ก่อนอื่นเราต้องขอบอกก่อนว่า ความรักของเราเป็นความรักแบบ ชาย ชาย ผมอาจจะเล่าไม่เก่งนะครับ
ผมชอบคนคนหนึ่งมากครับ เมื่อก่อนเราทำงานในที่เดี่ยวกันแต่อยู่กันคนล่ะแผนก เราได้เจอกันไม่บ่อยมากนัก ซึ่งผมชอบเขาตั้งแต่แรกเจอ แต่ผมไม่เคยที่จะได้เข้าไปคุยกับเขาเลย ได้แต่แอบชอบ แอบถามจากเพื่อนคนอื่น หรือแอบสืบจากคนอื่นที่เขาพูดถึงเขา เนื่องด้วย ผมไม่แน่ใจว่าเขาชอบผู้หญิง หรือผู้ชาย ขอให้ผมแค่ได้แอบชอบก็ดีมากแล้ว ส่วนตัวผมไม่ได้แสดงออกว่าเป็นเกย์ แต่ถ้ามีใครมาจีบหรือถามผมก็จะบอกว่าผมไม่ชอบผู้หญิง จนเวลาผ่านไปเกือบปีที่ผมได้แต่แอบชอบเขา จนมีเหตุการณ์ครั้งหนึ่งที่ เราได้คุยกัน เมื่อมีโอกาสผมก็ชวนเขาคุยในเรื่องต่างๆนานา จนวกเขาเรื่องที่ผมอยากรู้ว่าเขามีแฟนรึยัง ซึ่งก็ได้คำตอบว่าเขาเพิ่งเลิกกัน เขากำลังจะไปเที่ยว(คงไปทำใจ) ก็เขาถามข้อมูลแลกเปลี่ยนกัน หลังจากได้คุยกันผมก็เริ่มมั่นใจว่าเขาเป็นแบบผมนี่แหละ ซึ่งผมก็เริ่มที่จะรุกเต็มที่ หลังจากวันนั้นที่เราได้คุยกันมก็เริ่มที่จะเข้าไปคุยกับเขาในไลน์ จึงได้รู้ว่าอีก1เดือนเขากำลัจะลาออกจากที่นี่ ความรู้สึกของผมมันเหมือนกำลังสลาย เวลาเกือบปีที่ผมเฝ้ามองกำลังจะหายไปในอีก1เดือนข้างหน้า ในระหว่าที่เราคุยกัน ผมทราบว่าเขากำลังจะไปเที่ยวต่างประเทศกับเพื่อน เป็นการส่งท้ายการทำงาน เราคุยกันมาเรื่อยๆจนถึงวันที่เขาจะเดินทางผมก็อวยพรให้เขาเดินทางปลอดภัยเที่ยวให้สนุกตามธรรดา ซึงผมได้ทราบเรื่องที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่าผมจะมีโอกาส เพื่อนเขาเท ผมเลยขอได้ด้วย ตอนแรกเขาถาม สะดวกหลอ ไปพรุ่งนี้แล้วนะ มีที่พักรึยัง ตั๋วก็ไม่มี เตรียมตัวทันรึป่าว ผมก็เลยถามเขาไปแค่คำเดียว ว่าเขาสะดวกให้ผมไปด้วยไหม เรื่องอื่นไม่มีปัญหา เขาบอกว่าถ้าอยากไปก็ไป มีหรือผมจะไม่ไป เราไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศด้วยกันสามวัน นอนด้วยกัน กินด้วยกัน นอนกอดกัน แต่ขอบอกก่อนนะคับว่าเราไม่ได้มีอะไรกัน สำหรับผมอายุก็จะ30 ผมคงหมดความคิดแบบนั้นแล้วมั้งผมคิดอยากหยุดที่ใครสักคนซึ่งผมก็คิดว่าเขานี่แหละ ส่วนตัวเขาขนาดผมหอมแก้มยังไม่ได้เลยคนอื่นผมไม่รู้ว่าคิดอย่างไรแต่สำหรับผมมันดีซะอีก ในเมื่อเขายากกับเรา นั่นปสดงว่าเขาก็ต้องยากกับคนอื่นๆเช่นกัน ในความคิดเห็นจากคนส่วนใหญ่ในสังคมคิดว่าความรักของพวกผมเป็นความรักแบบฉาบฉวย แต่สำหรับผมและเขา และผมเชื่อว่าอีกหลายๆคนก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ผมบอกชอบเขาที่นั่น แต่ผมก็เตรียมใจไว้บ้างแล้ว ซึ่งก็โดนจริงๆ เพราะสำหรับเขา เขารุ้จักผมแค่เดือนเดียวมันต่างจากผมที่ค่อยๆเรียนรู้เขามาเกือบปี เขากลัวผมเสียใจ เขาเพิ่งเลิกกับแฟน เขากลัวว่าผลข้างหน้ามันจะไม่เป็นอย่างที่ผมหวัง ซึ่งผมยอมรับแะเรียนรุ้ที่จะเข้าใจ หลังจากที่เรากลับมา