เหนื่อยใจ

ทำงานเจอ คนเห็นแก่ตัวสุดๆ เอาแต่ได้ไม่มีจรรยาบรรณ กลับบ้านก็ต้องทำงานบ้านเพราะมีแต่ลูกชายยังเด็ก เหนื่อยใจกับสถานการณ์แบบนี้มาก แต่ก็ไม่เคยพูดบ่นกับใคร เพราะไม่อยากให้ใครต้องมารับรู้เรื่องเรา แค่อยากหาที่ระบาย และอยากได้กำลังใจมากๆๆ ลูกและสามีก็น่ารักจนไม่อยากเล่าเรื่องที่ทำงานให้เขารับรู้ ทำยังไงเราถึงจะไม่สนใจคนไม่ดีที่ต้องเจอทุกวัน เขาไม่ดีมากๆ มันมีผลกับเราจริงๆ ทั้งก็อปปี้ผลงาน ทั้งแย่งลูกค้า คนเรานี่เห็นแก่ได้จนไม่มีสามัญสำนึกกันเลยเหรอ สวดมนต์แผ่เมตตาขออโหสิกรรมทุกวัน ก็ยังไม่หลุดพ้นคนแบบนี้ ตกลงเราทำเวรทำกรรมอะไรไว้ก็ไม่รู้  ขอโทษที่ทำให้ใครไม่พอใจในการระบายนะค่ะ ไม่ชอบผ่านได้ค่ะ