สวัสดีค่า วันนี้มีโอกาสนั่งคุยกับคุณพ่อคุณแม่ตอนที่เรียนประถม ก็ทำให้นึกอยากแชร์เรื่องราวและภาพที่ติดตาจนมาถึงทุกวันนี้ให้ผู้ปกครองได้หมั่นสอบถามลูกๆหลานๆในทุกๆวัน
1. เริ่มที่ตอนนั้นเรียนป.1-4 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งย่านพระราม4 คือตอนนั้นจำได้แม่นเลยคืออยู่ป.1 เรียนอยู่ชั้นแรกของอาคารนะคะแต่อาคารจะไม่ได้สูงมีชั้นหรือสองชั้นจำไม่ชัดนัก แต่ด้านล่างฝั่งซ้ายจะเป็นโถงขายอาหารและเตรียมอาหารสำหรับนักเรียน ฝั่งขวาจะเป็นห้องประชุม ทำให้ชั้น1จะค่อนข้างสูงเท่าประมาณชั้น2 คือว่าการทานอาหารกลางวันของที่นี่ในสมัยนั้นนะคะ นักเรียนจะเป็นคนไปยกหม้อกับข้าว จาน และนมถุงขึ้นมากันเอง อ่านไม่ผิดค่ะ นักเรียนป.1 ต้องไปยกกันเองค่ะ ซึ่ง!! บางวันเป็นต้มจืด แกงไม่เผ็ด แล้วนมถุงคือเป็นสิบๆถุงค่ะ เราต้องยกกันขึ้นมาเองทุกวัน เราเป็นเด็กที่ชอบเล่านู่นนี่ให้ที่บ้านฟังค่ะ พอกลับมาบ้านคุณพ่อคุณแม่ก็จะถามว่าเป็นไงบ้างอะไรประมาณนั้น เราก็เล่าตามภาษาเด็กนะคะไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โต สรุป คุณพ่อกับคุณแม่โกรธมากๆเลยค่ะ ไปถึงโรงเรียนเลยขอพบผู้อำนวยการ หลังจากนั้นก็จำไม่ค่อยได้แล้ว แหะๆ แต่เหมือนจะไม่ได้ยกอีกเลยนะคะตั้งแต่นั้น 5555 เราก็คิดว่าถ้าเราเป็นพ่อแม่ก็คงทำเหมือนกันค่ะ เด็กป.1 ตัวนิ๊ดเดียวให้ยกอาหารร้อนๆของหนักกันขึ้นมาเอง
2. ตอนนั้นน่าจะเป็นป.3นะคะ ช่วงเวลาเรียนไม่ค่อยแน่ชัดนะคะแต่อยู่ในช่วงป.2-4 คือเราเรียนในโรงเรียนปกตินี่แหละคือคุณครูประจำชั้นเป็นผู้หญิงก็ซัก 30+ ชื่อ ส ไม่แน่ใจว่าทำผิดอะไรนะคะน่าจะเรื่องเรียนหรือตอบผิดอะไรประมาณนั้น คุณครูจึงสั่งให้นักเรียนยืนบนเก้าอี้ค่ะ จากนั้นคุณครูก็เดินมาที่ด้านข้างและทำการบิดเนื้อที่เอว อ่านไม่ผิดอีกแล้วแน่ๆค่ะ บิดเอวเราจริงๆค่ะ ตอนนั้นคือเจ็บมากๆร้องไห้คุณครูก็ยิ่งหยิกแรงขึ้นจนม่วงๆเขียว กลับมาที่บ้านคุณพ่อคุณแม่เห็นและเราก็เล่าให้ฟังด้วย เหมือนเดิมค่ะคุณพ่อคุณแม่คือโกรธมากๆ ไปถึงโรงเรียนคุณพ่อเล่าว่าตอนนั้นไม่อยากคุยกับครูเลยอยากคุยกับผู้อำนวยการโดยตรง สงสัยท่านจะโกรธมากจริงๆค่ะ แต่คุณครูก็ลงมาพบนะคะ ขอโทษคุณพ่อใหญ่เลย แต่!!! เรื่องไม่จบแค่นั้นค่ะ คุณครูไปเล่าเรื่องที่คุณพ่อมาพบให้ห้องอื่นๆฟังทำให้เราถูกเพื่อนๆห้องอื่นว่า ว่าขี้ฟ้องรวมทั้งบอกว่าเรานิสัยไม่ดีทำให้ครูถูกว่า เราเสียใจนะคะร้องไห้ใหญ่เลยแต่เราว่าก็สตรองมากๆเลยนะตอนนั้น พอเลิกร้องก็ใช้ชีวิตปกติแต่มันก็ฝังใจและเราก็รู้สึกผิดไปเลย
