เราเป็นผู้ชายที่บ้านไม่ได้ฐานะดีเลยคือปานกลางพ่อ ทำงานเป็นช่างธรรมดา(เมื่อก่อน) เคยถูกคือคนอื่นถามเหมือนกันผมกล้าพูดว่าเป็นช่างผมอายใคร
เเต่ก็เคยมีพวกพนักงานเรียนพิเศษบอกพ่อทำงานไร วิศวะ หมอ กิจการ คือเเบบผมไม่กล้าพูดว่าผมทำงานช่างเลย ณ ตอนนั้น ณ ตอนนี้ก็เหมือนกัน
ผมเลยบอกเขาว่าพ่อผมทำงานกิจการครับ คือตอนนั้นผมสตั้นกับตัวเองมาก ผมเคยเเอบถามพ่อ พ่อบอกว่าผมไม่ได้เรียนสูงเเต่พ่ออยากให้ลูกเรียนสูงนะ
เพราะว่าพ่อผมนั้นไม่มีโอกาศได้เรียน ส่วนตอนนี้พ่อผมเเก่เเล้ว จะ 60 เเล้ว ผมอายุ 17 พี่ผมอายุ 22 ยังเรียนไม่จบ เเม่ผมก็ไม่ได้ทำงานเเล้วท่านป่วยด้วย
เเต่ผู้หญิงที่ผมคุยด้วยความบังเอิญ เธอนั้นฐานะดีมากตอนนั้นผมเข้าไปกทมเจอเเล้วผมถามทางเเล้วผมเห็นเธออายุเท่ากันๆ เลยขอไลน์ปรากฎเธอให้เเล้วเราพิมคุยกับเธอเเบบเพื่อน พอเราคุยไปคุยมาปรากฎเธอฐานนะดีมาก พ่อเธอเป็นอาจารย์มหาลัย บ้านเธอมีรถ เธอเรียนรร.เอกชนดัง ส่วนผมนี้รร.ธรรมดา
บ้านไม่มีไรเลย ผมนี้มีเเต่มอไซค์ธรรมดาที่เก็บตังค์ซื้อเองผมเก็บตั้งเเต่ ม.1-ม.-5 ด้วยตัวเอง 5 หมื่น ด้วยการที่ผมไม่ซื้อน้ำกินทำรับจ้างการบ้านให้เพื่อน
คือช่วยคิดการบ้านให้เพื่อนหรือเขียนให้เพื่อนงานเเก้ พอวันนี้ผมได้รู้ว่าเขานั้นฐานนะดีเขาชอบชวนผมไปเที่ยวในกทม ปกติผมก็เรียนพิเศษในกทม ส่วน
เงินที่ผมใช้ทุกวันนี้เป็นมรดก พ่อก็ไม่ยอมบอกผมว่ามีเงินเก็บเท่าไรเเต่ให้ผมไปเรียนพิเศษอยากให้ผมเรียนสูงถึงเเม้พ่อผมไม่ได้ทำงานเเล้วเขาก็ยังส่งผมได้
ไม่รู้ว่าเงินนั้นเหลือมากน้อยเท่าไรพ่อเเละเเม่ไม่ยอมเอ่ยบอกเรื่องเงินกับผมเลย ผมเป็นห่วงเรื่องเงินครอบครัวมากเพราะพี่นั้นยังพอหาได้จากการรับจ้างสอนพิเศษ เมื่อผมรู้ฐานะตัวเองดี ผมคุยกับผญ.คนหนึ่งซึ่งเธอฐานะดีจากพ่อเเม่เธอก็ไม่ได้รู้หรอกว่าผมนั้นจนลำบากขนาดไหนว่าจะได้รถสักคันกว่าจะซื้ออะไรคิดเเล้วคิดอีก กลัวว่าหากเธอรู้เธอจะรังเกียจเราไหมไม่กล้าบอกเธอจริงๆว่าเราจนเธอชวนเราไปเที่ยวมาก เราคงไม่อยากมาโดยตั้งกระทู้ว่า
เป็นผู้ชายเที่ยวครั้งเเรกกับผู้หญิงไม่ออกเงินให้ ผมไม่เคยน้อยใจตัวเองว่าฐานะน้อยต่ำ มันดีด้วยซ้ำทำให้ผมใช้ชีวิตพอเพียงไม่หรูหรา ผมไม่เคยโทษพ่อเเม่ว่าทำให้ผมลำบากเเต่ผมอายเท่านั้นเองกลัวว่าผู้หญิงจะรับไม่ได้เพราะเธอนั้นมีเเต่เพื่อนค่อนข้างรวยหากมาเจอผู้ชายจนๆเธอจะรับได้ไหม