ผมได้มีโอกาศดูแลเขามากขึ้นเช่น ซื้อของไปฝาก เวลาผมไปเที่ยวไหนมา หรืออยากไปหา ผมก้ได้ไป อ่อลืมบอกไป ผมมีแค่ไลนืที่ผมติดต่อเขาได้ ทั้งที่จริงๆผมมีเบอ์โทรเขา เขารุ้ว่าผมมี แต่ผมเคยขอเขาแต่เขาก็ไม่ได้ให้ เขาคงคิดว่ามันเร็วเกินไป จนถึงวันที่เขาต้องลาออกผมก็ไม่ได้เจอเขาอีกผมได้แต่ไปซื้อของที่เขาชอบกิน ไปแขวนไว้ให้ที่บ้าน โดยเลือกไปวันที่เขาไปทำงานพ่อแม่เขาไม่อยู่บ้าน เราเริ่มคุยกันน้อยลงไลน์เขาก็ไม่ค่อยตอบ ถามว่าเสียใจไหม เสียใจมากคับ ปรึกษาเพื่อนว่าผมจะเอายังไงต่อ ทั้งที่ตอนแรกผมตัดสินใจจะหุด แต่ผมทำไม่ได้ เพื่อนก้แนะนำว่สอยากทำอะไรก็ทำ อย่างน้อยก้ได้รักใช่ไหม และผมก็ทำเช่นนั้นมาจนถึงตอนนี้ ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะคิดเช่นไรไม่รุ้ว่าผมโง่มากไหมถามใจลึกๆก็คงปฎิเสธไม่ได้ว่าแอบหวังให้เขาเลือกผม (ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีใคร) ผมไม่เคยถามว่าทำไมเขาไม่ตอบไลน์ ผมทักไปหาเขาทุกวัน เช้า กลางวัน เย้น เขาก้ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ทุกวันนี้มันก็เจ้บมากพออยุ่แล้ว ผมก้เลยเลือกที่จะไม่รู้ดีกว่า เต่ก้อดไปแอบดูเฟรชหรือ ไอจีเขาไม่ได้อยากรู้ว่าเขามีความสุขไหม สบายดีไหม หรือถ้าเขามีคนอื่นผมก้จะยินดีด้วย ผมรุ้สถานะของผม ผมรักเขานะ ผมเชื่อในความรุ้สึกแบบนี้แต่ผมก็ไม่ได้หวังจะครอบครองเขาอีก ผมอยากดุแลเขาแบบนี้ไปตลอด ผมแปลกไหมคับ
ทุกคนคิดยังไง
ผมชอบคนคนหนึ่งมากครับ เมื่อก่อนเราทำงานในที่เดี่ยวกันแต่อยู่กันคนล่ะแผนก เราได้เจอกันไม่บ่อยมากนัก ซึ่งผมชอบเขาตั้งแต่แรกเจอ แต่ผมไม่เคยที่จะได้เข้าไปคุยกับเขาเลย ได้แต่แอบชอบ แอบถามจากเพื่อนคนอื่น หรือแอบสืบจากคนอื่นที่เขาพูดถึงเขา เนื่องด้วย ผมไม่แน่ใจว่าเขาชอบผู้หญิง หรือผู้ชาย ขอให้ผมแค่ได้แอบชอบก็ดีมากแล้ว ส่วนตัวผมไม่ได้แสดงออกว่าเป็นเกย์ แต่ถ้ามีใครมาจีบหรือถามผมก็จะบอกว่าผมไม่ชอบผู้หญิง จนเวลาผ่านไปเกือบปีที่ผมได้แต่แอบชอบเขา จนมีเหตุการณ์ครั้งหนึ่งที่ เราได้คุยกัน เมื่อมีโอกาสผมก็ชวนเขาคุยในเรื่องต่างๆนานา จนวกเขาเรื่องที่ผมอยากรู้ว่าเขามีแฟนรึยัง ซึ่งก็ได้คำตอบว่าเขาเพิ่งเลิกกัน เขากำลังจะไปเที่ยว(คงไปทำใจ) ก็เขาถามข้อมูลแลกเปลี่ยนกัน หลังจากได้คุยกันผมก็เริ่มมั่นใจว่าเขาเป็นแบบผมนี่แหละ ซึ่งผมก็เริ่มที่จะรุกเต็มที่ หลังจากวันนั้นที่เราได้คุยกันมก็เริ่มที่จะเข้าไปคุยกับเขาในไลน์ จึงได้รู้ว่าอีก1เดือนเขากำลัจะลาออกจากที่นี่ ความรู้สึกของผมมันเหมือนกำลังสลาย เวลาเกือบปีที่ผมเฝ้ามองกำลังจะหายไปในอีก1เดือนข้างหน้า ในระหว่าที่เราคุยกัน ผมทราบว่าเขากำลังจะไปเที่ยวต่างประเทศกับเพื่อน เป็นการส่งท้ายการทำงาน เราคุยกันมาเรื่อยๆจนถึงวันที่เขาจะเดินทางผมก็อวยพรให้เขาเดินทางปลอดภัยเที่ยวให้สนุกตามธรรดา