กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ผิดพลาดหรือแท็กผิดประการใดขออภัยนะคะ
กระทู้นี้ไม่ได้มีเจตนาใดๆ จขกท.แค่อยากระบายและบอกเล่าความรู้สึกที่มีเพียงเท่านั้น
--- งง หรือไม่เข้าใจไม่เป็นไร เค้าแค่อยากเล่า 🤗 --- --
เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตอน จขกท.อยู่ม.ปลาย (มัธยมศึกษาตอนปลาย) เป็นเด็กต่างจังหวัดค่ะ มีโอกาสได้ไปทำกิจกรรม ได้เจอเพื่อนที่มาจากต่างจังหวัดเหมือนกัน แล้วก็ได้เจอคนๆนึงค่ะ อายุเท่ากัน แต่จขกท.เรียนก่อนปีนึง เสร็จจากกิจกรรม เราก็คุยกันมาเรื่อยๆค่ะ แต่ไม่ได้บ่อยเพราะเขาเรียนโรงเรียนประจำ ห้ามใช้โทรศัพท์ เรื่องราวของเขา จขกท.แทบไม่รู้เลยก็ว่าได้ เพราะคุยกันเราก็ไม่ได้ถามถึงเรื่องส่วนตัว คือเห็นหน้า รู้ชื่อ-สกุล โรงเรียน บ้านเกิด เรื่องอื่นคร่าวๆแค่นั้น มันก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆค่ะ คุยๆผลุบๆโผล่ๆ ตอนนั้นจำได้ว่าเรายังไม่ชัดเจนในความสัมพันธุ์นะคะ จนแต่ละคนเข้ามหาลัย( มหาวิทยาลัย) จขกท.เรียนที่มหาลัยในจังหวัด เข้าก่อนปีนึง อีกปีเขาก็เข้ามหาลัย แต่เขาเข้ามาเรียนในกรุงเทพค่ะ พอเรียนมหาลัยเราก็มีเฟสบุ๊ค ก็เห็นเรื่องราว ข่าวคราวของกันและกัน .. เขาค่อนข้างเปลี่ยนไปมากเลยทีเดียว คือดูดีขึ้น ไม่เหมือนตอนนั้นที่เราเจอกัน จากเด็กตัวแห้งๆ ดำๆ >< นอกจากตัวเขาที่เปลี่ยนแล้ว รอบข้างเขาก็เปลี่ยนเหมือนกัน สังคม เพื่อนฝูง หลายๆอย่าง เราก็คุยกัน สอบถามสารทุกข์ สุขดิบกันมาตลอด เขาก็ไปเที่ยวที่จังหวัดที่จขกท.อยู่บ้าง จขกท.ก็ลงมาเที่ยวกรุงฯบ้าง ... มาถึงตอนนี้ความรู้สึกของจขกท.คือ .. เออมันผ่านมาก็หลายปีแล้วนะ แต่ทำใมเรายังจำได้ เรายังจำความรู้สึกที่ผ่านมาได้ ความรู้สึกดีใจที่ได้คุยกัน มันคิดถึง มันแบบ.. จั๊กอธิบายไม่ถูก นอกจากความทรงจำและความรู้สึกต่างๆเริ่มไหลเข้ามาแล้ว อีกความรู้สึกคือ ... ทำใมมันต่างกันจัง ทำใมเรารู้สึกห่างจากเขาจัง เดินด้วยกันเราเหมือนกะโหลกกะลามาก (จขกท.เมื่อก่อนขี้เหร่ค่ะ ตัวดำๆเตี้ยๆ เด็กบ้านนอกอ่าเนอะ) เรทั้งหมดเราก็ได้แต่เก็บความรู้สึกนั้นไว้ไม่ได้แสดงออกมา เคยมีเพื่อนคนนึงบอกว่า เรื่องของจขกท.