คือตอนนี้ เราอายุ22แล้ว เราอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม(ซึ่งเพิ่งมารู้เมื่อไม่นานมานี้เองว่าไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ)ครอบครัวเรามีกันอยู่ 3 คน พ่อแม่ลูก ตลอดเวลาที่เราจำความได้ ครอบครัวเราอบอุ่นและมีความสุข ฐานะปานกลาง ไม่มีหนี้สิน เรียกได้ว่าอาจเป็นครอบครัวในฝันของใครเลยก็ได้ ที่ไม่ต้องรวยมากแต่มีความสุขมาก พ่อเราเค้าเป็นคนค่อนข้างใจร้อน แต่ก็ตลกเฮฮา แม่เราก็ชอบธรรมะและเป็นคนที่เราสนิทมากๆเพราะคุยกันได้ทุกเรื่อง แม้จะเป็นเรื่อง ผช. ความรัก บลาๆ แม่เราฟังได้คุยได้หมด นี่แหล่ะทำให้เรารู้สึกอบอุ่นสุดๆ
จนมาวันนึ่ง เราจะต้องใช้เอกสารเพื่อทำเรื่องเรียนจบ และนั่นเป็นครั้งแรกที่เรารู้ความจริง เราเริ่มระเคะระคายตั้งแต่อายุ 14 นะเพราะว่าเริ่มแปลกใจทำไมชื่อในใบเกิด กับชื่อพ่อแม่ตอนนี้มันไม่ตรงกัน แต่เราไม่กล้าถามเพราะเราไม่รู้ว่าเป็นชื่อใครอะไรยังไง ชื่อไม่คุ้นเลย...เราก็ปล่อยผ่านๆไป นานพอสมควรพอถึงเวลาที่ทางห้องทะเบียนจะต้องขอเอกสารทำเรื่องเรียนจบ เรายื่นเอกสารตามปกติ คือ เอกสารของพ่อแม่บุญธรรม คือเรียนมากี่ที่เราก็ยื่นแบบนี้แล้วมันผ่านตลอด อยู่ จนท.ทะเบียน ที่วิทลัยเรียกไปคุยเนื่องจาก ชื่อในใบเกิดกับเอกสารที่ยื่นคนละคนกัน ให้เราไปหาของพ่อแม่แท้ๆมา เราก็อึ้งเว่ย แบบว่าคือยังไง งง สรุปพ่อแม่ที่อยู่นี่ไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆหรอ แต่เราก็ได้แต่พยักหน้ารับไปแล้วบอกกับพี่ จนท.ว่าจะไปหามาให้
พอเรากลับมาบ้าน เราก็ยังไม่กล้าถามได้แต่เดินดุ่ยๆเข้าไปในห้องนอน แล้วนั่งมองเอกสารในมือว่าแล้วเราจะเอาไงดีวะ ... คิดอยู่แปบนึงก็เดินออกไปพร้อมกับใบเกิดยื่นให้แม่ ..
แม่ถาม"ไรหรอ มีไรเปล่า"
เรา: "พี่ จนท.ทะเบียนให้ยื่นเอกสารของพ่อแม่แท้ๆอ่ะแม่..."
