สวัสดีค่ะ จะเล่าเร่องราวในความฝัน ที่จนตอนนี้ไม่สามารถลืมมันได้
เรื่องมีอยู่ว่ารุ่นน้องคนนึง เขามาเรียนปรับพื้นฐาณกับเรา เราถูกใจเขาแต่แรกเห็นเลย เรากับเขาก็จับมือกันแล้วก้มีความรู้สึกว่าเราคบกัน เรารักกัน เรามีความสัมพันธ์กันมายาวนานมาก แล้วครูก็บอกให้เราหนะจัดโต้ะสอบ เราก็ย้ายไปนั่งข้างหน้า แล้วเราไม่มีปากกาก็เลยยืมเขามาใช้
แล้วสอบเสร็จเค้าก็ออกไปส่งครู ครูเขาน.หนูอะไรสักอย่าง น่าจะ น็อต มั้ง เรารู้ว่าเราฝันอยู่ เราก็คิดในใจว่าเฮ้อ เดี่ยวเขาก็หายไปเราก็ลืมเขาแล้ว แต่ใจมันไม่เห็นด้วยเราเลยลุกเอาปากกาไปให้ แล้วบอกเขาว่าอย่าเที่ยวเยอะ เค้าก็บอกเราว่ถ้าอยู่ด้านบนอย่าลืมทำมือ(นิ้วโป้ง ชี้ กลาง) มาหาเขาด้วย เราก็ไม่ เราชูนิ้วกลาง เขาก็หัวเราะ แล้วสักพักเขาปฎิเสธเพื่อนแล้วเดินมากับเรา เราก็บอกว่าปะเดี่ยวไปส่งหอ รู้ได้ไงไม่รู้)
เราก็เดินลงบันไดมา เหมือนศาลา หรือทางเดินอะไรสักอย่าง น้องเขาก็โดนเดินหิ้วคอเสื้อลากไปใต้ต้นอะไรสักอย่าง โดนรุมกระทืบเราก็เดินเข้าไป พวกมันก็หนีไปไกลเลย ในความที่เราเป็นรุ่นพี่และไม่กลัวใคร เลยพูดว่าแน่จริงมาเดี่ยวกับกูสิ เราก็เลยเดินไปหอกับน้องเขาต่อ เขาก็ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เราก็รออยู่ออฟฟิสข้างล่าง แล้วเขาก็ลงมา เขาก็บอก ไปเที่ยวกันไหม เราก็ตอบตกลง เริ่มสองทุ่มละ แต่เราไม่สนเราก็ไปกับเขาพ่อแม่ว่าไงก้ช่างเพราะเที่ยวเสร็จก็ว่าเที่ยงคืน
เราก็ไปแล้วก็ขับผ่านซอย มันรู้สึกหนาววาบไม่เหมือนหนาวบนโลกนี้นะ เราก็กอดเอวเค้าเลยำม่รู้ทำไปได้ไง แต่ความรู้สึกนี่แบบว่า เค้าคนนี้แหละคนที่เราจะรักตลอดไป มันอบอุ่นมาก บอกไม่ถูกเลย แล้วเราก็คิดในใจ ว่าเราจะคบกันได้กี่ปีนะ เขาก็พูดขึ้นมาว่าถ่ายรูปเก็บไว้กันไหม เราก็บอกว่าดีๆๆ เราก็ไม่มีโทรศัพท์ เขาก็ลืมโทรศัพท์เขาไว้ที่หอ เราเลยบอกต้องถ่ายไว้ ปะกลับไปเอา
แล้วเราก็เกือบจะถึงหอจอดรถแล้ว แล้วมีพวกคนวิ่งมาจะเอาเรื่องน้องคนนี้ เรามองไปว่ามันเหมือนเพื่อนเรา เราก็เลยบอกไปว่าคนนี้กูขอเถอะ อย่าทำอะไรเลย เราเลยคุกเข่าลง มันก็น่าจะรู้ว่าเราคบกันมันเลยไม่ทำอะไร มันจะต่อยน้องคนนี้เพราะเคยคุยกับผญของมัน เราก็บอกว่าขอ เพื่อนมันก็ไป
