......สวัสดีทุกๆคน วันนี้เราจจะมาเล่าประสบการณ์ความรักของเราให้ฟัง^^ เรื่องมีอยู่ว่า..
...เราคบกับแฟนคนนี้มานานพอสมควร บอกก่อนเลยว่าไม่ได้อยู่ด้วยกัน(ไกลนิดหน่อย) ไม่ค่อยได้ไปหา ไปบ้างเดือนละครั้ง 2เดือนครั้งบ้างแล้วแต่วันที่ว่างๆ ซึ่งเรากับแฟนมีนิสัยที่คล้ายกัน แต่!!!คล้ายในที่นี้คือ ทางลบ เช่น ใจร้อนเหมือนกัน เวลาทะเลาะกันก็จะมักประชดใส่กัน ไม่ค่อยพูดกัน(ขี้เกียจพูดกัน) จนมีหลายคนบอกกับเราว่า อีกไม่นานคงเลิก หาคนใหม่เถอะ ทนอยู่ได้ไง ไม่สมกัน ? คำพูดเหล่านี้มีตั้งแต่เริ่มคบกัน แต่เชื่อไหมว่าเราไม่เคยจะสนใจจุดนั้นเลย เพราะแฟนเรา เรารู้ดี คนอื่นออาจจะไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่ได้รู้สึกเหมือนเรา แต่!!เราคือคนที่อยู่ด้วย ได้รับรู้ทุกอย่าง จนเราคิดหลายต่อหลายครั้งว่า ทำไมเราถึงอยู่? พูดได้คำเดียวเลยว่า รัก แค่คำๆเดียวก็รู้ทุกอย่าง เราอาจจะไม่เคยเข้ากันได้เลย ไม่มีเคยยอมกันและกัน แต่เชื่อไหม? เกือบ3ปีแล้ว ที่เรายังอยู่และรักกัน ถึงจะมีปัญหาให้ทะเลาะกันเกือบเลิกลา จนทำให้ต่างคนฝ่ายเจ็บมาแล้วก็ตาม สุดท้ายก็จบลงที่คำว่ารัก ขออธิบายต่อจากที่เราอยู่ห่างกัน คือคบกันตั้งแต่อยู่ม.6 จนถึงปี2แล้ว ช่วงแรกๆที่เข้ามหาลัยใหม่ๆ เราทะเลาะกันบ่อยมากๆจนเกือบได้เลิกกัน บางคู่อาจเลิกลาตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัยหรือเข้าแล้วก็ตาม จนบางครั้งทำให้เราคิด ถึงจะรักมากแค่ไหนก็ไม่อาจสู้ระยะทางได้ เพราะมหาลัยเป็นสังคมขนาดใหญ่ มีผู้คนหน้ามากหลายตา และที่ว่า รักมากแค่ไหนก็ผิดคนใกล้ ส่วนตัวเราคิดว่า มันไม่เกี่ยวกับว่ามันจะใกล้หรือไกล แต่มันสำคัญอยู่ที่ ใจเรามันคิดจะรักแค่คนนี้แค่คนเดียวไหม ไม่หวั่นไหวกับใครอื่นไหม ซื่อสัตย์พอไหม เชื่อกันและกันพอไหม? ถึงเราอาจจะเคยมองคนอื่น แต่ก็ไม่เคยที่จะนอกใจ และเชื่อกันและกัน เพราะการเชื่อใจกันและกันเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกๆคู่แต่ต้องและเรียนรู้กันและกัน
ความรักกับระยะทางมันคืออุปสรรคหนึ่งที่ทุกๆคนต้องเจอและเรียนรู้กับมัน เพราะมันเป็นเครื่องทดสอบความรักระหว่างคนสองคน แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ ใจ
.........สุดท้ายนี้ขอฝากกระทู้ไร้สาระนี้55555 ไว้เป็นแนวทาง(ได้หรอ?) ข้อคิดให้กับคนมีความรัก และกำลังจะมีหรือนก(?) อยากที่จะมีความรักที่ดีๆ แต่เข้าใจกันและกันก่อน แล้วทุกอย่างจะดีเอง จบ...
........ขอพระคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะ^^ ขอให้ทุกคนเจอกับความรักที่ดีๆนะ สาธุ!!!! บายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ปล.เพิ่งหัดตั้งกระทู้ อิอิ
เรื่องความรักกับระยะทาง?
