ด้วยความที่เริ่มต้นเรากลับแม่ไม่ผูกพันกันอยู่แล้ว จึงมีประเด็น เมื่อเราโต เจ็บป่วยแม่ไม่เคยพาไปรักษา ได้แต่บอกไปซื้อยาร้านขายาเอา ทั้งๆที่เค้ามี รายได้พาเราไปรักษาได้ แต่เค้าเลือกที่จะเก็บเงินนั้นไว้ให้ ญาติพี่น้องที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องที่เป้นสายเลือด หยิบยืมแม้นไม่ทวงก็ไม่คืน
แต่กับเรา ยืม100เช้าเย็นก็ทวงคืน
นั้นคือเรื่องราวในอดตีต ปัจจับันเราอายุ30แล้ว มีครอบครัว มีลูก 2 สิงหาปี 59เราโดนสามี ทุกตี จนเลือกกลับมาอยู่บ้านตัวเอง
แม่เราก็ว่าเราหาว่า สร้างแต่ปัญหา......คำแรกที่ได้ยิน

แต่น้าเรา คนรอบข้างเรา พูดว่า ต้องให้เรากลับมาอยู่บ้านถึงขั้นลงมือกัน มันเกินไปแล้ว(แต่แม่เรา)ไม่มีการปกป้อง
ไม่มีการถามว่าเจ็บไหม มีแต่แยกกันอยู่สักพัก ท้ังๆที่ใจเรา พอแล้ว ต้องการเลิก
ทุกครั้งที่มีปัญหา เราอยากเลิก คนที่เข้ามาแทรกตรงกลางเสมอคือแม่ เห้นเราร้องไห้ พูดว่า จะร้องทำไม ทำตัวเอง
แต่พอแฟนเราร้องไห้ แม่พูดว่า(เป้นอะไรลูก)อย่าไปจากบ้านนี้เลย ลำบากป่าวๆ

แล้วความรู้สึกเราหละ ลูกเราก็ดูแลรับผิดชอบเอง ทำมั๊ยต้องยื่อคนคนนี้ไว้

คราวๆก่อนนะค่ะไว้มาต่อ

มีบ้านไหนเหมือนกันแบบนี้บ้างมั๊ยค่ะ