก็มาถึง วันที่เธอตอบผมว่าสิ่งที่ผมขอเธอให้ผมไม่ได้ และเธอขอเลิกเพราะว่าผมงี่เง่าไม่ฟังเธอ ทุกครั้งที่ผมฟังเธอ เชื่อใจเธอ มักจะมีเหตุการณ์ที่เซอร์ไพรส์ผมเสมอคือเค้าไปเที่ยวด้วยกัน ถ่ายรูปคู่กัน สุดท้ายผมหันมาเล่นบีทอร์คเพื่อหาเพื่อนคุยจะได้ไม่ฟุ้งฟ่านตามที่เพื่อนผมเเนะนำ ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งในบีทอร์ค ตอนแรกเราก็คุยกันแบบเพื่อน แต่ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกดีกับเธอและเธอก็ดีกับผม ผมรู้สึกว่าผมมีตัวตนในสายตาเค้ามากกว่าแฟนของผมอีก ผมขอเปรียบเทียบกับกระจก ซึ่งทุกครั้งที่ผมส่องกระจกแฟนผมผมจะรู้สึกว่ามันร้าว มันเบลอ และเจ็บที่ผมมองไม่เห็นตัวเองเลย แต่กับผู้หญิงคนที่มาใหม่ ผมกับรู้สึกว่าทุกครั้งที่ผมส่องกระจกบานนั้น ผมสามารถเห็นตัวผมได้อย่างชัดเจนและมีความสุขทุกครั้งที่ได้ส่อง และผมก็ยังตัดใจจากคนที่ผมรักมากที่สุดนั่นก็คือแฟนผมไม่ได้ ผมควรจะเริ่มต้นใหม่หรือควรจะทำยังไงกับความรักครั้งเก่าดีครับ ผมรู้สึกสับไม่รู้จะเลือกทางไหนดี
ควรเริ่มใหม่หรือรักษาไว้