อันที่จริงแล้วอาจจะเป็นหัวข้อกระทู้ที่มันดูเว่อวังไปนิด
ควรจะเรียกว่ารู้สึกประทับใจมากกว่าครับ
จริงๆเหตุการณ์มันผ่านมาสักพักแล้ว แต่มันเป็นความประทับใจที่ผมยังคิดถึงอยู่ครับ
วันนั้นผมไปที่ jam factory แบบงงๆ ด้วยความที่เพื่อนลากไป เพราะมีงานคอนเซิตอยู่ด้วย
วันนั้นตัวผมไปถึงก่อนเวลาจึงเห็นว่ามันมีตลาดอยู่ด้วยเลยไปเดินเล่นรอเวลา
แต่บังเอิญผมไปสะดุดกับร้านนึงเข้าครับ เป็นร้านขายถ้วยชายเซรามิก
ผมชอบงานเซารามิกอยู่แล้วด้วยเลยดูๆของอยู่ แต่พอผมเหลือบไปเห็นแม่ค้า น่าจะเป็นเจ้าของผลงานที่ขายอยู่ด้วย
ผมสารภาพเลยครับ ณ จังหวะนั้นใจผมเต้นรวนเลย สายตาที่เคยมองงานที่วางอยู่ถูกดูดไปหมดเลยครับ
โดยเฉพาะรอยยิ้มที่ดูจริงใจของเค้าผมแทบจะละสายตาไม่ได้เลย
เธอเป็นคนผมสั้น สวมชุดเดรสสีแดง ตอนนั้นมีความคิดติดตลกขึ้นมาว่า " นี่ถ้ามีผ้าคาดผมสีแดงอีก จะเป็นหนูน้อยหมวกแดงเลยนะเนี่ย "
แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนค่อนข้างขี้อายครับ เลยเดินถอยห่างออกมา แต่หลังจากนั้น ผมก็พยายามเดินผ่านๆตลอด
มารู้ตัวอีกทีผมก็ไปที่งานทุกวัน จนกระทั่งวันสุดท้าย ผมก็ยังไม่รู้ชื่อของเค้าเลยครับ
แล้วก็จากมาด้วยความเสียดาย ที่ไม่ได้แม้แต่จะทำความรู้จักกัน
แล้วที่แย่กว่านั้น ตอนกำลังจะกลับผมนึกขึ้นได้ " แล้วทำไมไม่ซื้อของเค้าล่ะ " นั่งงงกับตัวเองไปพักใหญ่เลยครับ
ด้วยคำที่ว่า เขิน คำเดียวเลยครับ ทำอะไรดูเหวอไปหมดเลย
ประเด็นสำคัญของกระทู้นี้ผมไม่ได้ต้องการให้เจ้าตัวมาเห็นหรือว่าอยากจะพัฒนาความสัมพันขึ้นหรอกนะครับ
แต่ถ้ามีโอกาศ เป็นเพื่อนด้วยก็คงจะดี
สุดท้ายนี้ หวังว่าจะได้เจออีกสักครั้งนะครับ ครั้งนี้จะไม่ลืมอุดหนุนผลงานแน่ๆครับ 555
ปล.นี่เป็นกระทู้แรกที่สมัครมาโพสเลยครับ ถ้า tag ผิดห้องต้องขออภัยด้วยนะครับ
ผมตกหลุมรักแม่ค้าขายเซรามิก ที่งาน art ground ณ jam fac ครับ
ควรจะเรียกว่ารู้สึกประทับใจมากกว่าครับ
จริงๆเหตุการณ์มันผ่านมาสักพักแล้ว แต่มันเป็นความประทับใจที่ผมยังคิดถึงอยู่ครับ
วันนั้นผมไปที่ jam factory แบบงงๆ ด้วยความที่เพื่อนลากไป เพราะมีงานคอนเซิตอยู่ด้วย
วันนั้นตัวผมไปถึงก่อนเวลาจึงเห็นว่ามันมีตลาดอยู่ด้วยเลยไปเดินเล่นรอเวลา
แต่บังเอิญผมไปสะดุดกับร้านนึงเข้าครับ เป็นร้านขายถ้วยชายเซรามิก
ผมชอบงานเซารามิกอยู่แล้วด้วยเลยดูๆของอยู่ แต่พอผมเหลือบไปเห็นแม่ค้า น่าจะเป็นเจ้าของผลงานที่ขายอยู่ด้วย
ผมสารภาพเลยครับ ณ จังหวะนั้นใจผมเต้นรวนเลย สายตาที่เคยมองงานที่วางอยู่ถูกดูดไปหมดเลยครับ
โดยเฉพาะรอยยิ้มที่ดูจริงใจของเค้าผมแทบจะละสายตาไม่ได้เลย
เธอเป็นคนผมสั้น สวมชุดเดรสสีแดง ตอนนั้นมีความคิดติดตลกขึ้นมาว่า " นี่ถ้ามีผ้าคาดผมสีแดงอีก จะเป็นหนูน้อยหมวกแดงเลยนะเนี่ย "
แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนค่อนข้างขี้อายครับ เลยเดินถอยห่างออกมา แต่หลังจากนั้น ผมก็พยายามเดินผ่านๆตลอด
มารู้ตัวอีกทีผมก็ไปที่งานทุกวัน จนกระทั่งวันสุดท้าย ผมก็ยังไม่รู้ชื่อของเค้าเลยครับ
แล้วก็จากมาด้วยความเสียดาย ที่ไม่ได้แม้แต่จะทำความรู้จักกัน
แล้วที่แย่กว่านั้น ตอนกำลังจะกลับผมนึกขึ้นได้ " แล้วทำไมไม่ซื้อของเค้าล่ะ " นั่งงงกับตัวเองไปพักใหญ่เลยครับ
ด้วยคำที่ว่า เขิน คำเดียวเลยครับ ทำอะไรดูเหวอไปหมดเลย
ประเด็นสำคัญของกระทู้นี้ผมไม่ได้ต้องการให้เจ้าตัวมาเห็นหรือว่าอยากจะพัฒนาความสัมพันขึ้นหรอกนะครับ
แต่ถ้ามีโอกาศ เป็นเพื่อนด้วยก็คงจะดี
สุดท้ายนี้ หวังว่าจะได้เจออีกสักครั้งนะครับ ครั้งนี้จะไม่ลืมอุดหนุนผลงานแน่ๆครับ 555
ปล.นี่เป็นกระทู้แรกที่สมัครมาโพสเลยครับ ถ้า tag ผิดห้องต้องขออภัยด้วยนะครับ