แม่: ... (มองตาเรา แล้วอยู่ในอาการอึ้งนิดๆ)
เรา: เอาไงดีอ่ะ
แม่: แม่ผิดเองที่ตลอดเวลาแม่ไปยื่นเอกสารให้หนูตลอด หนูเลยไม่รู้ว่าวันนี้ต้องเอาอะไรไปบ้าง
เรา: หืมมม ? มีใบไรอีกอ่ะ
แม่เดินไปค้นในตู้แล้วแล้วยื่นเอกสารให้ใบนึง อ่านดูแล้ว คือ"ทะเบียนรับบุตรบุญธรรม"
เราก็งงๆนะแต่พออ่าน ทำความเข้าใจแล้วคือมันก็รู้สึกตกใจ แต่ที่น่าแปลกคือ ทำไมเราหน้าเหมือนแม่บุญธรรมเรามาก...คนอื่นก็คิดแบบนี้ เหมือนเป็นลูกแท้ๆเลย และแม่ก็บอกกับเราว่า "แม่ขอโทษ...ขอโทษที่ปิดบัง เพราะกลัวเรารับไม่ได้ แล้วก็เล่าเรื่องแม่แท้ๆของเราให้ฟังว่าพ่อแม่แท้ยังมีชีวิตอยู่(แต่ไม่ได้บอกว่าใคร) เป็นเรื่องยาวมากๆว่าทำไมเค้าถึงต้องรับเราเป็น"บุตรบุญธรรม" (ไว้จะเล่าทีหลัง)
พอตอนเช้ารุ่งขึ้น เราก็เอาเอกสารทั้งหมดไปยื่นต่อ จนท.ที่วิทลัยแต่เช้า คำตอบที่ได้คือ "มันไม่ได้นะ หนูต้องเอาของพ่อแม่แท้ๆมา"
เรานี่แบบ อะไรวะ ใบบุตรบุญธรรมนี่ยังไม่มีความหมายอะไรเลยหรอวะ แล้วนางก็แนะนำว่า ไปคัดที่เขตเลย เอาเลขบัตรไปคัดมา
เราก็รีบโทรหาแม่ แม่บอกว่า เค้าจะเอาแบบนั้นจริงๆใช่ไหม เราบอก ใช่แม่เดี๋ยวหนูไปคัดที่เขตเอง
พอเราไปที่เขต เราก็ไปแจ้งว่าขอคัดทะเบียนบ้านชื่อ นี่นี่นั่น คือสำหรับชื่อพ่อแท้คัดได้ไม่มีปัญหา แต่แม่แท้นี่สิกลับไม่พอข้อมูลเกี่ยวกับเขาเลย จนท.เขตขอดูใบบุตรบุญธรรมก็ไม่มีเลขบัตรสรุปคือได้แต่ของพ่อแท้คนเดียว เลยเอาไปยื่นที่วิทลัย เป็นอันเสร็จไม่มีปัญหาไร
หลังจากนั้นไม่นานเราได้ไปงานบวชพี่ ซึ่งถือเป็นงานรวมญาติเลยทีเดียว ตอนถึงงานก็ยังไงมีอะไรผิดปกติ ทุกคนมัวยุ่งกับการจัดงาน พอหลังจากนาคเข้าโบสถ์แล้วญาติๆก็ตามเข้าไปนั่งในโบสถ์ มีประมาณ20 คนได้ เรารู้สึกเหมือนถูกสายตาจับจ้องตลอดระยะเวลาที่อยู่ในโบสถ์ จนทำให้เราไม่รู้จะวางตัวยังไงดี เก้ๆกัง พอเสร็จพิธิ เดินออกจากโบสถ์ มีผู้หยิงคนนึงมองหน้าเราตาขวางเลย แต่เราก็ไม่ได้คิดไร แต่พอหันไปยังมองแบบนั้นอยู่ คืองงดิ อะไรทำไมมองเราแบบนั้น เราได้แต่เก็บความสงสัยไว้ข้างในแล้วพอกลับมาบ้านงาน เราก็ได้เจอพ่อแท้ๆ(ที่เป็นน้องชายแม่)ครั้งแรก เราสวัสดีเค้าปกติ คือเค้าไม่รู้ว่าเรารู้ความความจริงแล้ว เราก็ไม่ได้รู้สึกไรนะ เฉยๆอ่ะก็แค่สวัสดีแล้วมองหน้ากันเราไม่ได้คิดอะไร แล้วแม่ก็ให้สวัสดีผุ้หญิงคนนึง เป็นผู้หยิงคนนั้นที่มองหน้าเราแปลกๆ ณ ตอนนี้เค้ายิ้มให้เรา ซึ่งยิ่งทำให้เรางงไปใหญ่เลย เอ่าตกลงอารมไหนคะเนี่ยยย? มองหน้ากันอยู่สักพัก ไม่มีแม้แต่บทสนทนาใดๆ ความรู้สึกแปลกมาก แต่ก็อธิบายไม่ได้ ได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่านี่กูเฉยๆใช่ไหม ไม่ได้รู้สึกแย่ใช่ไหม กลับมาคิดทบทวนแล้วคงเป็นเพราะทุกวันนี้เรามีความสุขดีแล้ว ถึงจะเจอหรือไม่เจอพ่อแม่แท้ๆ ถึงแม้ว่าเค้าอยากรู้จักหรือ ไม่อยากเห็นหน้าเราก็ตาม ทุกวันนี้มีพ่อแม่(ถึงจะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ) เราก็รักทั้งสองคนมาก มากจนไม่คิดเรื่องนั้นเลย....