กับเขามันกลับไปไม่ได้แล้ว .. แต่ในใจลึกๆ ก็ยังหวังนะ ว่าอยากมีโอกาสซักครั้งที่เป็นไปได้มากกว่าเพื่อนกัน ที่ผ่านมาเรายังไม่มีโอกาสเลย เรายังไม่ได้คุย ยังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลย ถ้าเมื่อก่อนเราได้คุยกัน เราได้ติดต่อกัน มันอาจจะเป็นไปได้มากกว่านี้ .. แล้วก็ผ่านๆไปเรื่อยๆ โดยที่เราก็คุยกันบ้าง ติดต่อกันบ้าง ในสถานะที่ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ เขาก็มีแฟนบ้าง มีอัพรูปคู่สาวอื่นบ้าง มีคู่จิ้นบ้าง (นี่ติดตามทุกการเคลื่อนไหว >< ) เขาก็มีคู่จิ้นๆคนนึง ก็จิ้นกันมานานนะ ดูเหมือนทั้งคู่จะไปกันได้ มีอะไรเหมือนๆกันหลายอย่าง ชอบเที่ยวเหมือนกัน แนวทางในการใช้ชีวิตเหมือนกัน แต่ใจเราก็แอบหวังว่าคงไม่มีอะไรหรอก (ตามประสาคนเพ้ออ่าเนอะ) จนมาวันนี้ (เมื่อวาน 1/04/2560) เขาก็โพสรูปคู่ขึ้นมา เขาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกัน เขาดูใช่ ไปด้วยกันได้ เราคงต้องเลิกหลอกตัวเอง ......... ทั้งหมดทั้งมวลที่พร่ำเพ้อมา แค่อยากฝากบอกให้เขาคนนั้นรู้ว่า "ที่ผ่านมา เราไม่เคยลืมเธอไปเลย ไม่เคยลืมทุกเรื่องราว ไม่เคยลืมความรู้สึกที่เคยมีต่อเธอได้เลย แต่มันเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว คงต้องยอมรับความจริง เราผิดเองผิดที่ไม่กล้าบอกความรู้สึกออกไป เพราะเรากลัว กลัวที่จะเสียเธอไป เราคิดอยู่ตลอดว่าเราต่างกับเธอมากจริงๆ เราขอเก็บเธอไว้ในความทรงจำของเราละกัน" ... "รัก แต่ไม่กล้าบอกว่ารัก "
รัก .. แต่ไม่กล้าบอกว่ารัก
กระทู้นี้ไม่ได้มีเจตนาใดๆ จขกท.แค่อยากระบายและบอกเล่าความรู้สึกที่มีเพียงเท่านั้น
--- งง หรือไม่เข้าใจไม่เป็นไร เค้าแค่อยากเล่า 🤗 --- --
เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตอน จขกท.อยู่ม.ปลาย (มัธยมศึกษาตอนปลาย) เป็นเด็กต่างจังหวัดค่ะ มีโอกาสได้ไปทำกิจกรรม ได้เจอเพื่อนที่มาจากต่างจังหวัดเหมือนกัน แล้วก็ได้เจอคนๆนึงค่ะ อายุเท่ากัน แต่จขกท.เรียนก่อนปีนึง เสร็จจากกิจกรรม เราก็คุยกันมาเรื่อยๆค่ะ แต่ไม่ได้บ่อยเพราะเขาเรียนโรงเรียนประจำ ห้ามใช้โทรศัพท์ เรื่องราวของเขา จขกท.แทบไม่รู้เลยก็ว่าได้ เพราะคุยกันเราก็ไม่ได้ถามถึงเรื่องส่วนตัว คือเห็นหน้า รู้ชื่อ-สกุล โรงเรียน บ้านเกิด เรื่องอื่นคร่าวๆแค่นั้น มันก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆค่ะ คุยๆผลุบๆโผล่ๆ ตอนนั้นจำได้ว่าเรายังไม่ชัดเจนในความสัมพันธุ์นะคะ จนแต่ละคนเข้ามหาลัย( มหาวิทยาลัย) จขกท.