กลัวความสัมพันธ์เปลี่ยนไป ผู้หญิงฐานะดีจะรับได้ไหมหากรู้ว่าเราจน
เเต่ก็เคยมีพวกพนักงานเรียนพิเศษบอกพ่อทำงานไร วิศวะ หมอ กิจการ คือเเบบผมไม่กล้าพูดว่าผมทำงานช่างเลย ณ ตอนนั้น ณ ตอนนี้ก็เหมือนกัน
ผมเลยบอกเขาว่าพ่อผมทำงานกิจการครับ คือตอนนั้นผมสตั้นกับตัวเองมาก ผมเคยเเอบถามพ่อ พ่อบอกว่าผมไม่ได้เรียนสูงเเต่พ่ออยากให้ลูกเรียนสูงนะ
เพราะว่าพ่อผมนั้นไม่มีโอกาศได้เรียน ส่วนตอนนี้พ่อผมเเก่เเล้ว จะ 60 เเล้ว ผมอายุ 17 พี่ผมอายุ 22 ยังเรียนไม่จบ เเม่ผมก็ไม่ได้ทำงานเเล้วท่านป่วยด้วย
เเต่ผู้หญิงที่ผมคุยด้วยความบังเอิญ เธอนั้นฐานะดีมากตอนนั้นผมเข้าไปกทมเจอเเล้วผมถามทางเเล้วผมเห็นเธออายุเท่ากันๆ เลยขอไลน์ปรากฎเธอให้เเล้วเราพิมคุยกับเธอเเบบเพื่อน พอเราคุยไปคุยมาปรากฎเธอฐานนะดีมาก พ่อเธอเป็นอาจารย์มหาลัย บ้านเธอมีรถ เธอเรียนรร.เอกชนดัง ส่วนผมนี้รร.ธรรมดา
บ้านไม่มีไรเลย ผมนี้มีเเต่มอไซค์ธรรมดาที่เก็บตังค์ซื้อเองผมเก็บตั้งเเต่ ม.1-ม.-5 ด้วยตัวเอง 5 หมื่น ด้วยการที่ผมไม่ซื้อน้ำกินทำรับจ้างการบ้านให้เพื่อน
คือช่วยคิดการบ้านให้เพื่อนหรือเขียนให้เพื่อนงานเเก้ พอวันนี้ผมได้รู้ว่าเขานั้นฐานนะดีเขาชอบชวนผมไปเที่ยวในกทม ปกติผมก็เรียนพิเศษในกทม ส่วน
เงินที่ผมใช้ทุกวันนี้เป็นมรดก พ่อก็ไม่ยอมบอกผมว่ามีเงินเก็บเท่าไรเเต่ให้ผมไปเรียนพิเศษอยากให้ผมเรียนสูงถึงเเม้พ่อผมไม่ได้ทำงานเเล้วเขาก็ยังส่งผมได้
ไม่รู้ว่าเงินนั้นเหลือมากน้อยเท่าไรพ่อเเละเเม่ไม่ยอมเอ่ยบอกเรื่องเงินกับผมเลย ผมเป็นห่วงเรื่องเงินครอบครัวมากเพราะพี่นั้นยังพอหาได้จากการรับจ้างสอนพิเศษ เมื่อผมรู้ฐานะตัวเองดี ผมคุยกับผญ.คนหนึ่งซึ่งเธอฐานะดีจากพ่อเเม่เธอก็ไม่ได้รู้หรอกว่าผมนั้นจนลำบากขนาดไหนว่าจะได้รถสักคันกว่าจะซื้ออะไรคิดเเล้วคิดอีก กลัวว่าหากเธอรู้เธอจะรังเกียจเราไหมไม่กล้าบอกเธอจริงๆว่าเราจนเธอชวนเราไปเที่ยวมาก เราคงไม่อยากมาโดยตั้งกระทู้ว่า
เป็นผู้ชายเที่ยวครั้งเเรกกับผู้หญิงไม่ออกเงินให้ ผมไม่เคยน้อยใจตัวเองว่าฐานะน้อยต่ำ มันดีด้วยซ้ำทำให้ผมใช้ชีวิตพอเพียงไม่หรูหรา ผมไม่เคยโทษพ่อเเม่ว่าทำให้ผมลำบากเเต่ผมอายเท่านั้นเองกลัวว่าผู้หญิงจะรับไม่ได้เพราะเธอนั้นมีเเต่เพื่อนค่อนข้างรวยหากมาเจอผู้ชายจนๆเธอจะรับได้ไหม