สวัสดีค่ะ
ดิฉันอยากจะแชร์ประสบการณ์ ที่ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ตัวต่อตัว เพราะกลัวอับอาย
จึงขอพื้นที่ระบายและเสียน้ำตาไว้ ณ ที่นี้
เรื่องมีอยู่ว่า เราเป็นวัยรุ่นผู้หญิงคนนึง ซึ่งไปเจอกับพี่คนนึง ตลอดเวลาการฝึกเขาแทคแคร์ดีมาก พาไปทุกที่ กินข้าวด้วยกันทุกวัน ดูหนังฟังเพลง อยู่กับเราทุกวัน จนวันนึงเรารู้สึกได้แหละ ว่าทำแบบนี้คือเป็นแฟนกัน ก่อนหน้านี้เราถามเขาแล้วว่ามีแฟนมั้ย เขาบอกไม่มี บอกเพียงแต่ว่า เคยแต่งงานแล้วมีลูกแต่เลิกกันนานแล้ว อยู่คนเดียว คุยมาได้สักระยะ เราก็ขอถามตรงๆว่ามีใครมั้ย เขาบอกว่ามีแต่อยู่ต่างประเทศ และผู้หญิงคนนั้นก็มีสามีเป็นชาวต่างชาติ เขาบอกว่ามีเพราะเนื่องจากการทำเอกสารต่างๆ ที่ต้องเอื้อประโยชน์กัน พอเราได้ยินตอนแรกเรา อึ้ง ร้องไห้น้ำตาแตก เหมือนเรารู้สึกดีมากๆไปแล้ว ทำไมพึ่งบอก
แล้วเขาก็เลยบอกว่าไม่มีอะไร เขาไม่ได้อยู่นี่เรื่องเอกสารอย่างเดียว เราจึ่งโอเคในเมื่อยืนยันอย่างนั้น เราก็ตัดสินใจคบต่อ จนตอนนี้จะได้ 1ปี แล้ว ซึ่งเขาดูแลเราดีมากจริง ระยะทางจากบ้านเขามาบ้านเราห่างกันเกือบ 300 กิโลเมตร แต่เขาก็มาหาทุกอาทิตย์ ซื้อข้าวของมากมายเข้าบ้าน เข้ากับครอบครัวได้ แทคแคร์คนในบ้านเราทุกคน ช่วยเหลือหลายๆอย่าง คือเรียกง่ายๆว่า เขาดีมากจริงๆ
แต่ด้วยเขาโตกว่าเรามาก เราจะจู้จี้จุกจิกไปก็กลัวเขาจะรำคาญ ไม่เจอหน้ากันเราก็คุยไลน์ตลอด แต่เราไม่ได้ทักถี่ๆ กลัวเขายุ่งทำงาน ผ่านมาสักระ เขาชอบแอบดูโทรศัพท์เรามาก เพื่อนหรือพี่ผู้ชายที่เรารู้จักทักมาเป็นต้องหาเรื่อง ซึ่งไม่ได้มีอะไรเลย ประมาณว่าเขาหึงทำนองนั้น แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เรารู้ว่าไม่ควรทำ เราไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าทีเขายังดูของเราได้ หยิบโทรศัพท์เขามาแล้วกดรหัสเข้าได้ ( รู้สึกเอาล่ะ เสร็จแน่ ) ด้วยความอยากรู้เกี่ยวกับ ผู้หญิงที่ติดต่อเรื่องเอกสารซึ่งมีข้อความคุยกันน้อยมาก ประมาณว่าให้ทำงานอะไรแบบนี้ แต่ที่พีคคือ เราเจอเขาแชทไลน์คุยกับคนติดต่อขายบริการทางเพศ ประมาณว่า คนนี้เรทเท่าไหร่ นัดเจอที่ไหน ซึ่งไม่ใช่คนเดียวที่เขานัดเด็กแบบนั้นมา และที่ช้ำคือนัดมาก่อนหน้าจะมาหาเราไม่ถึงคืน เราร้องไห้เป็นบ้า เสียใจมาก อยากถามว่าทำไมเราให้กินไม่พอหรอต้องไปหาซื้อกิน ที่เสียใจกว่านั้น เรากลัวติดโรค เขาบอกว่ากับคนอื่นป้องกันทุกครั้ง
ถึงจะป้องกันแต่มันก็แขยงไปแล้ว
เราไม่รู้จะทำยังไง อยากเลิกแต่ก็เลิกไม่ไหว เพราะยอมรับว่ารักในความดีของเขาเสมอต้นเสมอปลาย แต่จะไปต่อก็ทางตันมากๆ เพราะด้วยส่วนตัวก็คาดหวังถึงอนาตคตร่วมกัน แต่รู้สึกผิดหวังมากที่สุดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
อยากถามว่าถ้าคุณเป็นเราจะทำอย่างไร หรือคุณผู้ชายไม่สงสารแฟนตัวเองที่บอกรักกัน อยู่ด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันมาเป็นจะปีบ้างหรอ ทำไมต้องซื้อกิน
