การที่เรามีแฟน แล้วเราอยากไปหาแฟน ไปกินข้าวกับแฟน อยากคุย อยากโทรหา มันน่ารำคาญไปมั้ยคะ

คือไม่รู้ว่าเราคิดไปเองรึเปล่า ทุกวันเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันเลยก็ว่าได้ เวลาไปทำงาน กินข้าว เลิกงานกลับบ้าน หรือจะเข้านอนจะคอยบอกกันตลอด แต่ระหว่างวันบางทีแทบไม่ได้คุยกันเลยค่ะอันนี้ก็คิดว่าปกติสำหรับคนทำงานก็อาจจะไม่ได้ว่างคุย  แต่ก็มีบ้างที่เราคิดถึงอยากจะเจอแต่เราก็มาคิดๆเวลาไปเจอเค้าที่ทำงานเลิกงานไปกินข้าวเสร็จแล้วเค้าก็ต้องมาส่งเรา เค้าอาจจะเหนื่อย ก็เลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ แต่จะบ่อยมากเวลาที่เค้าเลิกงานแล้วเค้าบอกว่าเพื่อนชวนไปโน่นไปนี่ ซึ่งเราไม่เคยห้ามนะเพราะเรารู้ว่าห้ามไม่ได้อยู่แล้ว แต่พอถึงเวลาเราชวนเค้าบ้างเค้าไม่เคยไปกับเราเลยน้อยมากที่จะไป นอกจากเราจะอ้างว่าเราชวนเพื่อนเค้าแล้วเค้าถึงจะไปหรือไม่ก็เพื่อนเค้าชวนแล้วบอกให้ชวนเราถึงจะได้เจอกัน บางทีไปเจอก็หน้าตึงๆ ไม่พูดไม่จา จนบางที่เราคิดว่า เราเจอกันในแชทเหมือนจะดีกว่ามาเจอหน้ากันซะอีก หรือเป็นเพราะเราทำตัวน่าเบื่อน่ารำคาญเค้าเลยไม่ค่อยกระตือรือร้นเหมือนเรา เหมือนเจอก็ได้ไม่เจอก็ดีแบบนี้ บางทีก็เครียดมากคะ เราควรต้องปรับตัวยังไง