3. อันนี้คุณครู ส ท่านเดิมเลยค่ะ คือเรื่องนั้นก็ผ่านมาแล้วอะนะคะแต่เหมือนครูเขาจะโกรธเกลียดเราไปเลย เขาให้เราเขียนประโยคที่เป็น ประธาน กริยา กรรม ค่ะแล้วเหมือนเราจะเขียนผิดคือตอนนั้นยอมรับนะคะไม่เก่งจริงๆหัวค่อนข้างช้าแต่ไม่มากอะไรเลย คือก็ทำไม่ได้ค่ะ ครูโกรธมากภาพที่จำได้ติดตาคือ ครูเอาไม้เกาหลังหนาประมาณ1นิ้ว ฟาดลงไปบนโต๊ะของครูเองซึ่งโต๊ะครูเป็นกระจก ฟาดสุดแรงจนกระจกแตกกระเด็น เราตกใจมากๆร้องไห้แบบหนักมากๆ นอกนั้นก็จำไม่ได้แล้วแต่น่าจะเหมือนเดิมคือคุณพ่อคุณแม่มา
4. อันนี้เราเรียนเปียโนไฟฟ้าค่ะที่โรงเรียนเดิมเลยก็เป็นวิชาดนตรี จำไม่ได้ว่าทำอะไรผิดแต่อันนี้คือโดนทั้งห้องค่ะ คุณครูเอาไม้ตีที่มือ แต่!!! มันแรงมากๆๆๆๆๆแลล้วมันพลาดมาโดนช่วงข้อแขนกับมือ คือม่วงเขียวเหมือนเดิมเลยค่ะ ร้องไห้ค่ะ 5555 และตามเดิมคุณพ่อคุณแม่มาพบผู้ออำนวยการ จนผู้อำนวยการจำหน้าได้ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทางบ้านไม่โอเคจริงๆค่ะ คือทำโทษได้นะคะแต่การทำโทษจนถึงขั้นเขียนช้ำคือรุนแรงเกินไปตามที่ท่านบอกนะคะ
5. ป.4 ค่ะ จำได้แม่น ตอนนั้นชอบชวนเพื่อนจระเข้กันค่ะ คือต้องขึ้นที่สูงเพื่อหนีคนที่เป็นจระเข้ใครลงมาโดนแปะ สุดทางเดินจะเป็นทางเลี้ยวขวาซึ่งเป็นด้านข้างของห้องเรียนเดินไปเลี้ยวซ้ายเป็นห้องศิลปะแล้วบันไดทางลง ที่มีค่อนข้างหลายแสนเอเคอร์ (เวอร์วังอลังการ) ก็เล่นกันสนุกเลยมีเพื่อนผู้ชายมาเล่นด้วยกัน ตอนนั้นประมาณ 5-6 คน นะคะ แล้วก็มีพี่ป.5ค่ะเดินมาหาพวกเราหยิบมีดเล็กๆขึ้นมาบอกให้เด็กผู้ชายขึ้นไปนั่งบนตู้และบอกให้เด็กผู้หญิงไปยืนที่มุม คือจี้เอาเงินค่ะ!!! ใช่!!! เด็กป.5จี้เอาเงิน เราเลยพยายามเขยิบๆให้พี่ป.5หันหลังให้เด็กผู้ชายแล้วพยายามทำมือบอกให้ผู้ชายไปหนีไปเพื่อบอกครู เขาก็ตัดกระเป๋าเรากับเพื่อนเราค่ะ อันนี้จำได้แม่นเลยกระเป๋าเราสีแดงมีเงิน 30 บาท (สมัยนั้นก็เยอะนะคะ) เราไม่ร้องไห้ค่ะงานนี้แต่เพื่อนเราร้องใหญ่เลย อาจเพราะแข็งแกร่งขึ้นมั้งคะเจอมาเยอะเกินนบวกกับเด็กๆคุณพ่อคุณแม่ชอบเปิดรายการสืบสวนของต่างประเทศดูจนเรากลางเป็นอัยการของห้องไปเลย
