ความรักเป็นสิ่งสวยงาม แต่ไม่ใช่ทั้งหมดกับทุกคน สำหรับคนมีอดีตก็เช่นกัน เมื่อยังลืมอดีตไม่ได้ หัวใจก็ยังไม่เปิดรับใครเข้ามา ถึงจะอยากคุยกับใครแค่ไหน แต่หัวใจก็ยังวนเวียนถึงแต่เรื่องเดิมๆรักเดิมๆ อาจเพราะกลัวที่จะเจ็บแบบเดิมๆ กลัวที่จะเริ่มใหม่กับใครสักคน กลัวที่จะก้าวไปแล้วเจอสิ่งเดิมๆสิ่งที่ทำให้หยุดชะงักแล้วภาพในอดีตก็แว๊บเข้ามาในหัวจนมันไปบีบที่หัวใจทำให้เจ็บกับความรู้สึกเก่าๆ ทั้งหมดที่เกริ่นมานี้ว่าเจ็บแล้ว แต่ถ้ารักครั้งก่อนจบแบบไม่รู้ตัวว่าจบหรือจบแบบค้างคา เชื่อเถอะว่าเจ็บกว่าจบแบบที่ต่างก็รับรู้และเข้าใจว่าจบแล้ว เพราะการจบแบบไม่รู้ตัวและจบแบบค้างคามันคือแผลเป็นที่ไม่มีวันหาย เพราะต่อให้กลับไปเคลียร์หรือสะสางเรื่องที่ค้างคา แต่มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา เพราะอะไรงั้นหรือ เพราะการจบแบบไม่รู้ตัวและจบแบบค้างคา มันคือความทรงจำที่คอยตอกย้ำให้นึกถึงเรื่องเก่าเรื่องเดิมๆ ต่อให้เราบอกกับใครว่าไม่รู้สึกอะไรแล้วกับเรื่องเก่าๆเรื่องเดิมๆ "100%คือความทุกข์ที่บอกใครไม่ได้" แม้ปากจะบอกไม่เป็นไรเรื่องมันผ่านไปแล้ว แล้วทำไมในใจถึงเศร้ากับคำว่า"ไม่เป็นไร"อยู่ทุกครั้ง
_______________________
เอาละทีนี้เพื่อนๆลองมาแชร์ความรู้สึกกันดีมั้ย อย่างน้อยก็ยังได้ระบายออกมา ถึงแม้จะเป็นการระบายผ่านตัวหนังสือก็ตาม