เหนื่อยใจและเศร้าแบบไม่รู้สาเหตุครับ

คุณแม่เสียไปได้ปีกว่าๆแล้วค่ะ ยังมีวันที่ร้องไห้คิดถึงแบบทรมานมากๆ คิดถึงแต่ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งเป็นลูกคนเดียว พ่อก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน เลยต้องดูแลตัวเองเอง หันไปบางทีก็ไม่เจอใคร เพราะแม่เป็นเซฟโซนเด

ขอวิธีกำจัดความเหงาเมื่อเราต้องอยู่คนเดียวหน่อยค่ะ พึ่งแยกทางกับคนที่รัก แต่เหงาและเศร้ามาก ​จะจัดการกับความรู้สึกยังไงดี😭😭มันอยู่คนเดียวไม่ได้เลยมันดิ่งเกินที่จะไหว เพื่อนก็ไม่มี

ผมอยากขอให้เมียผมกอดผม แต่ผมไม่กล้าขอ เพราะว่าผมเหมือนถูกด่าสะสม ผมแอบร้องไห้คนเดียว เล่าให้ใครฟังก้อไม่ได้ การที่ผมเกิดมานี้ถูกแล้วใช่ไหมครับ ทำไมทำอะไรก้อผิดไปหมด ตอบคำถามผิด ก้อโดนด่า ตอบอะไรไม่ต

สวัสดีค่ะทุกคน คือเราหนักใจกับเรื่องนี้มากๆ และะต้องทนกับเพื่อนสนิทตัวเองทุกวัน คือเพื่อนสนิทเราเนี่ยเป็นคนที่อารมณ์ยังไงก็ไม่รู้ค่ะ เราเองก็หาสาเหตุไม่ได้เลย เราก็มาโรงเรียนปกติทุกวันแล้ววก็เจอมัน ตอ

ไม่ว่าจะเป็นหนัง ซีรีย์ อนิเมะ ขนาดเป็นเรื่องที่เมื่อก่อนก็ชอบดู เดี๋ยวนี้จดจ่อกับมันไม่ได้เลยค่ะ ไม่รู้เกี่ยวกับอายุที่มากขึ้นด้วยไหมคะ เราแก่มากกกกแล้ว //ใดๆคนที่อ่านกระทู้ก็อย่าถือสาจขกท.มากนะคะ

คือเราเหนื่อยๆมากๆ กะการใช้ชีวิต เราไม่ต้องการอะไรแล้ว แล้วก็ไม่มีหนี้มีสินที่จะให้ใครรับผิดชอบ เราคิดมาดึแล้วว่าชีวิตเราไม่ต้องการอะไรแล้ว เราควรทำยังไงดีคะ ใครสนใจที่จะจบชีวิตเรามั้ย เราไม่มีอะไรที่

คืออยากรู้ว่าเวลาที่แอบชอบใครเนี่ยแล้วเวลาเราทักไปคุยกับเค้าเงี่ยแล้วเราเป็นฝ่ายชวนคุยตลอด แล้วเวลาเราถามเขาบางทีก้อทำเหมือนไม่ว่างอยากรู้ว่าใครเป็นบ้างค่ะ แล้วเหนื่อยกันมั้ยค่ะ

รู้สึกเหนื่อยมากๆ รู้สึกท้อแท้ รู้สึกว่าทำไมเราไม่เก่ง แล้วเราจะทำยังไงดีกับชีวิตดี

เรารักครอบครัวมากนะ อยากกลับบ้านมากด้วย แต่พอกลับไปก็เจอคำพูดไม่ดี ทำให้รู้สึกว่าแบบนี้ไม่กลับดีกว่า เราผิดไหม ต้องบอกก่อนว่าเรากำลังเรียนมหาลัย ไม่กินเหล้า ไม่เที่ยวสังสรรค์ อย่างมากก็แค่ไปกินข้าวห