จากนั้นค่ะเราโทรหาแม่ตอนนั้นเลย เพื่อนเราโทรหาคุณปู่ค่ะเพราะ!! ปู่เป็นตำรวจค่ะ คือจะจับเข้าคุกเลย 5555 คุณปู่มาค่ะแต่ไม่ได้มาคนเดียวนะคะ พารถตำรวจเปิดหวอมาเลย 555555 ยิ่งใหญ่มากๆเรื่องนี้รู้ทั้โรงเรียนเลยเพราะเป็นเรื่องร้ายแรง พวกเราก็เล่าให้ผู้อำนวยการคุณตำรวจคุณครูฟัง สุดท้ายก็เจอคนทำผิดนะคะเด็กคนนั้นน่าจะโดนบันทึกอะไรซักอย่างไว้ เขาก็ขอโทษให้เงินคืนบอกจะไม่ทำอีก พวกเราโกรธกันมากโดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิงเราเหวี่ยงสุดๆ 55555 เรื่องก็ประมาณนี้ริงๆก็มีอีกหลายๆเรื่องนะคะแต่จำได้ไม่ค่อยมากเท่านี้ เช่น ดดนเพื่อนผลักจมน้ำเกือบตาย เพื่อนผู้ชายสไลค์มาใต้กระโปรง เรื่องตลกก็สนุกก็มีเช่น ยกพวกป.1/2 ตีกับป.1/1 ไม้กวาดที่โกยขยะมาเต็ม ผีถังขยะ 55555
ตอนนั้นมันก็ผ่านมา 10กว่าปีแล้ว ตอนนี้เรียนใกล้จบแล้วอะนะคะ ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะยังมีเหตุการณ์แบบนี้อีกมากน้อยแค่ไหน อยากให้ผู้ปกครองใส่ใจลูกหลานให้มากๆนะคะ บางเหตุการณ์มันดูไม่หนักหนาแต่ฝังฝจแน่นอนค่ะ บางเรื่องเล่ากับพ่อแม่ตอนนี้ก็รู้สึกจะร้องไห้ก็มีนะคะ เราเป็นคนโชคร้ายค่ะเจอแต่เรื่องร้ายๆมาเยอะมากๆ มากจริงๆค่ะแต่ก็เก็บทุกอย่างไว้เป็นบทเรียนประสบการณ์ชีวิตไว้เสมอค่ะ ตอนนี้ดรงเรียนเปลี่ยนไปเยอะมากๆค่ะ ผ่านไปเห็นมาไม่นานนี้เอง ขอบคุณที่อ่านกันจนจบนะคะ
ประสบการณ์ตอนเรียนประถมที่ผ่านมา
1. เริ่มที่ตอนนั้นเรียนป.1-4 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งย่านพระราม4 คือตอนนั้นจำได้แม่นเลยคืออยู่ป.1 เรียนอยู่ชั้นแรกของอาคารนะคะแต่อาคารจะไม่ได้สูงมีชั้นหรือสองชั้นจำไม่ชัดนัก แต่ด้านล่างฝั่งซ้ายจะเป็นโถงขายอาหารและเตรียมอาหารสำหรับนักเรียน ฝั่งขวาจะเป็นห้องประชุม ทำให้ชั้น1จะค่อนข้างสูงเท่าประมาณชั้น2 คือว่าการทานอาหารกลางวันของที่นี่ในสมัยนั้นนะคะ นักเรียนจะเป็นคนไปยกหม้อกับข้าว จาน และนมถุงขึ้นมากันเอง อ่านไม่ผิดค่ะ นักเรียนป.1 ต้องไปยกกันเองค่ะ ซึ่ง!! บางวันเป็นต้มจืด แกงไม่เผ็ด แล้วนมถุงคือเป็นสิบๆถุงค่ะ เราต้องยกกันขึ้นมาเองทุกวัน เราเป็นเด็กที่ชอบเล่านู่นนี่ให้ที่บ้านฟังค่ะ พอกลับมาบ้านคุณพ่อคุณแม่ก็จะถามว่าเป็นไงบ้างอะไรประมาณนั้น เราก็เล่าตามภาษาเด็กนะคะไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โต สรุป คุณพ่อกับคุณแม่โกรธมากๆเลยค่ะ ไปถึงโรงเรียนเลยขอพบผู้อำนวยการ หลังจากนั้นก็จำไม่ค่อยได้แล้ว แหะๆ แต่เหมือนจะไม่ได้ยกอีกเลยนะคะตั้งแต่นั้น 5555 เราก็คิดว่าถ้าเราเป็นพ่อแม่ก็คงทำเหมือนกันค่ะ เด็กป.1 ตัวนิ๊ดเดียวให้ยกอาหารร้อนๆของหนักกันขึ้นมาเอง