...เราคบกับแฟนคนนี้มานานพอสมควร บอกก่อนเลยว่าไม่ได้อยู่ด้วยกัน(ไกลนิดหน่อย) ไม่ค่อยได้ไปหา ไปบ้างเดือนละครั้ง 2เดือนครั้งบ้างแล้วแต่วันที่ว่างๆ ซึ่งเรากับแฟนมีนิสัยที่คล้ายกัน แต่!!!คล้ายในที่นี้คือ ทางลบ เช่น ใจร้อนเหมือนกัน เวลาทะเลาะกันก็จะมักประชดใส่กัน ไม่ค่อยพูดกัน(ขี้เกียจพูดกัน) จนมีหลายคนบอกกับเราว่า อีกไม่นานคงเลิก หาคนใหม่เถอะ ทนอยู่ได้ไง ไม่สมกัน ? คำพูดเหล่านี้มีตั้งแต่เริ่มคบกัน แต่เชื่อไหมว่าเราไม่เคยจะสนใจจุดนั้นเลย เพราะแฟนเรา เรารู้ดี คนอื่นออาจจะไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่ได้รู้สึกเหมือนเรา แต่!!เราคือคนที่อยู่ด้วย ได้รับรู้ทุกอย่าง จนเราคิดหลายต่อหลายครั้งว่า ทำไมเราถึงอยู่? พูดได้คำเดียวเลยว่า รัก แค่คำๆเดียวก็รู้ทุกอย่าง เราอาจจะไม่เคยเข้ากันได้เลย ไม่มีเคยยอมกันและกัน แต่เชื่อไหม? เกือบ3ปีแล้ว ที่เรายังอยู่และรักกัน ถึงจะมีปัญหาให้ทะเลาะกันเกือบเลิกลา จนทำให้ต่างคนฝ่ายเจ็บมาแล้วก็ตาม สุดท้ายก็จบลงที่คำว่ารัก ขออธิบายต่อจากที่เราอยู่ห่างกัน คือคบกันตั้งแต่อยู่ม.6 จนถึงปี2แล้ว ช่วงแรกๆที่เข้ามหาลัยใหม่ๆ เราทะเลาะกันบ่อยมากๆจนเกือบได้เลิกกัน บางคู่อาจเลิกลาตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัยหรือเข้าแล้วก็ตาม จนบางครั้งทำให้เราคิด ถึงจะรักมากแค่ไหนก็ไม่อาจสู้ระยะทางได้ เพราะมหาลัยเป็นสังคมขนาดใหญ่ มีผู้คนหน้ามากหลายตา และที่ว่า รักมากแค่ไหนก็ผิดคนใกล้ ส่วนตัวเราคิดว่า มันไม่เกี่ยวกับว่ามันจะใกล้หรือไกล แต่มันสำคัญอยู่ที่ ใจเรามันคิดจะรักแค่คนนี้แค่คนเดียวไหม ไม่หวั่นไหวกับใครอื่นไหม ซื่อสัตย์พอไหม เชื่อกันและกันพอไหม? ถึงเราอาจจะเคยมองคนอื่น แต่ก็ไม่เคยที่จะนอกใจ และเชื่อกันและกัน เพราะการเชื่อใจกันและกันเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกๆคู่แต่ต้องและเรียนรู้กันและกัน
ความรักกับระยะทางมันคืออุปสรรคหนึ่งที่ทุกๆคนต้องเจอและเรียนรู้กับมัน เพราะมันเป็นเครื่องทดสอบความรักระหว่างคนสองคน แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ ใจ
.........สุดท้ายนี้ขอฝากกระทู้ไร้สาระนี้55555 ไว้เป็นแนวทาง(ได้หรอ?) ข้อคิดให้กับคนมีความรัก และกำลังจะมีหรือนก(?) อยากที่จะมีความรักที่ดีๆ แต่เข้าใจกันและกันก่อน แล้วทุกอย่างจะดีเอง จบ...
........ขอพระคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะ^^ ขอให้ทุกคนเจอกับความรักที่ดีๆนะ สาธุ!!!! บายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ปล.เพิ่งหัดตั้งกระทู้ อิอิ