สวัสดีค่ะอันนี้เป็นกระทู้ที่ 2 นะ แต่เราพึ่งตั้กระทู้ครั้งแรกเพราะว่าเราใช้บัญชีเพื่อน5555555 อยากจะขอคำปรึกษาหน่อยค่ะเราไม่รู้จะปรึกษาใครเพราะเราเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง ใครอ่านกระทูนี้แล้วรบกวนคอมเม้นหน่อยนะคะ อยากได้คำปรึกษาจริงๆค่ะ ตอนนี้เหมือนเราเป็นเด็กเก็บกดเลย5555555555
งั้นจะเข้าเรื่องแล้วนะคะ เราอยู่ภาคอีสานค่ะ คือว่าพ่อแม่เรามองเราผิดเสมอเลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็แล้วแต่ พอพ่อกับแม่ทะเลาะกันเค้าก็จะมาลงที่เราค่ะ พอเค้าเครียดหรือมีปัญหาจากที่ทำงานเค้าก็จะมาลงที่เราตลอดเลยค่ะ คือเราอยู่เฉยๆยังโดนด่าทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เราเองก็งงนะ ขนาดเรานั่งดูทีวีเฉยๆพ่อกับแม่กลับมาบ้านก็มาด่าเราเป็นชุดเลยว่า เปิดทำห่าอะไรเปลืองไฟ ช่วยกูประหยัดหน่อย ด่าเราทั้งๆที่เราพึ่งเปิดทีวีตะกี้เเล้วเค้าก็กลับมาบ้านพอดี พ่อกับแม่เราชอบทำร้ายร่างกายเราแต่มันนานมาแล้ว แต่ก็อยากเล่าให้ฟังนะ5555555555 บางครั้งเราทะเลาะกันรุนแรงมากถึงขั้นจะตัดแม่ตัดลูก แต่เราเป็นฝ่ายง้อตลอด เเม่โมโหมากถึงขั้นตบหน้า จึกหัว ทีบเราเลย เพราะเรื่องเราทำอะไรช้า เราก็ยอมรับนะว่าเราเป็นคนช้า แต่เราก็ทำเสร็จถึงมันจะช้าไปหน่อย บางครั้งพ่อเราก็เอาท่อพีวีซีมาตีเราด้วยซ้ำ ขานี้ช้ำเลยแต่เราก็ได้แต่นั่งร้องไห้คนเดียวเงียบๆ พอเราร้องไห้ต่อหน้าเค้าก็มาด่าเราว่า ร้องไห้ทำไม เดี๋ยวก็ได้ตบอีกรอบหรอก เงียบปากไปกูรำคาญ เราก็ปล่อยไป เราก็คิดว่าชั่งมันเถอะแผลแค่นี้ก็เดี๋ยวคงหาย
เราเป็นติ่งเกาหลีค่ะ แต่เราไม่ทำให้การเรียนตกต่ำเลยนะ ยอมรับว่าแต่ก่อนเราเรียนได้เกรด 2 มาตลอดไม่เคยได้ 3 เลย เราทะเลาะกับแม่เรื่องเกรด เรามานั่งคิดว่าเราควรทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวเราบ้างเราเลยตั้งใจเรียนจนได้เกรด 3 แต่...พอเราได้เกรด 3 ครั้งแรก เค้าไม่เคยชมเราเลย เค้าด่าเราด้วยซ้ำว่าทำไมมันได้น้อย ทั้งๆที่เกรดครั้งนี้มากกว่าคราวก่อนตั้งเยอะ เราก็บอกกับตัวเองในใจว่า ชั่งมันไม่เป็นไรเทอมหน้าจะทำให้ดีกว่านี้ พอเราทำได้ดีกว่าเดิมเค้าก็ยังพูดว่ามันน้อยไป พ่อแม่ไม่เคยให้กำลังใจเราเลยสักครั้งเดียว พอเราทำดีเค้าไม่เคยชม ด่าซ้ำอีก พอเราทำผิดเค้าก็ด่าเราหนัก เค้ายังพูดอีกว่า ไม่มีปัญญาหรอ มีสมองมั้ย เกรดก็แย่ (ทั้งๆที่ได้เกรด3.00+) เลี้ยงเปลืองข้าวสุกจริงๆ กูไม่น่าเลี้ยงมาเลย เราก็ได้แต่เงียบแล้วไปนั่งร้องไห้คนเดียว ความเป็นลูกก็อยากได้กำลังใจจากพ่อแม่บ้าง แต่เค้าไม่ให้กำลังใจไม่เลยสักครั้ง เราเลยหันไปติ่งเกาหลีแทน เพื่อให้เป็นกำลังใจในการเรียน