ให้กินไม่พอ หรือเธอไม่พอสักที
ดิฉันอยากจะแชร์ประสบการณ์ ที่ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ตัวต่อตัว เพราะกลัวอับอาย
จึงขอพื้นที่ระบายและเสียน้ำตาไว้ ณ ที่นี้
เรื่องมีอยู่ว่า เราเป็นวัยรุ่นผู้หญิงคนนึง ซึ่งไปเจอกับพี่คนนึง ตลอดเวลาการฝึกเขาแทคแคร์ดีมาก พาไปทุกที่ กินข้าวด้วยกันทุกวัน ดูหนังฟังเพลง อยู่กับเราทุกวัน จนวันนึงเรารู้สึกได้แหละ ว่าทำแบบนี้คือเป็นแฟนกัน ก่อนหน้านี้เราถามเขาแล้วว่ามีแฟนมั้ย เขาบอกไม่มี บอกเพียงแต่ว่า เคยแต่งงานแล้วมีลูกแต่เลิกกันนานแล้ว อยู่คนเดียว คุยมาได้สักระยะ เราก็ขอถามตรงๆว่ามีใครมั้ย เขาบอกว่ามีแต่อยู่ต่างประเทศ และผู้หญิงคนนั้นก็มีสามีเป็นชาวต่างชาติ เขาบอกว่ามีเพราะเนื่องจากการทำเอกสารต่างๆ ที่ต้องเอื้อประโยชน์กัน พอเราได้ยินตอนแรกเรา อึ้ง ร้องไห้น้ำตาแตก เหมือนเรารู้สึกดีมากๆไปแล้ว ทำไมพึ่งบอก
แล้วเขาก็เลยบอกว่าไม่มีอะไร เขาไม่ได้อยู่นี่เรื่องเอกสารอย่างเดียว เราจึ่งโอเคในเมื่อยืนยันอย่างนั้น เราก็ตัดสินใจคบต่อ จนตอนนี้จะได้ 1ปี แล้ว ซึ่งเขาดูแลเราดีมากจริง ระยะทางจากบ้านเขามาบ้านเราห่างกันเกือบ 300 กิโลเมตร แต่เขาก็มาหาทุกอาทิตย์ ซื้อข้าวของมากมายเข้าบ้าน เข้ากับครอบครัวได้ แทคแคร์คนในบ้านเราทุกคน ช่วยเหลือหลายๆอย่าง คือเรียกง่ายๆว่า เขาดีมากจริงๆ
แต่ด้วยเขาโตกว่าเรามาก เราจะจู้จี้จุกจิกไปก็กลัวเขาจะรำคาญ ไม่เจอหน้ากันเราก็คุยไลน์ตลอด แต่เราไม่ได้ทักถี่ๆ กลัวเขายุ่งทำงาน ผ่านมาสักระ เขาชอบแอบดูโทรศัพท์เรามาก เพื่อนหรือพี่ผู้ชายที่เรารู้จักทักมาเป็นต้องหาเรื่อง ซึ่งไม่ได้มีอะไรเลย ประมาณว่าเขาหึงทำนองนั้น แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เรารู้ว่าไม่ควรทำ เราไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าทีเขายังดูของเราได้ หยิบโทรศัพท์เขามาแล้วกดรหัสเข้าได้ ( รู้สึกเอาล่ะ เสร็จแน่ ) ด้วยความอยากรู้เกี่ยวกับ ผู้หญิงที่ติดต่อเรื่องเอกสารซึ่งมีข้อความคุยกันน้อยมาก ประมาณว่าให้ทำงานอะไรแบบนี้ แต่ที่พีคคือ เราเจอเขาแชทไลน์คุยกับคนติดต่อขายบริการทางเพศ ประมาณว่า คนนี้เรทเท่าไหร่ นัดเจอที่ไหน ซึ่งไม่ใช่คนเดียวที่เขานัดเด็กแบบนั้นมา และที่ช้ำคือนัดมาก่อนหน้าจะมาหาเราไม่ถึงคืน เราร้องไห้เป็นบ้า เสียใจมาก อยากถามว่าทำไมเราให้กินไม่พอหรอต้องไปหาซื้อกิน ที่เสียใจกว่านั้น เรากลัวติดโรค เขาบอกว่ากับคนอื่นป้องกันทุกครั้ง
ถึงจะป้องกันแต่มันก็แขยงไปแล้ว
เราไม่รู้จะทำยังไง อยากเลิกแต่ก็เลิกไม่ไหว เพราะยอมรับว่ารักในความดีของเขาเสมอต้นเสมอปลาย แต่จะไปต่อก็ทางตันมากๆ เพราะด้วยส่วนตัวก็คาดหวังถึงอนาตคตร่วมกัน แต่รู้สึกผิดหวังมากที่สุดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
อยากถามว่าถ้าคุณเป็นเราจะทำอย่างไร หรือคุณผู้ชายไม่สงสารแฟนตัวเองที่บอกรักกัน อยู่ด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันมาเป็นจะปีบ้างหรอ ทำไมต้องซื้อกิน