ผมเป็นผู้ชายหนึ่งคนที่ผิดหวัง กับการใช้ชีวิตที่แย่ๆๆของผม ผมเรียนจบปริญญาตรี รัฐประศาสนศาสตร์ เคยทำงานเป็นธุรการโรงเรียน เคยทำงานด้านการเงิน เคยทำงานขับรถให้นาย แต่คุณๆๆเชื่อไหมผมผ่านงานมาหลายอย่างหลายอาชีพ แต่ชีวิตก็ไม่ดีขึ้นเลย ปัจจุบันผมไม่มีงานทำไม่มีแม้แต่เงินเก็บ สิ่งเดียวที่มีเพิ่มมากขึ้นจากการทำงานคือหนี้สิน ผมท้อ ผมเหนื่อย แต่ผมไม่เคยถอย ทำมันทุกอย่าง ขายของทางอินเตอร์เน็ต ขายเต้าหู้นมสด ทำทุกอย่างที่ได้เงิน ปัจจุบันนี้ผมอายุ 30 ปี ผมมีหนี้สินมากทุกคนมองว่าผมเป็นคนล้ม คุณเชื่อเถอะ ถ้าคุณทำผิดเพียงครั้งเดียว สังคมจะประนามลงโทษคุณไปตลอดชีวิตถึงแม้กระทั่งครอบครัว โลกนี้ไม่มีใครรักเราจริงนอกจากตัวเราเอง คุณรู้ไหมความหวังของผมในทุกๆๆวันคือซื้อ อิชิตันมานั่งกินเพื่อที่จะส่งฝาชิงรางวัล บางวันยอมแม้กระทั่งไม่กินข้าวขอให้ได้ซื้อก่อน ผมส่งมาสอง สามปี แต่ก็ยังไม่เคยได้ ทำจนเป็นความรู้สึกเคยชินไปแล้ว อิชิตันกับบุหรี่ตอนเช้า ตอนเย็นมานั่งรอโทศัพท์ อีกหนึ่งความหวังคือทุกวันที่ 1 กับ 16 ของเดือน กับการรอคอยรางวัลที่ 1 ฉลากกินแบ่งรัฐบาล ผมอุดหนุนทุกงวด ด้วยความตื่นเต้น บางทีเดือดร้อนสุดๆๆ เขียนจดหมายร้องทุกข์ขอความช่วยเหลือก็ไม่เคยมีใครตอบหรือช่วยอะไร คุณเชื่อไหมคนที่จะช่วยเราได้นอกจากญาติพี่น้อง ถ้าไม่ออกข่าว ไม่โฆษณาตัวเอง ไม่ได้หน้า หายากที่เค้าจะทำ แต่ผมผ่านเรื่องร้ายๆๆมาเยอะจนชิน มีผมเคยบอกผมว่าของเองอาจจะเป็นปัญหาเล็กน้อย ลองมองดูปัญหาของคนอื่นสิ เค้ามีปัญหาใหญ่หลวงกว่าแกเยอะนัก หึคนพวกนี้ที่พูดแบบนี้ 90 เปอร์เซ็น เป็นคนที่ไม่เคยเจอปัญหาหนักๆๆ ละผมเชื่ออีกอย่างคนที่บอกอาบน้ำร้อนมาก่อน น้ำที่เราอาบอุณภูมิมันไม่เท่ากันเสมอไปครับ ปัญหาทุกคนมีไว้แก้ ปัญหามีไว้สอนเรา ปัญหามีไว้เป็นบทเรียน ถ้าอย่างนั้นผมคงมีความรู้เรื่องปัญหาเยอะมากครับ ขอให้คนที่ร่ำรวยจงมีความสุข และขอให้คนจนๆอย่างเราและอีกหลายคนจงมีชีวิตไว้สู้กับปัญหาต่อไปครับ
ขายชีวิตตัวเอง 01