โรคซึมเศร้า ทำให้เราเสียแฟนไป รักษายังไง ทำไงให้ทำใจได้เร็วๆคะ

เรากับแฟน เป็นคู่รักหญิงรักหญิงคะ เราเป็นทอม
น้องเค้าเป็นผู้หญิงที่เคยคบผู้ชายมาก่อน อายุห่างกัน 9 ปี คบกันตอนน้องกำลังจะขึ้นปี 3 ตอนเจอกันเห็นน้องเค้าน่ารักดี เลยเข้าไปขอไลน์ก็คุยไลน์กันมาสองเดือนถึงเป็นแฟนกัน

น้องเป็นผู้หญิงน่ารักคะ เป็นคนหน้าตาน่ารัก คนจีบเค้าเยอะ ชอบเค้าเยอะ เป็นผู้หญิงตัวขาวๆ น่ารัก ยิ้มกว้างๆ สวยๆ เป็นคนที่เวลาพาไปไหนใครก็ชมเค้า เค้าเป็นเด็กน่ารัก รู้จักกาลเทศะ เข้ากับผู้ใหญ่ที่บ้านเราได้ทุกคน ครอบครัวเราก็เอ็นดูน้องเค้ามากๆ
อาจจะเพราะเราโชคดีที่เป็นคนหน้าเด็ก(คือส่วนมากคนชมว่าหน้าอ่อนกว่าอายุมาก) บวกกับนิสัยเด็กๆของเรา เวลาคบกันก็จะมีเซอร์ไพร์ส พาเค้าไปเที่ยวที่พักสวยๆ หาอะไรดีๆทานกัน แบบแนววัยรุ่นทั่วไปเช็คอิน เราคิดว่าเป็นคู่นึงไม่มีปัญหาเรื่องอายุที่ต่างกันคะ คบกันมาได้ปีกว่าๆ เมื่อช่วงประมาณเดือนสิงหาคมปีที่แล้ว เราคบกันแบบใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เพิ่งมาแยกกันช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน เพราะเรามีปัญหาเรื่องธุรกิจที่ทำให้ชีวิตเราตกต่ำมากๆ ที่บ้านเราเลยอยากให้กลับมาอยู่บ้านคะ บ้านเราอยู่ต่างจังหวัดคะ แต่ไม่ไกลกรุงเทพขับรถประมาณชั่วโมงนึง

ช่วงที่มีปัญหาเราเครียดมากจนคิดสั้น น้องเสียใจมากที่เราตัดสินใจทำแบบนั้น พยายามหาทางให้เราดีขึ้นไวๆ  คอยอยู่ข้างๆ ให้กำลังใจ ยอมนั่งรถตู้จากมหาวิทยาลัยมาหาเราบ่อยๆ เวลาที่อยู่ด้วยกัน เค้าจะชอบปล่อยมุกแป๊กๆ ให้เราขำกับความโก๊ะๆของเค้า แต่ตอนนั้นเราคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง คิดแต่ว่าจะทำยังไง ให้กลับมามีเงินเคลียร์หนี้สิน เวลาเราอยู่คนเดียวเราชอบคิดเรื่องเดิมซ้ำ เคยปรึกษาเพื่อนที่เป็นหมอ เพื่อนบอกว่าต้องลองมาพบจิตแพทย์จะดีกว่า แต่เราเป็นคนมั่นใจในตัวเองอาจจะด้วยเพราะเรียนสาขานึงมาที่เกี่ยวกับจิตวิทยาเลยคิดว่าตัวเองน่าจะพอรู้วิธีแก้