2. ตอนนั้นน่าจะเป็นป.3นะคะ ช่วงเวลาเรียนไม่ค่อยแน่ชัดนะคะแต่อยู่ในช่วงป.2-4 คือเราเรียนในโรงเรียนปกตินี่แหละคือคุณครูประจำชั้นเป็นผู้หญิงก็ซัก 30+ ชื่อ ส ไม่แน่ใจว่าทำผิดอะไรนะคะน่าจะเรื่องเรียนหรือตอบผิดอะไรประมาณนั้น คุณครูจึงสั่งให้นักเรียนยืนบนเก้าอี้ค่ะ จากนั้นคุณครูก็เดินมาที่ด้านข้างและทำการบิดเนื้อที่เอว อ่านไม่ผิดอีกแล้วแน่ๆค่ะ บิดเอวเราจริงๆค่ะ ตอนนั้นคือเจ็บมากๆร้องไห้คุณครูก็ยิ่งหยิกแรงขึ้นจนม่วงๆเขียว กลับมาที่บ้านคุณพ่อคุณแม่เห็นและเราก็เล่าให้ฟังด้วย เหมือนเดิมค่ะคุณพ่อคุณแม่คือโกรธมากๆ ไปถึงโรงเรียนคุณพ่อเล่าว่าตอนนั้นไม่อยากคุยกับครูเลยอยากคุยกับผู้อำนวยการโดยตรง สงสัยท่านจะโกรธมากจริงๆค่ะ แต่คุณครูก็ลงมาพบนะคะ ขอโทษคุณพ่อใหญ่เลย แต่!!! เรื่องไม่จบแค่นั้นค่ะ คุณครูไปเล่าเรื่องที่คุณพ่อมาพบให้ห้องอื่นๆฟังทำให้เราถูกเพื่อนๆห้องอื่นว่า ว่าขี้ฟ้องรวมทั้งบอกว่าเรานิสัยไม่ดีทำให้ครูถูกว่า เราเสียใจนะคะร้องไห้ใหญ่เลยแต่เราว่าก็สตรองมากๆเลยนะตอนนั้น พอเลิกร้องก็ใช้ชีวิตปกติแต่มันก็ฝังใจและเราก็รู้สึกผิดไปเลย
3. อันนี้คุณครู ส ท่านเดิมเลยค่ะ คือเรื่องนั้นก็ผ่านมาแล้วอะนะคะแต่เหมือนครูเขาจะโกรธเกลียดเราไปเลย เขาให้เราเขียนประโยคที่เป็น ประธาน กริยา กรรม ค่ะแล้วเหมือนเราจะเขียนผิดคือตอนนั้นยอมรับนะคะไม่เก่งจริงๆหัวค่อนข้างช้าแต่ไม่มากอะไรเลย คือก็ทำไม่ได้ค่ะ ครูโกรธมากภาพที่จำได้ติดตาคือ ครูเอาไม้เกาหลังหนาประมาณ1นิ้ว ฟาดลงไปบนโต๊ะของครูเองซึ่งโต๊ะครูเป็นกระจก ฟาดสุดแรงจนกระจกแตกกระเด็น เราตกใจมากๆร้องไห้แบบหนักมากๆ นอกนั้นก็จำไม่ได้แล้วแต่น่าจะเหมือนเดิมคือคุณพ่อคุณแม่มา
4. อันนี้เราเรียนเปียโนไฟฟ้าค่ะที่โรงเรียนเดิมเลยก็เป็นวิชาดนตรี จำไม่ได้ว่าทำอะไรผิดแต่อันนี้คือโดนทั้งห้องค่ะ คุณครูเอาไม้ตีที่มือ แต่!!! มันแรงมากๆๆๆๆๆแลล้วมันพลาดมาโดนช่วงข้อแขนกับมือ คือม่วงเขียวเหมือนเดิมเลยค่ะ ร้องไห้ค่ะ 5555 และตามเดิมคุณพ่อคุณแม่มาพบผู้ออำนวยการ จนผู้อำนวยการจำหน้าได้ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทางบ้านไม่โอเคจริงๆค่ะ คือทำโทษได้นะคะแต่การทำโทษจนถึงขั้นเขียนช้ำคือรุนแรงเกินไปตามที่ท่านบอกนะคะ
