คือครอบครัวเราเคร่งครัดมาก เราอายุ 19 ปี แต่แบบพ่อแม่เราเห็นเราเป็นเด็ก แบบว่าไม่เคยเชื่อใจเรา ไปไหนมาไหนก็ไม่เชื่อ เวลาเราคุยกับเพื่อนผู้ชาย ก็คิดว่าเป็นแฟน คือแบบเคร่งมากอ่ะ
ต่อมากเรื่องที่บ้าน ที่บ้านก็มีปัญหา แบบว่าพ่อแม่ทะเลาะตลอด ทุกคนต่างอยู่ของใครของมัน ไม่คุยกัน บางทีไม่คุยกันเป็นเดือนก็มี ไม่มีใครเข้าใจกันและกัน คือเราทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ทุกอย่างมันดีขึ้น ให้มันเป็นแบบปกติ มีความสุข ยิ่งทำก็เหมือนยิ่งแย่ลงอ่ะ จนกระทั้งเรายอมรับแล้วว่ามันจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป ทุกวันนี้ทุกคนก็ต่างอยู่ของใครของมัน
มาถึงเรื่องของเราบ้าง เราอยู่ต่างจังหวัด และแฟนเราอยู่กรุงเทพ เราคบกันมาหนึ่งปีกว่าๆแล้ว เราได้เจอกันก็ต่อเมื่อเราไปบ้านยาย บ้านยายอยู่ที่กรุงเทพ กว่าจะได้เจอก็ 2-3 เดือนทีหนึ่ง ก็ดีกว่าไม่ได้เจอ... พอไปเจอก็ก็ต้องโกหกแม่ว่าเจอเพื่อนกรุงเทพอะไรประมาณนี้ คือเราไม่อยากจะโกหกแม่น่ะ มันรู้สึกไม่ดีอ่ะ แต่เรื่องมีอยู่ว่าเราเคยบอกแม่ว่าเรามีแฟน เพราะเราไม่อยากแอบแม่ อยากให้แม่เข้าใจเราบ้าง พ่อไม่รู้หรอก รู้นี้ตายอ่ะ แฟนเราอายุน้อยกว่าเราสองปีด้วย แล้วพอเราบอกแม่เหมือนแม่ไม่พอใจอ่ะ เวลาแบบทำไรผิด ก็ชอบประชดแล้วพูดว่า เพราะมีแฟนไง ถึงเป็นแบบนี้ เหมือนแม่คิดว่ามีแฟนแล้ว คะแนนจะแย่ลง แต่ที่จริงมีแฟนแล้วมีแรงกำลังใจให้เราขยันมากขึ้น เราเริ่มไม่ชอบที่โทษแล้วหาว่าเราทำอย่างงี้เพราะแฟน และชอบขุดเรื่องเก่าๆมาตอกย่ำ เรารู้สึกแย่อ่ะ นี้ถ้ากลับเวลาไปได้ เราไม่น่าบอกเลย น่าจะแอบทุกอย่างแต่แรก ต่อมาเราบอกแม่ว่าเลิกแล้วน่ะ แม้ไม่ได้เลิกกัน แม่จะได้หยุดโทษสักที แต่แม่ก็ยังชอบถามอยู่เรื่อยว่า เลิกกันแน่น่ะ อย่าให้รู้น่ะๆๆๆ แต่เราก็บอกว่าเลิกกันแล้ว แล้วหยุดถามได้แล้ว คือมันหงุดหงิดอ่ะ จนกระทั้งทุกวันนี้แม่ก็ยังถามอยู่ เบื่อมากอ่ะ
มีใครเป็นแบบนี้ไหม และใครที่คิดว่าเราผิดไรงี้ ก็ไม่เป็นไร เพราะทุกคนก็ต่างมีปัญหาในชีวิตของตนเอง ที่ไม่สามารถทำให้คนอื่นเข้าใจและเห็นด้วยกับเรา ทุกคนไม่ได้อยู่สถานการณ์เดียวกัน มันเลยเข้าใจยาก ความคิดอะไรก็ไม่เหมือนหรอก แค่นี้แหละ ขอบคุณที่รับฟังน่ะ
อยากจะระบาย...
