มีใครเคยคบกับคนที่ไม่คิดจะมีชีวิตคู่กันมั้ยค้ะ

เรื่องมีอยู่ว่า ..(ย่อๆนะจ้ะ) เรากะแฟนรู้จักกันจากคำว่าเพื่อนร่วมสายงาน บริษัททำธุรกิจเหมือนกัน อยู่ตรงข้ามกัน และวันนึงเราก็มาทำงานที่เดียวกัน ด้วยเหตุจำเป็นของเรา เค้ายื่นมือมาช่วยเราค่ะ (เหมือนจะดีใช่มั้ยค้ะ ) เรามีหลายอย่างที่คิดคล้ายกันคือ 1.มุมมองการงาน จากสายงานเดียวกัน คุยกันได้ 2.มุมมองการใช้ชีวิตสบายๆ ชิลๆ 3.ไม่ได้คิดจะแต่งงาน ไม่ได้คิดจะมีลูกเหมือนกัน และนี่คือที่มาของเรื่องค่ะ 😊 เรามาทำงานที่เดียวกันเป็นระยะเวลาเกือบ1ปี กิน เที่ยว ทำกิจกรรม ปาร์ตี้ คุยงาน คุยเรื่องชีวิตกันทุกกกเรื่อง จนวันนึง!! เราตัดสินใจคบกัน แต่สิ่งที่เราตกลงกันคือ เราจะคบกันแบบเพื่อน ใช้ชีวิตด้วยกัน จะทุกข์จะสุขด้วยกัน เค้าพูดเองเลยค่ะ ที่ไหนมีเธอที่นั่นมีฉัน 55และอนาคตต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้ ไม่แต่งงานไม่มีลูก (เราไม่ค่อยเชื่อเรื่องแต่งงานค่ะ ขอเกิ่นนิดนึง ^^) ขอแค่นี้จริงๆ เค้าตอบตกลงว่าจะทำให้ค่ะ เราคิดว่าง่ายมาก ลืมบอกไป1อย่างค่ะ เรากะแฟนเราห่างกัน15ปี แหะๆ แฟนเรา40ต้น เรา20ปลาย หืมมมม เคยคุยกันแล้วว่าไม่รู้จะไปกันรอดมั้ย แต่จะทำให้ดีที่สุด Ok.เดินหน้าต่อความสัมพันธ์โลดด แรกๆอะไรดูสวยงามไปหมด อะไรก็ได้ ร้อนแค่ไหนไกลแค่ไหนไปหมด แต่ตอนนี้!! แค่มาหานอกเวลางานยังไม่มาเลยค่ะ เจอกันแค่เวลางาน เลิกงานกินข้าวปุ๊บแยกย้าย เค้าไปฟิตเนส ไปทำกิจกรรมของเค้ามากมาย เสาร์ อาทิตย์จากที่เคยมาหา ไม่มาแล้ววว 555 จากที่เคยโทรหากันบ้างหลังเลิกงาน วันหยุด ตอนนี้แค่ไลน์มายังยากเลยค่ะ 555 เค้าเริ่มห่างๆออกไป (แต่เจอกันที่ทำงานนะ) พอเราถามถึงเวลาที่เคยมีให้ การใส่ใจที่เคยดูแลกัน เค้ากลับตอบว่าเค้าทำได้แค่นี้555 เงิบไปเลยย !!ลืมบอกไปว่าเค้าคือคนที่รักอิสระค่ะ ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง เค้าบอกเค้าชอบเราที่เราเป็นคนสบายๆ  ตอนแรกที่เค้าทำให้เรา เค้าบอกเราตรงๆเลยค่ะ ว่าเค้าเฟค 555 เค้าถามเราว่ารับได้มั้ย ลองเปิดใจมั้ยว่านี่คือตัวเค้า !!! เฮ้ออ เราเคยถามว่าคิดจะพาเราไปหาคุณแม่มั้ย เค้าบอกว่าถ้าชัวร์ก็จะพาไป555 เวลาเราไม่สบาย เคยไปรอเป็นเพื่อนเรา1ครั้งค่ะ ครั้งที่2 ถามเราว่า ผมต้องมานั่งรอคุณแบบนี้อีกกี่ปี (เค้าจะรีบไปฟิตเนส55) เราให้เค้ากลับเลยค่ะ เรากลับเองได้ จนล่าสุดมีเคลีย์ใจกัน เนื่องจากเราเป็นคล้ายๆโรคซึมเศร้า เครียดมาก เลยเปิดออกคุยกัน เค้าบอกเค้าขอพัก เราบอกเราไม่พัก จะคบก็คบ ไม่คบก็เลิก เค้าก็บอก งั้นคบต่อ อ่าว!! และตอนที่เรากะลังจิตตกจากโรคซึมเศร้ามากๆ แต่ต้องอยู่คนเดียว เค้าเคยบอกเราว่า ถ้าคบกันแล้วมันดิ่งลง เราต้องปล่อยมือกันนะ ตอนนั้นเราฟังและนิ่งไปเลย (ในใจคิดว่าและทำไมเราไม่จับมือดึงกันให้ผ่านเรื่องแย่ๆไป ถ้าเรารักกัน ) เราคิดแบบนั้น ตอนนั้นรู้สึกตัวว่าเราดิ่งลงสุดมาก กินไม่ได้นอนไม่หลับที่เค้าเปลี่ยนไปขนาดนี้ จนคุณพ่อโทรมาหาและพูดว่า ถ้าไม่ใช่ก็พอนะลูก หาใหม่ จะร้องให้จะเครียดทำไม ใครไม่รักพ่อแม่รัก เราเลยตาสว่างขึ้นมาทันทีค่ะ  ตอนนี้ก็ยังคบกันอยู่นะ แต่เราถอดใจแล้ว เอาเท่าที่ไหว คบกันเพราะรัก คำเดียว  แต่เรากำลังงง ว่านี่เรากะลังเดินไปสู่อะไร มันคือรักหรออ?? เคยจะเลิกคุยเลิกคบกันก็ทำไม่ได้สักที เช้ามาทำงานเจอกัน เค้าก็เหมือนเดิม ทานข้าวเช้า เที่ยงด้วยกัน เย็นก็มีกินข้าวด้วยกันบ้างและแยกกัน ชีวิตวนอยู่แบบนี้ เค้าไม่ได้คิดไรเลยจริงๆ แต่พอเราจะไป กลับบอกว่าอยากให้เราอยู่ข้างๆเค้า อยากมีเราดูแลเค้าเหมือนเดิม (เช้าโทรปลุกเค้า ห่วงจะทำงานสาย ซึ่งเค้าก็บอกชอบให้เราปลุก ทำแซนวิสให้เค้าทานตอนเช้า วางแก้วน้ำไว้ให้เค้าทุกวัน พร้อมวิตามิน บางวันเราก็หาข้าวเที่ยงไว้ให้เค้าทาน ทำเองกับมือก็เคยค่ะ เย็นตอนรักกันดี เค้ากลับดึกแค่ไหน เราก็ซื้อข้าวไว้รอ) เราภาวนาว่าด้วยอายุเค้า อีกไม่นานที่กำลังจะ 50 จะทำให้เค้าคิดได้ก่อนที่เราจะต้องเดินออกไป   เฮ้อออ มีใครเจอเหตุการแบบนี้บ้างค้ะ  เล่าสู่กันฟังเนอะ ^^