รักแท้ หรือ แค่สงสาร

---- สวัสดี เราเป้นทอม ซึ้งนิสัยของทอมต้องเป้นฝ่ายง้อดี้ ตามใจดี้ เข้าใจดี้ แต่ผิดกับเรามาก คือเราชอบงอนแฟนเรา ชอบหงุดหงิดใส่ จนบางครั้งก็ทะเลาะกัน เรากับแฟนเราอยู่ห่างกันไม่ไกลมาก แต่เราไม่สามารถเจอกันได้ เพราะเทอป่วยเป้น มะเร็ง และกำลังเรียนอยู่ ม.6 ซึ้งเป็นลูกสาวคนเดียวของที่บ้าน ทางบ้านเลยไม่ค่อยปล่อยให้ไปไหนมาไหนเพราะเห้นเทอป่วยทำให้เราไม่สามารถเจอกันได้ ซึ้งมันต้องใช่ความอดทนมากกับการเป้นห่วง อยากดูแล แต่ทำอ่ะไรไม่ได้ ได้แต่คุยกันในเฟสบ้าง โทรหากันบ้าง ตอนแรกที่ผมได้รุ้จักเทอ ผมไม่คิดที่จะรักเทอด้วยซ้ำ จนกระทั้งเทอมาขอผมเป็นแฟนใน รร. ซึ้งตอนนั้นผมไปช่วยป้าขายน้ำที่ โรงเรียนเทอ เทอได้เดินมาเซอร์ไพร์ขอเป็นแฟนโดยที่ผมไม่รุ้ด้วยซ้ำว่าเทอจะทำแบบนี้ ตอนนั้นคนเยอะมาก ผมทำอ่ะไรไม่ถูกผมเลยตกลงคบกับเทอ (ถ้าปฏิเสธเทอคงขายหน้า) ตกเย้นมาผมก็ยังขายน้ำที่หน้า โรงเรียนเทอ จนผมหาเรื่องทะเลาะแระบอกกับเทอว่า รอคำตอบที่แน่ชัดก่อนได้มั้ย แร้วเทอก็เดินจากผมไป แล้วกับมาพร้อมกับเพื่อน4-5คน เพื่อมาชูป้ายขอโทดผม ซึ้งตอนนั้นคนก็ยังเยอะอยู่ดี คุยกันไปได้สักพัก .เทอบอกกับผมว่าเทอเป็น มะเร็ง แล้วเทอก็ได้ส่งใบที่หมอนัดในการผ่าตัดให้ผมดู ณ ตอนนั้นที่ผมเห็นทำให้ผมไม่สามารถทิ้งเทอได้อีกเลย เพราะเทอบอกกับผมว่าผมคือกำลังใจของเทอ ไม่ว่าผมจะงี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่ใีเหตุผล ชอบชวนทะเลาะ เทอก้อเป้นคนง้อผมตลอดไม่ว่าเทอจะผิดหรือไม่ผิดก้อตาม จนวันนึ่ง ผมเริ่มเบื่อเริ่มหงุดหงิด ที่คบกับเทอแร้วไม่ได้เจอกันเลย ซึ้งเทอกับผมอยู่กันไม่ไกลมาก แต่ไม่สามารถมาหากันได้ จนผมบล้อกแชทเทอ เทอมาง้อผมถึงหอ แต่ผมไม่กลับไปคือดีกับเทอ เทอง้อ ง้อจนเทอไม่มีแรง ซึ้งตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเทอมีโรคประจำตัวด้วย เทอง้อผมจนหมดแรง แระแร้วเทอก้อ ชัก ตอนนั้นผมทำไรไม่ถูก ผมเลยให้เขากัดมือผมแร้วให้เพื่อนเรียกรถพยาบาลให้ ตอนนั้นผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องยอมเจ้บทั้งๆที่แถวนั้น ในห้องผมก้ะมีผ้าตั้งเยอะแยะ จนอเทอรุ้สึกดีขึ้น จากนั้นเทอกับบ้านไป เราก้ะไม่ได้เจอกันอีกเรย นอกจาก วีดีโอคอล แระ โทหากัน แต่ผมก้ะยังทำนิสัยแบบเดิม งี่เง่าแบบเดิม เอาแต่ใจแบบเดิมแร้วเทอก็ง้อผมเช่นเคย แระผมฝึกงานอยู่เซเว่น แค่ทำงานผมงานผมก้ะเหนื่อยพอแร้ว ผมเรยไม่อยากงอนเทอ ไม่อยากงี่เง่าใส่เทอ แต่เทอก้อแปลกบอกให้ผมงอนเทอหน่อย งี่เง่าใส่เทอหน่อย แร้วจู่ๆผมพูดว่า หยุดซักทีแค่ทำงานก้อเหนื่อยแร้วจะมาเซ้าซี่ทำไม แร้วผมก้ะบอกเลิกเทอ เทอก้อทำได้แต่ขอโทดผม จนผมรำคาน (ไม่ค่อยชอบคนเซ้าซี้)เรยบล้อกแชทเทอไป ทั้งๆที่เทอป่วย ทั้งๆที่เทอเพิ่งไปเจอก้อนเนื้อที่อยู่ในตัวเทอออกมาตรวจ แระรอวันผ่าจิง เทอกลับมาง้อผมถึงที่ทำงาน เพราะพร้อมทำทุกอย่างให้ผมกลับไป เทอบอกกับผมว่า ช่วยแกล้งรักเทอก่อนได้มั้ย รอให้ผ่าตัดเส้ดก่อนได้มั้ย ถ้าจะไปเทอจะไม่รั้งเรย เพราะผมคือกำลังใจของเทอ ผมเลยเลือกที่จะกลับไปคบกับเทออีกครั้ง แต่ผมไม่เข้าใจความรุ้สึกที่ผมมีกับเทอ ว่าเป้นความรัก หรือแค่ สงสาร แต่ผมมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับเทอ ทุกครั้งที่เทอมาง้อ ทุกครั้งที่เทอมาหา ถึงเป้นเวลาสั้นๆแต่ผมกลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ทุกครั้งที่เจอเทอผมกลับคว้าเทอเข้ามากอด ผมมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ ได้ดูแล เทอทำให้ผมยิ้ม แต่พอห่างกันผมก้ะยังทำนิสัยแบบเดิม แต่แปลกทั้งๆที่ฒเป้นคนติดแฟน ชอบอยู่กับแฟนตลอดเวลา ถ้าห่างกันตอนไหนคือผมนอกใจเทอตอนนั้น (กับแฟนเก่าน้ะ) แต่พอมาคบกับเทอคนนี้ อยู่ห่างกัน ไม่ได้เจอกัน เทอกลับทำให้ผมไม่กล้านอกใจเทอ อยากดูแลเทอ แระไม่อยากทำให้เทอเสียใจ




แบบนี้เรียกว่าอ่ะไรหรอคับ ??
ใช่รักรึป่าว