5. ป.4 ค่ะ จำได้แม่น ตอนนั้นชอบชวนเพื่อนจระเข้กันค่ะ คือต้องขึ้นที่สูงเพื่อหนีคนที่เป็นจระเข้ใครลงมาโดนแปะ สุดทางเดินจะเป็นทางเลี้ยวขวาซึ่งเป็นด้านข้างของห้องเรียนเดินไปเลี้ยวซ้ายเป็นห้องศิลปะแล้วบันไดทางลง ที่มีค่อนข้างหลายแสนเอเคอร์ (เวอร์วังอลังการ) ก็เล่นกันสนุกเลยมีเพื่อนผู้ชายมาเล่นด้วยกัน ตอนนั้นประมาณ 5-6 คน นะคะ แล้วก็มีพี่ป.5ค่ะเดินมาหาพวกเราหยิบมีดเล็กๆขึ้นมาบอกให้เด็กผู้ชายขึ้นไปนั่งบนตู้และบอกให้เด็กผู้หญิงไปยืนที่มุม คือจี้เอาเงินค่ะ!!! ใช่!!! เด็กป.5จี้เอาเงิน เราเลยพยายามเขยิบๆให้พี่ป.5หันหลังให้เด็กผู้ชายแล้วพยายามทำมือบอกให้ผู้ชายไปหนีไปเพื่อบอกครู เขาก็ตัดกระเป๋าเรากับเพื่อนเราค่ะ อันนี้จำได้แม่นเลยกระเป๋าเราสีแดงมีเงิน 30 บาท (สมัยนั้นก็เยอะนะคะ) เราไม่ร้องไห้ค่ะงานนี้แต่เพื่อนเราร้องใหญ่เลย อาจเพราะแข็งแกร่งขึ้นมั้งคะเจอมาเยอะเกินนบวกกับเด็กๆคุณพ่อคุณแม่ชอบเปิดรายการสืบสวนของต่างประเทศดูจนเรากลางเป็นอัยการของห้องไปเลย
จากนั้นค่ะเราโทรหาแม่ตอนนั้นเลย เพื่อนเราโทรหาคุณปู่ค่ะเพราะ!! ปู่เป็นตำรวจค่ะ คือจะจับเข้าคุกเลย 5555 คุณปู่มาค่ะแต่ไม่ได้มาคนเดียวนะคะ พารถตำรวจเปิดหวอมาเลย 555555 ยิ่งใหญ่มากๆเรื่องนี้รู้ทั้โรงเรียนเลยเพราะเป็นเรื่องร้ายแรง พวกเราก็เล่าให้ผู้อำนวยการคุณตำรวจคุณครูฟัง สุดท้ายก็เจอคนทำผิดนะคะเด็กคนนั้นน่าจะโดนบันทึกอะไรซักอย่างไว้ เขาก็ขอโทษให้เงินคืนบอกจะไม่ทำอีก พวกเราโกรธกันมากโดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิงเราเหวี่ยงสุดๆ 55555 เรื่องก็ประมาณนี้ริงๆก็มีอีกหลายๆเรื่องนะคะแต่จำได้ไม่ค่อยมากเท่านี้ เช่น ดดนเพื่อนผลักจมน้ำเกือบตาย เพื่อนผู้ชายสไลค์มาใต้กระโปรง เรื่องตลกก็สนุกก็มีเช่น ยกพวกป.1/2 ตีกับป.1/1 ไม้กวาดที่โกยขยะมาเต็ม ผีถังขยะ 55555
ตอนนั้นมันก็ผ่านมา 10กว่าปีแล้ว ตอนนี้เรียนใกล้จบแล้วอะนะคะ ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะยังมีเหตุการณ์แบบนี้อีกมากน้อยแค่ไหน อยากให้ผู้ปกครองใส่ใจลูกหลานให้มากๆนะคะ บางเหตุการณ์มันดูไม่หนักหนาแต่ฝังฝจแน่นอนค่ะ บางเรื่องเล่ากับพ่อแม่ตอนนี้ก็รู้สึกจะร้องไห้ก็มีนะคะ เราเป็นคนโชคร้ายค่ะเจอแต่เรื่องร้ายๆมาเยอะมากๆ มากจริงๆค่ะแต่ก็เก็บทุกอย่างไว้เป็นบทเรียนประสบการณ์ชีวิตไว้เสมอค่ะ ตอนนี้ดรงเรียนเปลี่ยนไปเยอะมากๆค่ะ ผ่านไปเห็นมาไม่นานนี้เอง ขอบคุณที่อ่านกันจนจบนะคะ