พ่อผมรักลูกไม่เท่ากันครับทำตัวไม่ถูกรู้สึกด้อยค่า

คือผมต้องบอกก่อนว่าพ่อของผมเค้าค่อนข้างเจ้าชู้ เเล้วผมเป็นลูกเเม่คนเเรก เเต่ พวก เเม่คนที่สองเนี้ยมีลูกสามคนเเล้วทุกอาทิตย์ผมต้องมาอยู่กับพ่อเเล้วก็พวกสามคนนั้นพ่อเค้าคาดหวังกับสามคนนั้นเพราะเป็นพวกอยู่ในระเบียบเรียนก็ดีเค้าชอบเอาสามคนนั้นมาเปรียบเปรยกับผม ซึ่งผมก็ไม่ได้เรียนดีเลย จะดีก็กีฬาคอมพิวเตอร์ซึ่งผมก็ทนมาตลอดหลายปี เเล้วมาช่วงวันนี้พ่อผมก็ไม่พูดคุยกับผม เเต่ลูกบ้านนู้นคุยกันดีคุยกันตลอดผมก็ทนชั่งกูก็คงไม่ดีเหมือนพวกมันผมเก็บอารมเอาไว้ เเละก็อีกอย่างพ่อผมเป็นคนอารมร้ายถ้าโกรธจะด่าเเรงมากๆ ผมก็ไม่กล้าจะไปเเข็งใจใส่เค้าเพราะถ้าไปทำให้เค้าวีนเเตกจะเป็นเรื่อง ช่วงบ่ายผมไปซ้อมฟุตบอล กลับมาบ้าน เหนื่อยๆ ผมนั่งกินข้าวเเล้วพ่อพึ่งกลับมาจากไปไหนไม่รู้ ผมนั่งอยู่กับลูกบ้านนู่นครับพ่อเดินผ่านผมไป ไม่คุยไม่ถามว่าผมเหนื่อยไหม ซ้อมเป็นยังไงบ้าง กลับเมินผมเเละเดินไปดื้อๆ ผมรู้สึกน้อยใจมากๆครับยิ่งเมื่อกี้ผมเดินไปเคาะห้องพ่อเพื่อจะขอเงินเซเว่นเพราะผมหิวพ่อกลับทำหน้าเสียอารมใส่ผมเเล้วก็พูดว่า ทำไมแกกินเเต่เเรกวะ.. ผมทำตัวไม่ถูกคิดในใจว่า กูไม่เเดกก็ได้ไอสัสถ้ากูไม่ติดว่ากูเป็นลูกจะขอด่าสักทีผมกลับเข้ามานั่งร้องไห้ในห้อง ผมถามตัวเองว่าทำไมต้องเกิดมาเป็นลูกมันด้วยวะ ตกลงมีค่าพอไหม ทำอะไรให้เข้าภูมิใจอะไรบ้าง ไม่เหมือนบ้านนู้นสอบติดสตีวิท
อีกคนก็กำลังจะสอบเข้าสตีวิท ส่วนผมไม่ได้ดีอะไรเลย ก็เเค่เล่นฟุตบอลค่อนข้างดี ติดเกม ไร้ประโยชน์ ผมไม่รู้ว่าตัวเองดีกับพ่อเลยทั้งที่คนอื่นกับมองในตัวผมได้มากกว่าพ่ออีก