แล้วก็ขับไป แล้วเราก็นึกขึ้นได้ โทรศัพท์ไม่ได้เอามา ลยกลับไปเอาอีกรอบ แล้วก็อะไรสักอย่างเราก็เดินขึ้นไปก่อน ทางเป็นทางเนินสูงๆเหมือนขึ้นไปวัดอะไรนี่แหละ เขาก็วิ่งตามหลังมาเราก็รอ แบล้วเราก็บอกว่าให้เอารถขึ้นมา(ตอนนี้เหมือนท้องฟ้าสลัว ไม่รู้ใกลเช้าหรือใกล้ค่ำ)
คราวนี้เรารอเขานานมากผิดสังเกต เราก็วุ่นวายหาเค้าใหญ่เลย ทางเนินนั่นก็มีพวกคนที่เราเคยผ่านมาในชีวิตจริงเดินขึ้นมาด้วย ทั้งๆที่เรารู้ว่าเราฝันไป เราก็คิดว่าไม่ได้ เราต้องหาเขา ต้องหาให้เจอ เราก็ขึ้นลงหาที่จอดรถทั่วไปหมด ก็ไม่มีอะไร เราก็เดินขึ้นไปใหม่ เดินจนถึง เราก็ดราม่าบอกเพื่อนเลยว่ากูฝันไปกูณุ้แต่กูไม่อยากให้เขาหายไปเลย กูอยากให้เขาอยู่กับกู แค่เขามีตัวตนในชีวิตจริงกูก็มีความสุขแล้ว แล้วก็มีคนที่เราชอบมากมายในชีวิตจริงเดินผ่าน แล้วเหมือนให้เราเลือกว่าจะเดินไปกับใคร เราก็ไม่เดินไปกับใครสักคน
เราก็คิดว่าเราต้องหาเขาให้เจอ เราเลยกลับไปที่หอเจา ไปเช็คประวัติคนเข้าพักเจ้าของเค้าก็ไม่ให้เราดู
หลงรักคนในความฝัน ตื่นมาก็ลืมเขาไม่ได้
เรื่องมีอยู่ว่ารุ่นน้องคนนึง เขามาเรียนปรับพื้นฐาณกับเรา เราถูกใจเขาแต่แรกเห็นเลย เรากับเขาก็จับมือกันแล้วก้มีความรู้สึกว่าเราคบกัน เรารักกัน เรามีความสัมพันธ์กันมายาวนานมาก แล้วครูก็บอกให้เราหนะจัดโต้ะสอบ เราก็ย้ายไปนั่งข้างหน้า แล้วเราไม่มีปากกาก็เลยยืมเขามาใช้
แล้วสอบเสร็จเค้าก็ออกไปส่งครู ครูเขาน.หนูอะไรสักอย่าง น่าจะ น็อต มั้ง เรารู้ว่าเราฝันอยู่ เราก็คิดในใจว่าเฮ้อ เดี่ยวเขาก็หายไปเราก็ลืมเขาแล้ว แต่ใจมันไม่เห็นด้วยเราเลยลุกเอาปากกาไปให้ แล้วบอกเขาว่าอย่าเที่ยวเยอะ เค้าก็บอกเราว่ถ้าอยู่ด้านบนอย่าลืมทำมือ(นิ้วโป้ง ชี้ กลาง) มาหาเขาด้วย เราก็ไม่ เราชูนิ้วกลาง เขาก็หัวเราะ แล้วสักพักเขาปฎิเสธเพื่อนแล้วเดินมากับเรา เราก็บอกว่าปะเดี่ยวไปส่งหอ รู้ได้ไงไม่รู้)