พ่อกับแม่เราชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่นค่ะ ทั้งๆที่คนนั้นเด็กกว่าเราเยอะมากกก เวลานั่งกินข้าวด้วยกันเค้าไม่เคยคุยเรื่องเราเลย ไม่เคยถามว่าเรียนเหนื่อยมั้ย เป็นยังไงบ้าง (พอดีเราเรียนพิเศษค่ะ เรียนเพราะพ่อกับแม่บังคับ แต่เราก็เต็มใจนะ เพื่อความรู้ของตัวเอง)
เค้าคุยแต่ลูกคนอื่นว่า คนนี้เกรดดี คนนั้นเกรดดี คนนู้นมีความสามารถ เค้าพูดกับเราเสมอเลยเค้าพูดกับเราประจำเลย ตอนนี้ก็ยังพูดอยู่ว่า "หัดดูลูกคนอื่นบ้างสิ เกรดดีกว่าตั้งเยอะ ทำไมไม่ทำให้มันดีเหมือนเค้าบ้าง เค้าไม่ได้เรียนพิเศษเหมือนด้วยซ้ำ" เราก็ได้แต่นั่งเงียบ ราก็คิดในใจว่า มีสักครั้งมั้ยที่จะชมเรา ขอแค่สักครั้ง....
เค้าบอกว่าเราติดโทรศัพท์ จริงๆเราไม่ได้ติดโทรศัพท์นะ แต่เราคิดว่ามันเป็นทางเดียวที่ทำให้เราสบายใจ มันเป็นทางเดียวที่ทำให้เรามีความสุข พวกเค้าไม่เคยรู้เลยว่าเราต้องทนแค่ไหน เราอยากให้พวกเค้าสนใจเราบ้าง ไม่ใช่ด่าเราอย่างเดียว เราเป็นคนตื่นสาย เพราะว่า เราเหนื่อยกับการเรียน ปิดเทอมก็ต้องเรียนพิเศษเราเหนื่อยมาก เราอยากพัก แต่เค้าไม่เข้าใจเราเลย เราก็ทนๆไป พอถึงวันเกิดเราเค้าไม่เคยมาบอกสุขสันต์วันเกิดเราเลย ตอนเราเด็กๆยังบอกนะ แต่พอเราโตขึ้น รู้ดีชั่วมากขึ้น เค้าก็ไม่บอกเราอีกเลย พอเราลองทำบ้าง เค้าก็มาด่าเราว่าคนในครอบครัวไม่เคยจะให้ความสำคัญ เราอยากจะบอกพวกเค้ามากเลยว่า พ่อแม่ทำหนูก่อนทำไม แต่เราก็ได้แต่เงียบ ถ้าเราเถียงเราจะโดนตบปาก จริงๆแล้วเราระบายเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังก็ได้นะ แต่กลัวเพื่อนไม่ยอมเคารพพ่อกับแม่เรา เพราะแต่ก่อนเราเคยเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนคนนึงฟังเค้าไม่ยุ่งกับพ่อแม่เราอีกเลย เราก็เลยไม่กล้าจะเล่าให้ใครฟัง
อยากจะบอกว่าเราไม่ได้ตั้งกระทูเพื่อเข้าข้างตัวเองนะ เราพูดความจริงทั้งหมดเราแค่ไม่รู้จะปรึกษาใคร ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันด้วยนะ ต้องการคำปรึกษาจริงๆ ก่อนที่เราจะทนไม่ไหวไปมากกว่านี้ ขอคำแนะนำด้วยนะคะ ขอร้องนะคะ
ปล.จริงๆมันมีอีกเยอะเลยเยอะมาก แต่เรายกเรื่องที่มะนทำร้ายจิตใจเรามากๆแค่นั้นเอง
แท็กผิดขออภัยค่ะ
มีพ่อแม่แบบนี้ควรทำยังไงดีคะ?