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะ เพื่อนๆมีเรื่องราวคล้ายๆหรืออยากเล่า มาแชร์กันได้นะ
(นี่กระทู้แรก อาจจะ งงๆไปหน่อย ขอโทดดด้วยยย) อิอิ
ใครเพิ่งพบพ่อแม่แท้ๆของตัวเองแล้วรู้สึกเฉยๆบ้าง?
จนมาวันนึ่ง เราจะต้องใช้เอกสารเพื่อทำเรื่องเรียนจบ และนั่นเป็นครั้งแรกที่เรารู้ความจริง เราเริ่มระเคะระคายตั้งแต่อายุ 14 นะเพราะว่าเริ่มแปลกใจทำไมชื่อในใบเกิด กับชื่อพ่อแม่ตอนนี้มันไม่ตรงกัน แต่เราไม่กล้าถามเพราะเราไม่รู้ว่าเป็นชื่อใครอะไรยังไง ชื่อไม่คุ้นเลย...เราก็ปล่อยผ่านๆไป นานพอสมควรพอถึงเวลาที่ทางห้องทะเบียนจะต้องขอเอกสารทำเรื่องเรียนจบ เรายื่นเอกสารตามปกติ คือ เอกสารของพ่อแม่บุญธรรม คือเรียนมากี่ที่เราก็ยื่นแบบนี้แล้วมันผ่านตลอด อยู่ จนท.ทะเบียน ที่วิทลัยเรียกไปคุยเนื่องจาก ชื่อในใบเกิดกับเอกสารที่ยื่นคนละคนกัน ให้เราไปหาของพ่อแม่แท้ๆมา เราก็อึ้งเว่ย แบบว่าคือยังไง งง สรุปพ่อแม่ที่อยู่นี่ไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆหรอ แต่เราก็ได้แต่พยักหน้ารับไปแล้วบอกกับพี่ จนท.ว่าจะไปหามาให้
พอเรากลับมาบ้าน เราก็ยังไม่กล้าถามได้แต่เดินดุ่ยๆเข้าไปในห้องนอน แล้วนั่งมองเอกสารในมือว่าแล้วเราจะเอาไงดีวะ ... คิดอยู่แปบนึงก็เดินออกไปพร้อมกับใบเกิดยื่นให้แม่ ..
แม่ถาม"ไรหรอ มีไรเปล่า"
เรา: "พี่ จนท.ทะเบียนให้ยื่นเอกสารของพ่อแม่แท้ๆอ่ะแม่..."
แม่: ... (มองตาเรา แล้วอยู่ในอาการอึ้งนิดๆ)
เรา: เอาไงดีอ่ะ
แม่: แม่ผิดเองที่ตลอดเวลาแม่ไปยื่นเอกสารให้หนูตลอด หนูเลยไม่รู้ว่าวันนี้ต้องเอาอะไรไปบ้าง
เรา: หืมมม ? มีใบไรอีกอ่ะ
แม่เดินไปค้นในตู้แล้วแล้วยื่นเอกสารให้ใบนึง อ่านดูแล้ว คือ"ทะเบียนรับบุตรบุญธรรม"
เราก็งงๆนะแต่พออ่าน ทำความเข้าใจแล้วคือมันก็รู้สึกตกใจ แต่ที่น่าแปลกคือ ทำไมเราหน้าเหมือนแม่บุญธรรมเรามาก...คนอื่นก็คิดแบบนี้ เหมือนเป็นลูกแท้ๆเลย และแม่ก็บอกกับเราว่า "แม่ขอโทษ...ขอโทษที่ปิดบัง เพราะกลัวเรารับไม่ได้ แล้วก็เล่าเรื่องแม่แท้ๆของเราให้ฟังว่าพ่อแม่แท้ยังมีชีวิตอยู่(แต่ไม่ได้บอกว่าใคร) เป็นเรื่องยาวมากๆว่าทำไมเค้าถึงต้องรับเราเป็น"บุตรบุญธรรม" (ไว้จะเล่าทีหลัง)
พอตอนเช้ารุ่งขึ้น เราก็เอาเอกสารทั้งหมดไปยื่นต่อ จนท.ที่วิทลัยแต่เช้า คำตอบที่ได้คือ "มันไม่ได้นะ หนูต้องเอาของพ่อแม่แท้ๆมา"
