สุดท้ายก็เน่าเหมือนเดิม วงการฟุตบอลกับการครอบงำของผู้มีอำนาจ

ไม่กล้าทำอย่างออกหน้าออกตา   เมื่อครั้งที่กระแสยังดีอยู่


แต่ตั้งเงื่อนไข กับดักเอาไว้ตลอดทาง   




ตั้งแต่   ต้องได้แชมป์ซูซูกิคัพเท่านั้น เป็นจุดวัดผลงาน(ทั้งที่ตำแหน่งแชมป์ซูซูกิคัพ  จะว่าไปก็ต้องวัดดวงกันซะเกินกว่า 50% ด้วยซ้ำไป    ได้แชมป์คือ เสมอตัว   ถ้าพลาดแค่นิดเดียว คือ โดนเช็คบิล)




หลังจากนั้น ก็คอยหาจังหวะ โยนหินถามทาง   รอโอกาสที่ผลงานไม่ดี จ้องล้มกระดานใหม่






แฟนบอลไม่หนักแน่น     หลงกระแส    เฮมาเฮไปตามกระแส     สุดท้ายก็เข้าวัฎจักรเดิมๆ  วงจรอุบาทก์




เวลากระแสดี   แม้แต่จะวิจารณ์ยังแทบไม่ได้  แตะต้องไม่ได้เลย


แต่พอกระแสตกต่ำ    ผลงานไม่โดดเด่น      หายหัวกันไปหมด





ไม่ได้ปลื้มอะไรกับโค้ชคนปัจจุบัน   วิจารณ์ผลงานมาตลอด     แต่ทีไม่ชอบยิ่งกว่าคือ  พวกจ้องล้มกระดาน ฉกฉวยโอกาสจากจะจังหวะโอกาสที่เกิดขึ้นตลอด     สุดท้ายก็กลับไปเละเหมือนเดิม


เรื่มจากตั้งไข่  สร้างทีม   สร้างระบบการเล่น  ผลงานเริ่มโดดเด่น   แฟนบอลตื่นตัว    ทีมเริ่มเก็บเกี่ยวประสบการณ์  มีการพัฒนาแต่ไม่ถูกใจแฟนบอลเท่าไหร่  เสียงกองเชียร์ เริ่มแผ่ว   ตามมาด้วยพวกหาช่องแทรกแซง    สุดท้ายล้มกระดาน นับหนึงใหม่