เวลาอยู่ด้วยกัน ถ้าไม่ได้มีเรื่องคุยกันหรือทำกิจกรรมด้วยกัน เราจะเป็นคนนิ่งๆคะ ไม่ค่อยพูดอะไร ชอบนั่งคิดอะไรคนเดียว จนประมาณช่วงเดือนกุมภาฯที่ผ่านมา เรากำลังเตรียมเรื่องย้ายที่อยู่ใหม่ เพราะบ้านเก่าต้องขาย เนื่องจากเอาเงินมาใช้หนี้ตอนที่ทำธุรกิจ ก็ยุ่งกับการทำเรื่องกู้ธนาคารด้วย เริ่มต้นทำงานประจำด้วย เราหมกมุ่นกับตัวเองมากๆจนดูแลน้องเค้าน้อยลง
         ช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน น้องจะชอบวิดีโอคอล มาคุยกับเรา เราก็จะคุยแปบเดียวบ้าง ตัดสายบ้าง เพราะชอบคิดอะไรคนเดียว บางทีก็นั่งอ่านหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตไปจนเราคุยกันน้อยมากๆ วาเลนไทน์ที่ผ่านมาน้องทำของขวัญมาให้เราคะ ยอมรับว่าดีใจมากเพราะปกติเค้าไม่ค่อยเซอร์ไพร์สอะไร แต่เราหมกมุ่นกับความคิดของตัวเองจนไม่ได้แสดงออกว่าดีใจและเตรียมของขวัญไว้ให้เค้าเหมือนกัน จนวาเลนไทน์ผ่านไป เราไปเที่ยวหัวหินด้วยกันเมื่อต้นเดือนมีนาคะ เป็นทริปในฝันที่น้องเค้ารอเลย ต่างคนต่างตั้งใจจะเก็บเงินกันเพื่อทริปนี้ แต่เรากำลังเครียด เรื่องของการเริ่มธุรกิจใหม่ที่บ้าน ทำให้ในหัวตอนเดินทางคิดแต่เรื่องว่าจะเริ่มธูรกิจยังไง ทำยังไง ทำให้เราคงทำให้ทริปกร่อย พอเราไม่ได้ดังใจเราชอบพูดกับเค้าไม่ดีคะ คือไม่ได้ด่านะ เราไม่เคยด่ากัน แต่เราชอบพูดแบบใส่อารมณ์ ไม่สนใจคนฟัง เค้าก็คงผิดหวังสำหรับทริปนี้บ้าง แต่เราเห็นความพยายามของเค้านะคะ เค้าพยายามทำให้เราสนุก ไม่เครียด
           พอกลับมาได้อาทิตย์นึงก็จะถึงวันเกิดเค้า น้องเกิดช่วงกลางเดือนคะ ตอนแรกเราก็ทำเหมือนไม่สนใจ แต่เราก็เซอร์ไพร์สเค้าพาเค้าไปทานข้าว เซอร์ไพร์สลูกโป่ง ดอกไม้ น้องดูจะปลื้มมากอยู่คะ แต่เรารับรู้ได้ว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป หลังจากนั้นประมาณ 4 วัน เรามีธุระต้องเข้ามาที่กทม.เพื่ออบรมก็เลยจะนัดเจอกินข้าวกัน แต่น้องเผลอหลับลืมดูเวลา ซึ่งเราก็อารมณ์เสียใส่เค้าไปเพราะบอกว่าเวลาเรามีน้อยมากต้องรีบกลับ

        หลังจากเจอกันเราก็กำลังหมกมุ่นกับความคิดของตัวเองว่าเหมือนน้องจะไม่เหมือนเดิม เหมือนมีคนอื่น บวกกับไม่สบายจนไข้ขึ้นก็เลยลางาน เราพิมพ์บอกน้องในไลน์ว่ากำลังจะไปรพ.นะ น้องก็ถามเราแค่ว่าเป็นหนักเลยหรอคะ เราตอบแค่ว่าอือ หลังจากนั้นน้องก็หายไป เราโมโหเลยพิมพ์ไปบอกว่า ถ้าแสดงความห่วงใยได้แค่นี้ ก็เลิกกันเถอะ ปกติน้องจะง้อคะ แต่รอบนี้น้องบอกว่า "คะ เค้าอยากเปิดโอกาสให้ตัวเอง"

         ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนโลกถล่มคะ นอนป่วยไข้ 39 องศา พร้อมกับกำลังรับรู้ว่าแฟนกำลังจะเลิก ต้องบอกก่อนว่า น้องเป็นคนดีมาก ที่เคยอยู่มา เค้าเป็นคนที่ทัศนคติดี เคยไปทำงานมาที่หนึ่งเจ้านายมาทำเจ้าชู้ลุ่มล่าม เค้าก็บอกว่าไม่ชอบ เพราะเจ้านายมีแฟนแล้ว เค้าไม่ชอบผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิง เค้าไม่ชอบการแอบคุย เค้าเลยตัดสินใจเลิกกับเรา

