ทำไมแม่รักลูกไม่เท่ากัน

เพราะอะไรแม่ถึงลูกคนเล็กมากกว่าคนโตคะ?


หลายๆคนคงจะบอกว่า ก็รักเท่าๆกันนั่นแหละ คิดมากไปเองหรือเปล่า
เราลองมานั่งๆทบทวนดูหลายรอบแล้วค่ะ ว่าแม่ลำเอียงจริงๆ เราไม่ได้คิดเองคนเดียว

แม่รักน้องมากกว่า  เรากล้าพูดเลย
เราเรียนจบปริญญาแล้ว มีงานทำแล้ว
ส่วนน้อง อ้างว่าเรียนไม่ไหว เลยออกจากมหา'ลัย
แล้วมาอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ทำอะไรเลย วันๆเอาแต่เล่นเกมส์
เราพยายามบอกแม่ว่าให้น้องทำอะไรสักอย่าง
ไม่ไปเรียน ก็หางานทำ เราไม่ชอบคนขี้เกียจเลยค่ะ
เห็นแล้วมันขัดตา แล้วน้องชอบเอาเปรียบคนอื่นในทุกๆเรื่อง
น้องเป็นผู้ชายนะคะ แต่ไม่มีความรับผิดชอบอะไรในชีวิตตัวเองเลยสักอย่างเดียว
งานบ้านก็ไม่ทำ เวลาแม่ใช้ไปถูห้อง ก็บอกเดี๋ยว เดี๋ยวของน้องคือสี่ห้าชั่วโมงเลย
หรือถ้าแม่สั่งไว้แล้วออกไปข้างนอก น้องก็ไม่ทำหรอกค่ะ นอนเล่นเกมส์ทั้งวัน
เป็นแบบนี้มาสามสี่ปีแล้ว เราพยายามไม่สนใจ
แต่บางทีเราก็น้อยใจนะคะ ที่แม่ไม่ทำอะไรสักอย่าง
แม่ไม่ดุไม่ด่าน้อง เข้าข้างน้องทุกอย่าง
ให้เงินน้องเยอะๆ เยอะเกินควร เลี้ยงแบบตามใจสุดๆ
เราคิดว่าสักวันหนึ่ง ถ้าไม่มีแม่แล้ว น้องคงไปเดินเร่ร่อนข้างถนน
เพราะช่วยเหลือตัวเองไม่เป็น

บางทีเราก็สงสารน้อง แต่คิดไปคิดมา
เราเองนี่แหละ ที่น่าสงสาร


เราอยากรู้ว่าคนที่เขาลำเอียง แต่เขาไม่รู้ตัว
เราควรทำยังไง ให้เขารู้ตัว ว่าเขาลำเอียง