งั้นจะเข้าเรื่องแล้วนะคะ เราอยู่ภาคอีสานค่ะ คือว่าพ่อแม่เรามองเราผิดเสมอเลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็แล้วแต่ พอพ่อกับแม่ทะเลาะกันเค้าก็จะมาลงที่เราค่ะ พอเค้าเครียดหรือมีปัญหาจากที่ทำงานเค้าก็จะมาลงที่เราตลอดเลยค่ะ คือเราอยู่เฉยๆยังโดนด่าทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เราเองก็งงนะ ขนาดเรานั่งดูทีวีเฉยๆพ่อกับแม่กลับมาบ้านก็มาด่าเราเป็นชุดเลยว่า เปิดทำห่าอะไรเปลืองไฟ ช่วยกูประหยัดหน่อย ด่าเราทั้งๆที่เราพึ่งเปิดทีวีตะกี้เเล้วเค้าก็กลับมาบ้านพอดี พ่อกับแม่เราชอบทำร้ายร่างกายเราแต่มันนานมาแล้ว แต่ก็อยากเล่าให้ฟังนะ5555555555 บางครั้งเราทะเลาะกันรุนแรงมากถึงขั้นจะตัดแม่ตัดลูก แต่เราเป็นฝ่ายง้อตลอด เเม่โมโหมากถึงขั้นตบหน้า จึกหัว ทีบเราเลย เพราะเรื่องเราทำอะไรช้า เราก็ยอมรับนะว่าเราเป็นคนช้า แต่เราก็ทำเสร็จถึงมันจะช้าไปหน่อย บางครั้งพ่อเราก็เอาท่อพีวีซีมาตีเราด้วยซ้ำ ขานี้ช้ำเลยแต่เราก็ได้แต่นั่งร้องไห้คนเดียวเงียบๆ พอเราร้องไห้ต่อหน้าเค้าก็มาด่าเราว่า ร้องไห้ทำไม เดี๋ยวก็ได้ตบอีกรอบหรอก เงียบปากไปกูรำคาญ เราก็ปล่อยไป เราก็คิดว่าชั่งมันเถอะแผลแค่นี้ก็เดี๋ยวคงหาย
เราเป็นติ่งเกาหลีค่ะ แต่เราไม่ทำให้การเรียนตกต่ำเลยนะ ยอมรับว่าแต่ก่อนเราเรียนได้เกรด 2 มาตลอดไม่เคยได้ 3 เลย เราทะเลาะกับแม่เรื่องเกรด เรามานั่งคิดว่าเราควรทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวเราบ้างเราเลยตั้งใจเรียนจนได้เกรด 3 แต่...พอเราได้เกรด 3 ครั้งแรก เค้าไม่เคยชมเราเลย เค้าด่าเราด้วยซ้ำว่าทำไมมันได้น้อย ทั้งๆที่เกรดครั้งนี้มากกว่าคราวก่อนตั้งเยอะ เราก็บอกกับตัวเองในใจว่า ชั่งมันไม่เป็นไรเทอมหน้าจะทำให้ดีกว่านี้ พอเราทำได้ดีกว่าเดิมเค้าก็ยังพูดว่ามันน้อยไป พ่อแม่ไม่เคยให้กำลังใจเราเลยสักครั้งเดียว พอเราทำดีเค้าไม่เคยชม ด่าซ้ำอีก พอเราทำผิดเค้าก็ด่าเราหนัก เค้ายังพูดอีกว่า ไม่มีปัญญาหรอ มีสมองมั้ย เกรดก็แย่ (ทั้งๆที่ได้เกรด3.00+) เลี้ยงเปลืองข้าวสุกจริงๆ กูไม่น่าเลี้ยงมาเลย เราก็ได้แต่เงียบแล้วไปนั่งร้องไห้คนเดียว ความเป็นลูกก็อยากได้กำลังใจจากพ่อแม่บ้าง แต่เค้าไม่ให้กำลังใจไม่เลยสักครั้ง เราเลยหันไปติ่งเกาหลีแทน เพื่อให้เป็นกำลังใจในการเรียน