ต่อมากเรื่องที่บ้าน ที่บ้านก็มีปัญหา แบบว่าพ่อแม่ทะเลาะตลอด ทุกคนต่างอยู่ของใครของมัน ไม่คุยกัน บางทีไม่คุยกันเป็นเดือนก็มี ไม่มีใครเข้าใจกันและกัน คือเราทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ทุกอย่างมันดีขึ้น ให้มันเป็นแบบปกติ มีความสุข ยิ่งทำก็เหมือนยิ่งแย่ลงอ่ะ จนกระทั้งเรายอมรับแล้วว่ามันจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป ทุกวันนี้ทุกคนก็ต่างอยู่ของใครของมัน
มาถึงเรื่องของเราบ้าง เราอยู่ต่างจังหวัด และแฟนเราอยู่กรุงเทพ เราคบกันมาหนึ่งปีกว่าๆแล้ว เราได้เจอกันก็ต่อเมื่อเราไปบ้านยาย บ้านยายอยู่ที่กรุงเทพ กว่าจะได้เจอก็ 2-3 เดือนทีหนึ่ง ก็ดีกว่าไม่ได้เจอ... พอไปเจอก็ก็ต้องโกหกแม่ว่าเจอเพื่อนกรุงเทพอะไรประมาณนี้ คือเราไม่อยากจะโกหกแม่น่ะ มันรู้สึกไม่ดีอ่ะ แต่เรื่องมีอยู่ว่าเราเคยบอกแม่ว่าเรามีแฟน เพราะเราไม่อยากแอบแม่ อยากให้แม่เข้าใจเราบ้าง พ่อไม่รู้หรอก รู้นี้ตายอ่ะ แฟนเราอายุน้อยกว่าเราสองปีด้วย แล้วพอเราบอกแม่เหมือนแม่ไม่พอใจอ่ะ เวลาแบบทำไรผิด ก็ชอบประชดแล้วพูดว่า เพราะมีแฟนไง ถึงเป็นแบบนี้ เหมือนแม่คิดว่ามีแฟนแล้ว คะแนนจะแย่ลง แต่ที่จริงมีแฟนแล้วมีแรงกำลังใจให้เราขยันมากขึ้น เราเริ่มไม่ชอบที่โทษแล้วหาว่าเราทำอย่างงี้เพราะแฟน และชอบขุดเรื่องเก่าๆมาตอกย่ำ เรารู้สึกแย่อ่ะ นี้ถ้ากลับเวลาไปได้ เราไม่น่าบอกเลย น่าจะแอบทุกอย่างแต่แรก ต่อมาเราบอกแม่ว่าเลิกแล้วน่ะ แม้ไม่ได้เลิกกัน แม่จะได้หยุดโทษสักที แต่แม่ก็ยังชอบถามอยู่เรื่อยว่า เลิกกันแน่น่ะ อย่าให้รู้น่ะๆๆๆ แต่เราก็บอกว่าเลิกกันแล้ว แล้วหยุดถามได้แล้ว คือมันหงุดหงิดอ่ะ จนกระทั้งทุกวันนี้แม่ก็ยังถามอยู่ เบื่อมากอ่ะ
มีใครเป็นแบบนี้ไหม และใครที่คิดว่าเราผิดไรงี้ ก็ไม่เป็นไร เพราะทุกคนก็ต่างมีปัญหาในชีวิตของตนเอง ที่ไม่สามารถทำให้คนอื่นเข้าใจและเห็นด้วยกับเรา ทุกคนไม่ได้อยู่สถานการณ์เดียวกัน มันเลยเข้าใจยาก ความคิดอะไรก็ไม่เหมือนหรอก แค่นี้แหละ ขอบคุณที่รับฟังน่ะ