เรียนที่มหาลัยในจังหวัด เข้าก่อนปีนึง อีกปีเขาก็เข้ามหาลัย แต่เขาเข้ามาเรียนในกรุงเทพค่ะ พอเรียนมหาลัยเราก็มีเฟสบุ๊ค ก็เห็นเรื่องราว ข่าวคราวของกันและกัน .. เขาค่อนข้างเปลี่ยนไปมากเลยทีเดียว คือดูดีขึ้น ไม่เหมือนตอนนั้นที่เราเจอกัน จากเด็กตัวแห้งๆ ดำๆ >< นอกจากตัวเขาที่เปลี่ยนแล้ว รอบข้างเขาก็เปลี่ยนเหมือนกัน สังคม เพื่อนฝูง หลายๆอย่าง เราก็คุยกัน สอบถามสารทุกข์ สุขดิบกันมาตลอด เขาก็ไปเที่ยวที่จังหวัดที่จขกท.อยู่บ้าง จขกท.ก็ลงมาเที่ยวกรุงฯบ้าง ... มาถึงตอนนี้ความรู้สึกของจขกท.คือ .. เออมันผ่านมาก็หลายปีแล้วนะ แต่ทำใมเรายังจำได้ เรายังจำความรู้สึกที่ผ่านมาได้ ความรู้สึกดีใจที่ได้คุยกัน มันคิดถึง มันแบบ.. จั๊กอธิบายไม่ถูก นอกจากความทรงจำและความรู้สึกต่างๆเริ่มไหลเข้ามาแล้ว อีกความรู้สึกคือ ... ทำใมมันต่างกันจัง ทำใมเรารู้สึกห่างจากเขาจัง เดินด้วยกันเราเหมือนกะโหลกกะลามาก (จขกท.เมื่อก่อนขี้เหร่ค่ะ ตัวดำๆเตี้ยๆ เด็กบ้านนอกอ่าเนอะ) เรทั้งหมดเราก็ได้แต่เก็บความรู้สึกนั้นไว้ไม่ได้แสดงออกมา เคยมีเพื่อนคนนึงบอกว่า เรื่องของจขกท.กับเขามันกลับไปไม่ได้แล้ว .. แต่ในใจลึกๆ ก็ยังหวังนะ ว่าอยากมีโอกาสซักครั้งที่เป็นไปได้มากกว่าเพื่อนกัน ที่ผ่านมาเรายังไม่มีโอกาสเลย เรายังไม่ได้คุย ยังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลย ถ้าเมื่อก่อนเราได้คุยกัน เราได้ติดต่อกัน มันอาจจะเป็นไปได้มากกว่านี้ .. แล้วก็ผ่านๆไปเรื่อยๆ โดยที่เราก็คุยกันบ้าง ติดต่อกันบ้าง ในสถานะที่ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ เขาก็มีแฟนบ้าง มีอัพรูปคู่สาวอื่นบ้าง มีคู่จิ้นบ้าง (นี่ติดตามทุกการเคลื่อนไหว >< ) เขาก็มีคู่จิ้นๆคนนึง ก็จิ้นกันมานานนะ ดูเหมือนทั้งคู่จะไปกันได้ มีอะไรเหมือนๆกันหลายอย่าง ชอบเที่ยวเหมือนกัน แนวทางในการใช้ชีวิตเหมือนกัน แต่ใจเราก็แอบหวังว่าคงไม่มีอะไรหรอก (ตามประสาคนเพ้ออ่าเนอะ) จนมาวันนี้ (เมื่อวาน 1/04/2560) เขาก็โพสรูปคู่ขึ้นมา เขาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกัน เขาดูใช่ ไปด้วยกันได้ เราคงต้องเลิกหลอกตัวเอง ......... ทั้งหมดทั้งมวลที่พร่ำเพ้อมา แค่อยากฝากบอกให้เขาคนนั้นรู้ว่า "ที่ผ่านมา เราไม่เคยลืมเธอไปเลย ไม่เคยลืมทุกเรื่องราว ไม่เคยลืมความรู้สึกที่เคยมีต่อเธอได้เลย แต่มันเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว คงต้องยอมรับความจริง เราผิดเองผิดที่ไม่กล้าบอกความรู้สึกออกไป เพราะเรากลัว กลัวที่จะเสียเธอไป เราคิดอยู่ตลอดว่าเราต่างกับเธอมากจริงๆ เราขอเก็บเธอไว้ในความทรงจำของเราละกัน" ... "รัก แต่ไม่กล้าบอกว่ารัก "