ซึงผมได้ทราบเรื่องที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่าผมจะมีโอกาส เพื่อนเขาเท ผมเลยขอได้ด้วย ตอนแรกเขาถาม สะดวกหลอ ไปพรุ่งนี้แล้วนะ มีที่พักรึยัง ตั๋วก็ไม่มี เตรียมตัวทันรึป่าว ผมก็เลยถามเขาไปแค่คำเดียว ว่าเขาสะดวกให้ผมไปด้วยไหม เรื่องอื่นไม่มีปัญหา เขาบอกว่าถ้าอยากไปก็ไป มีหรือผมจะไม่ไป เราไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศด้วยกันสามวัน นอนด้วยกัน กินด้วยกัน นอนกอดกัน แต่ขอบอกก่อนนะคับว่าเราไม่ได้มีอะไรกัน สำหรับผมอายุก็จะ30 ผมคงหมดความคิดแบบนั้นแล้วมั้งผมคิดอยากหยุดที่ใครสักคนซึ่งผมก็คิดว่าเขานี่แหละ ส่วนตัวเขาขนาดผมหอมแก้มยังไม่ได้เลยคนอื่นผมไม่รู้ว่าคิดอย่างไรแต่สำหรับผมมันดีซะอีก ในเมื่อเขายากกับเรา นั่นปสดงว่าเขาก็ต้องยากกับคนอื่นๆเช่นกัน ในความคิดเห็นจากคนส่วนใหญ่ในสังคมคิดว่าความรักของพวกผมเป็นความรักแบบฉาบฉวย แต่สำหรับผมและเขา และผมเชื่อว่าอีกหลายๆคนก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ผมบอกชอบเขาที่นั่น แต่ผมก็เตรียมใจไว้บ้างแล้ว ซึ่งก็โดนจริงๆ เพราะสำหรับเขา เขารุ้จักผมแค่เดือนเดียวมันต่างจากผมที่ค่อยๆเรียนรู้เขามาเกือบปี เขากลัวผมเสียใจ เขาเพิ่งเลิกกับแฟน เขากลัวว่าผลข้างหน้ามันจะไม่เป็นอย่างที่ผมหวัง ซึ่งผมยอมรับแะเรียนรุ้ที่จะเข้าใจ หลังจากที่เรากลับมา ผมได้มีโอกาศดูแลเขามากขึ้นเช่น ซื้อของไปฝาก เวลาผมไปเที่ยวไหนมา หรืออยากไปหา ผมก้ได้ไป อ่อลืมบอกไป ผมมีแค่ไลนืที่ผมติดต่อเขาได้ ทั้งที่จริงๆผมมีเบอ์โทรเขา เขารุ้ว่าผมมี แต่ผมเคยขอเขาแต่เขาก็ไม่ได้ให้ เขาคงคิดว่ามันเร็วเกินไป จนถึงวันที่เขาต้องลาออกผมก็ไม่ได้เจอเขาอีกผมได้แต่ไปซื้อของที่เขาชอบกิน ไปแขวนไว้ให้ที่บ้าน โดยเลือกไปวันที่เขาไปทำงานพ่อแม่เขาไม่อยู่บ้าน เราเริ่มคุยกันน้อยลงไลน์เขาก็ไม่ค่อยตอบ ถามว่าเสียใจไหม เสียใจมากคับ ปรึกษาเพื่อนว่าผมจะเอายังไงต่อ ทั้งที่ตอนแรกผมตัดสินใจจะหุด แต่ผมทำไม่ได้ เพื่อนก้แนะนำว่สอยากทำอะไรก็ทำ อย่างน้อยก้ได้รักใช่ไหม และผมก็ทำเช่นนั้นมาจนถึงตอนนี้ ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะคิดเช่นไรไม่รุ้ว่าผมโง่มากไหมถามใจลึกๆก็คงปฎิเสธไม่ได้ว่าแอบหวังให้เขาเลือกผม (ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีใคร) ผมไม่เคยถามว่าทำไมเขาไม่ตอบไลน์ ผมทักไปหาเขาทุกวัน เช้า กลางวัน เย้น เขาก้ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ทุกวันนี้มันก็เจ้บมากพออยุ่แล้ว ผมก้เลยเลือกที่จะไม่รู้ดีกว่า เต่ก้อดไปแอบดูเฟรชหรือ ไอจีเขาไม่ได้อยากรู้ว่าเขามีความสุขไหม สบายดีไหม หรือถ้าเขามีคนอื่นผมก้จะยินดีด้วย ผมรุ้สถานะของผม ผมรักเขานะ ผมเชื่อในความรุ้สึกแบบนี้แต่ผมก็ไม่ได้หวังจะครอบครองเขาอีก ผมอยากดุแลเขาแบบนี้ไปตลอด ผมแปลกไหมคับ