        แต่ที่เราช๊อคหนักกว่าคือความสัมพันธ์ของเค้ากับคนใหม่มันไปไกลจนเราดึงกลับมาไม่ได้แล้ว มันล้มทฤษฎีที่เราเคยมองเค้ามาตลอด ว่าเค้าไปแอบคบกันหรืออะไรยังไงตอนไหน แต่เค้าก็ยืนยันว่าไม่ได้แอบคบ วันที่เลิกกันสองวันแรก ความซึมเศร้าก็กลับมาอยู่เป็นเพื่อนเราอีกครั้ง เรามาทำงานคะ แต่ใส่หูฟัง ไม่คุยกับใคร มีเพื่อนที่สนิทชวนไปกทม.ให้หาอะไรทำ ให้กลับไปเจอผู้คน เราดีขึ้นนะ แต่เมื่อสองวันก่อนเราไปเจอน้องเค้ามาคะ ตอนที่เจอกันต่างคนต่างยอมรับว่ามันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว กอดกันคะ ร้องไห้ นอนกอดกัน ตอนก่อนแยกกันมันเป็นความรู้สึกเลิกกันที่โอเคมาก

     แต่พอเราถึงบ้านเราที่ตจว. เราจะโทรบอกน้องเค้าแต่โทรไปน้องเค้าอยู่กับคนใหม่คะ ได้ยินเสียงกุกกักกับโทรศัพท์ ไม่แน่ใจว่าคนใหม่แย่งโทรศัพท์รึป่าว เรารู้สึกไม่โอเค เลยส่งsmsไปบอกเค้าว่าทำไมเสียมารยาทจัง คนใหม่ก็ส่งมาว่าเรา เราก็ส่งกลับไปเรื่องการให้เกียรติกัน แต่หลังจากนั้น น้องก็บล็อกทุกอย่างของเราคะ เราทำใจไม่ได้เลยโดดงานขับรถไปหาเค้าที่กทม.เมื่อเช้า ตอนเจอกันความรู้สึกตอนที่กอดกันเลิกกัน ร้องไห้ด้วยกันมันหายไป น้องดูทำใจได้ง่ายมาก ตัดทุกทางแบบทุกทางจริงๆ ได้แต่บอกเราว่า เราจะเกลียดน้องเค้าก็ได้ แต่วันนึงเราจะเข้าใจสิ่งที่เค้าทำ เค้ากำลังทำเรื่องที่ถูกต้อง ขอให้เราเจอคนที่ดี แล้วก็แยกกัน เราขับรถกลับมา ร้องไห้ตลอดเลยคะ

      ตอนนี้ที่พิมพ์อยู่ก็ร้องไห้คะ ทำใจไม่ได้ก็ไม่เชิง แต่ตั้งตัวไม่ติดมากกว่า ใจก็อยากขอโอกาสเค้า เรารู้ว่ามันก็ไม่เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าทั้งหมดหรอกคะ ที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ แต่เราหมกมุ่นกับตัวเอง เวลาที่น้องไลน์มาเราเห็นแต่ไม่ค่อยชอบตอบ เค้าโทรมาเราคุยแปบเดียวแต่ชอบนอนมองเพดานในห้องคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ชอบนอนคิดอนาคตไปเรื่อยๆ แต่ในอนาคตนั้นก็มีเค้าในภาพตลอด

      เราควรทำไงกับตัวเองดีคะ พบจิตแพทย์หรือควรทำยังไง ตอนนี้ไม่อยากทำงานเลย โดดงานมาหลายวันคะ มันอยากนอนๆไปเรื่อยๆ ไม่อยากทำอะไรเลย มันเหมือนทำไปก็เปล่าประโยชน์ รู้สึกเหมือนพระอาทิตย์กำลังจะดับในวันพรุ่งนี้ รู้สึกไม่อยากตื่นมาเจออะไร