ทำไมเวลาเราทะเลาะกับพ่อเเม่เราจะผิดทุกๆครั้งเเละพ่อเเม่ก็ไม่เคยฟังเหตุผลของเราเลยเอาเเต่อารมณ์ของตัวเอง

คือเราทะเลาะกับพ่อเเม่นะทุกๆครั้งมักจะรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดท่านถึงต้องว่าต้องด่าบางครั้งคำพูดของเขามันเเรงไปเราฟังเราก็เสียใจเราเป็นลูกเราไม่ใช่คนอื่นเลยคนที่เราเเคร์ที่สุดคือพ่อกับเเม่เเต่พอเราฟังคำพูดของเค้ามันทำให้เรารู้สึกว่าโหนี่คือคำพูดของคนที่ให้ดูเเลเรามาตั้งเเต่เด็กเหรอนี่คือคนที่ให้กำเนิดเราเหรอเค้าพูดจนบางครั้งเราคิดเลยว่าตัวเองเกิดมาเป็นตัวปัญหาของเค้ารึเปล่าคอยสร้างปัญหาให้เค้ารึเปล่าจนบางครั้งเราอยากจะเดินออกไปจากชีวิตของเค้าเราไม่อยากอยู่กับใครเเล้วทำให้เค้าลำบากใจเลยเเละอีกอย่างนึงสายตาเวลาเค้ามองเราเหมือนเราเป็นตัวที่สร้างเเต่ปัญหาให้กับเค้าตลอดใครเคยเป็นเเบบนี้บ้าง????