เราก็เดินลงบันไดมา เหมือนศาลา หรือทางเดินอะไรสักอย่าง น้องเขาก็โดนเดินหิ้วคอเสื้อลากไปใต้ต้นอะไรสักอย่าง โดนรุมกระทืบเราก็เดินเข้าไป พวกมันก็หนีไปไกลเลย ในความที่เราเป็นรุ่นพี่และไม่กลัวใคร เลยพูดว่าแน่จริงมาเดี่ยวกับกูสิ เราก็เลยเดินไปหอกับน้องเขาต่อ เขาก็ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เราก็รออยู่ออฟฟิสข้างล่าง แล้วเขาก็ลงมา เขาก็บอก ไปเที่ยวกันไหม เราก็ตอบตกลง เริ่มสองทุ่มละ แต่เราไม่สนเราก็ไปกับเขาพ่อแม่ว่าไงก้ช่างเพราะเที่ยวเสร็จก็ว่าเที่ยงคืน
เราก็ไปแล้วก็ขับผ่านซอย มันรู้สึกหนาววาบไม่เหมือนหนาวบนโลกนี้นะ เราก็กอดเอวเค้าเลยำม่รู้ทำไปได้ไง แต่ความรู้สึกนี่แบบว่า เค้าคนนี้แหละคนที่เราจะรักตลอดไป มันอบอุ่นมาก บอกไม่ถูกเลย แล้วเราก็คิดในใจ ว่าเราจะคบกันได้กี่ปีนะ เขาก็พูดขึ้นมาว่าถ่ายรูปเก็บไว้กันไหม เราก็บอกว่าดีๆๆ เราก็ไม่มีโทรศัพท์ เขาก็ลืมโทรศัพท์เขาไว้ที่หอ เราเลยบอกต้องถ่ายไว้ ปะกลับไปเอา
แล้วเราก็เกือบจะถึงหอจอดรถแล้ว แล้วมีพวกคนวิ่งมาจะเอาเรื่องน้องคนนี้ เรามองไปว่ามันเหมือนเพื่อนเรา เราก็เลยบอกไปว่าคนนี้กูขอเถอะ อย่าทำอะไรเลย เราเลยคุกเข่าลง มันก็น่าจะรู้ว่าเราคบกันมันเลยไม่ทำอะไร มันจะต่อยน้องคนนี้เพราะเคยคุยกับผญของมัน เราก็บอกว่าขอ เพื่อนมันก็ไป
แล้วก็ขับไป แล้วเราก็นึกขึ้นได้ โทรศัพท์ไม่ได้เอามา ลยกลับไปเอาอีกรอบ แล้วก็อะไรสักอย่างเราก็เดินขึ้นไปก่อน ทางเป็นทางเนินสูงๆเหมือนขึ้นไปวัดอะไรนี่แหละ เขาก็วิ่งตามหลังมาเราก็รอ แบล้วเราก็บอกว่าให้เอารถขึ้นมา(ตอนนี้เหมือนท้องฟ้าสลัว ไม่รู้ใกลเช้าหรือใกล้ค่ำ)
คราวนี้เรารอเขานานมากผิดสังเกต เราก็วุ่นวายหาเค้าใหญ่เลย ทางเนินนั่นก็มีพวกคนที่เราเคยผ่านมาในชีวิตจริงเดินขึ้นมาด้วย ทั้งๆที่เรารู้ว่าเราฝันไป เราก็คิดว่าไม่ได้ เราต้องหาเขา ต้องหาให้เจอ เราก็ขึ้นลงหาที่จอดรถทั่วไปหมด ก็ไม่มีอะไร เราก็เดินขึ้นไปใหม่ เดินจนถึง เราก็ดราม่าบอกเพื่อนเลยว่ากูฝันไปกูณุ้แต่กูไม่อยากให้เขาหายไปเลย กูอยากให้เขาอยู่กับกู แค่เขามีตัวตนในชีวิตจริงกูก็มีความสุขแล้ว แล้วก็มีคนที่เราชอบมากมายในชีวิตจริงเดินผ่าน แล้วเหมือนให้เราเลือกว่าจะเดินไปกับใคร เราก็ไม่เดินไปกับใครสักคน
เราก็คิดว่าเราต้องหาเขาให้เจอ เราเลยกลับไปที่หอเจา ไปเช็คประวัติคนเข้าพักเจ้าของเค้าก็ไม่ให้เราดู