เรานี่แบบ อะไรวะ ใบบุตรบุญธรรมนี่ยังไม่มีความหมายอะไรเลยหรอวะ แล้วนางก็แนะนำว่า ไปคัดที่เขตเลย เอาเลขบัตรไปคัดมา
เราก็รีบโทรหาแม่ แม่บอกว่า เค้าจะเอาแบบนั้นจริงๆใช่ไหม เราบอก ใช่แม่เดี๋ยวหนูไปคัดที่เขตเอง
พอเราไปที่เขต เราก็ไปแจ้งว่าขอคัดทะเบียนบ้านชื่อ นี่นี่นั่น คือสำหรับชื่อพ่อแท้คัดได้ไม่มีปัญหา แต่แม่แท้นี่สิกลับไม่พอข้อมูลเกี่ยวกับเขาเลย จนท.เขตขอดูใบบุตรบุญธรรมก็ไม่มีเลขบัตรสรุปคือได้แต่ของพ่อแท้คนเดียว เลยเอาไปยื่นที่วิทลัย เป็นอันเสร็จไม่มีปัญหาไร
หลังจากนั้นไม่นานเราได้ไปงานบวชพี่ ซึ่งถือเป็นงานรวมญาติเลยทีเดียว ตอนถึงงานก็ยังไงมีอะไรผิดปกติ ทุกคนมัวยุ่งกับการจัดงาน พอหลังจากนาคเข้าโบสถ์แล้วญาติๆก็ตามเข้าไปนั่งในโบสถ์ มีประมาณ20 คนได้ เรารู้สึกเหมือนถูกสายตาจับจ้องตลอดระยะเวลาที่อยู่ในโบสถ์ จนทำให้เราไม่รู้จะวางตัวยังไงดี เก้ๆกัง พอเสร็จพิธิ เดินออกจากโบสถ์ มีผู้หยิงคนนึงมองหน้าเราตาขวางเลย แต่เราก็ไม่ได้คิดไร แต่พอหันไปยังมองแบบนั้นอยู่ คืองงดิ อะไรทำไมมองเราแบบนั้น เราได้แต่เก็บความสงสัยไว้ข้างในแล้วพอกลับมาบ้านงาน เราก็ได้เจอพ่อแท้ๆ(ที่เป็นน้องชายแม่)ครั้งแรก เราสวัสดีเค้าปกติ คือเค้าไม่รู้ว่าเรารู้ความความจริงแล้ว เราก็ไม่ได้รู้สึกไรนะ เฉยๆอ่ะก็แค่สวัสดีแล้วมองหน้ากันเราไม่ได้คิดอะไร แล้วแม่ก็ให้สวัสดีผุ้หญิงคนนึง เป็นผู้หยิงคนนั้นที่มองหน้าเราแปลกๆ ณ ตอนนี้เค้ายิ้มให้เรา ซึ่งยิ่งทำให้เรางงไปใหญ่เลย เอ่าตกลงอารมไหนคะเนี่ยยย? มองหน้ากันอยู่สักพัก ไม่มีแม้แต่บทสนทนาใดๆ ความรู้สึกแปลกมาก แต่ก็อธิบายไม่ได้ ได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่านี่กูเฉยๆใช่ไหม ไม่ได้รู้สึกแย่ใช่ไหม กลับมาคิดทบทวนแล้วคงเป็นเพราะทุกวันนี้เรามีความสุขดีแล้ว ถึงจะเจอหรือไม่เจอพ่อแม่แท้ๆ ถึงแม้ว่าเค้าอยากรู้จักหรือ ไม่อยากเห็นหน้าเราก็ตาม ทุกวันนี้มีพ่อแม่(ถึงจะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ) เราก็รักทั้งสองคนมาก มากจนไม่คิดเรื่องนั้นเลย....
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะ เพื่อนๆมีเรื่องราวคล้ายๆหรืออยากเล่า มาแชร์กันได้นะ
(นี่กระทู้แรก อาจจะ งงๆไปหน่อย ขอโทดดด้วยยย) อิอิ