ต้องทำอย่างไงให้ชินกับการอยู่ตัวคนเดียว

เราไม่เหลือคัยเเล้วที่รักเรา..พ่อเราเสียตอนเราอยู่ม.1เรายืนมองพ่อตายต่อน่าเรา.เราไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้เรย..ตั้งแต่พ่อเสียชีวิตเราก้อลำบากมาตลอดแม่ต้องส่งเรากับพี่เรียนบางวันเราได้เงินไปเรียนแค่5บาทพวกเราลำบากมากแม่ยืมเงินคนอื่นจนเป็นหนี้หลายหมื่น..เราเช่าบ้านน้าอยู่ซึ่งเป้นญาติกันเขาเอาเปรียบเเม่เราทุกอย่างแม่ยื่มเงินเขาเขาก้อคิดดอก100ละ20ไม่เคยจะสงสารไม่เคยที่จะช่วยเหลือจนวันนึ่งป้าที่พี่เปนพี่สาวของแม่เรามาปลดหนี้ให้เขาก้อมาด่าแม่เราว่าไปบอกกับคนอื่นว่าเพราะเขาทำให้ไม่พอกินด่าป้าที่ใช้หนี้แทนด่าต่อน่าเราทั้งที่เรายังเด็กอยู่เขาคงโกดที่ไม่ได้กินดอกแม่เราแต่แม่เราก้อจะยังยุที่นี้ต่อเพราะว่ายายอยู่ที่นี...จนแม่ได้มาเจอแฟนใหม่เขาดีมากเรยเขาช่วยเรากับแม่ทุกอย่างเป็นเสาหลักของครอบครัวแต่แม่เราเป็นคนใช่เงินไม่เปนเวลาใช้คัยไปไหนก้อให้เงินตลอดทั้งที่ตัวเองก้อไม่มี..จนเราเรียนยุม.6แม่ก้อป่วยเปนมะเร็งจนต้องออกจากงาน....พ่อเลี้ยงก้อรถชนขาหัก..ตอนนั้นมันแย่มาก..แม่เราอยุ่ได้แค่3ปีท่านก้อเสียไปเมือวันที่27กุมภา60อายุ45ท่านตายไปต่อน่าเรามันเจ็บปวดขนาดไหนที่ต้องเหนพ่อแม่ตายไปต่อน่าต่อตาเราช่วนอะไรท่านไม่ได้เรย..มาต่อพรุ่งนี้