พ่อกับแม่เราชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่นค่ะ ทั้งๆที่คนนั้นเด็กกว่าเราเยอะมากกก เวลานั่งกินข้าวด้วยกันเค้าไม่เคยคุยเรื่องเราเลย ไม่เคยถามว่าเรียนเหนื่อยมั้ย เป็นยังไงบ้าง (พอดีเราเรียนพิเศษค่ะ เรียนเพราะพ่อกับแม่บังคับ แต่เราก็เต็มใจนะ เพื่อความรู้ของตัวเอง)
เค้าคุยแต่ลูกคนอื่นว่า คนนี้เกรดดี คนนั้นเกรดดี คนนู้นมีความสามารถ เค้าพูดกับเราเสมอเลยเค้าพูดกับเราประจำเลย ตอนนี้ก็ยังพูดอยู่ว่า "หัดดูลูกคนอื่นบ้างสิ เกรดดีกว่าตั้งเยอะ ทำไมไม่ทำให้มันดีเหมือนเค้าบ้าง เค้าไม่ได้เรียนพิเศษเหมือนด้วยซ้ำ" เราก็ได้แต่นั่งเงียบ ราก็คิดในใจว่า มีสักครั้งมั้ยที่จะชมเรา ขอแค่สักครั้ง....
เค้าบอกว่าเราติดโทรศัพท์ จริงๆเราไม่ได้ติดโทรศัพท์นะ แต่เราคิดว่ามันเป็นทางเดียวที่ทำให้เราสบายใจ มันเป็นทางเดียวที่ทำให้เรามีความสุข พวกเค้าไม่เคยรู้เลยว่าเราต้องทนแค่ไหน เราอยากให้พวกเค้าสนใจเราบ้าง ไม่ใช่ด่าเราอย่างเดียว เราเป็นคนตื่นสาย เพราะว่า เราเหนื่อยกับการเรียน ปิดเทอมก็ต้องเรียนพิเศษเราเหนื่อยมาก เราอยากพัก แต่เค้าไม่เข้าใจเราเลย เราก็ทนๆไป พอถึงวันเกิดเราเค้าไม่เคยมาบอกสุขสันต์วันเกิดเราเลย ตอนเราเด็กๆยังบอกนะ แต่พอเราโตขึ้น รู้ดีชั่วมากขึ้น เค้าก็ไม่บอกเราอีกเลย พอเราลองทำบ้าง เค้าก็มาด่าเราว่าคนในครอบครัวไม่เคยจะให้ความสำคัญ เราอยากจะบอกพวกเค้ามากเลยว่า พ่อแม่ทำหนูก่อนทำไม แต่เราก็ได้แต่เงียบ ถ้าเราเถียงเราจะโดนตบปาก จริงๆแล้วเราระบายเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังก็ได้นะ แต่กลัวเพื่อนไม่ยอมเคารพพ่อกับแม่เรา เพราะแต่ก่อนเราเคยเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนคนนึงฟังเค้าไม่ยุ่งกับพ่อแม่เราอีกเลย เราก็เลยไม่กล้าจะเล่าให้ใครฟัง
อยากจะบอกว่าเราไม่ได้ตั้งกระทูเพื่อเข้าข้างตัวเองนะ เราพูดความจริงทั้งหมดเราแค่ไม่รู้จะปรึกษาใคร ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันด้วยนะ ต้องการคำปรึกษาจริงๆ ก่อนที่เราจะทนไม่ไหวไปมากกว่านี้ ขอคำแนะนำด้วยนะคะ ขอร้องนะคะ
ปล.จริงๆมันมีอีกเยอะเลยเยอะมาก แต่เรายกเรื่องที่มะนทำร้ายจิตใจเรามากๆแค่นั้นเอง