วันนี้จะมาเล่าประสบการ์ณชีวิตหรือประสบการ์ณความรักให้ฟัง อาจจะเล่างงๆหน่อยอย่าว่ากันนะครับ
ปล. ไม่ใช่นิยายนะครับนี่คือชีวิตจริงๆของผมนะครับ(อาจจะมีพิมพ์ผิดบ้างขอโทษนะครับ)
เรื่องมีอยู่ว่า คือผมเรียนอยู่ม.ปลาย ผมไปตกหลุมรักรุ่นน้องคนหนึ่ง รุ่นน้องคนนี้เคยเป็นแฟนเก่าของเพื่อนผม1คน แล้วตอนนั้นน้องคบกับเพื่อนของผมอยู่(คบแบบแอบๆนะครับ) เหมือนผมแอบชอบเเฟนเพื่อนอะครับ ผมเคยคิดนะว่า ถ้าผมชอบน้องแล้วเพื่อนผมรู้เพื่อนผมจะโกรธผมไหม แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ชอบน้องอยู่ดี ผมกับน้องแทบจะไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ น้องเขาจะรู้จักแต่เพื่อนผมส่วนใหญ่ ตอนนั้นผมเลยคิดหนักว่าจะทำอย่างไรดีให้น้องรู้จักผมให้ผมได้สนิทกัน จนได้มีโอกาสไปงานคอนเสริตซึ่งเพื่อนของผมได้ชวนน้องไปด้วย(ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้นะครับว่าผมชอบน้อง)ซึ่งนั้นเป็นครั้งแรกที่น่าจะได้รู้จักกัน ผ่านไป2วันเพื่อนผมสงสัยว่าผมชอบน้อง(เพื่อนผญ)มันเลยมาถามผม ผมเลยบอกไปว่าผมชอบน้องแล้วห้ามไปบอกใครนะ มีอยู่วันหนึ่งผมได้ไปกินนมสดแล้วโทรชวนเพื่อนผมมา(เพื่อนผญ) พอมันมาถึงผมตกใจครับว่าทำไมน้องมาด้วย เพื่อนผมบอกว่าน้องจะไปนอนที่บ้านแล้วชวนผมไปผมก็เลยไปครับ คืนนั้นผมคิดว่าจะนอนกัน3คน แต่เพื่อนของผมบอกว่าจะไปนอนกับแม่ให้นอนกัน2คน ซึ่งผมตกใจมากเพราะผมกับน้องเราแทบจะไม่สนิทกันเลยตอนนั้นผมยังเขินๆอยู่เลย แล้วคืนนั้นเป็นคืนแรกที่เรานอนด้วยกันครับ พอเพื่อนออกไปเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลยต่างคนต่างนอนครับ วันต่อมาผมก็พาน้องไปหาแฟน(เพื่อนของผมนั้นแหละ) แล้วก็ต้องไปอยู่นั่งคุยพักใหญ่ จนมืดทุกคนก็ต่างแยกย้ายกลับบ้านส่วนน้องก็ให้แฟนไปส่งบ้าน เป็นเรืาองปกติครับ หลังจากนั้นผ่านไปสักระยะหนึ่งน้องเลิกกับแฟน(เพื่อนของผม) ผมเลยไปด่าเพื่อนของผมว่าเลิกกับน้องทำไม แล้วน้องได้โพสเฟสบุ๊คว่า "ที่เธอเห็นแค่ฝุ่นมันเข้าตา" ผมเลยเข้าไปคอมเม้นต์ว่า สู้ๆ(ถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ) หลังจากนั้นผมกับน้องก็ได้ทำความรู้จักกันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆครับ ผ่านไปเรื่อยจนผมจำไม่ได้เลยครับว่าเราสองคนไปสนิทกันยังไง เราสนิทกันมากเลยครับ ผมไปรับไปส่งน้องที่บ้านทุกวันจนเพื่อนทุกคนสงสัย มีอยู่วันหนึ่งครับ ผมได้ชวนน้องไปนอนบ้านน้องก็ตกลงครับ ก็เลยเป็นครั้งแรกที่น้องไปนอนที่บ้านผม แม่ผมแอบสงสัยว่าเป็นแฟนกันรึป่าว ผมก็แถไปเรื่อยแต่ความจริงก็ไม่ได้เป็นแฟนกันนะครับ หลังจากนั้นน้องก็มานอนบ้านผมบ่อยๆ เราสนิทกันมากครับ น้องรู้ความลับผมเกือบหมดทุกอย่างเลย แล้วจนผมบอกน้องว่า "เสาร์นี้ไปเที่ยวกันเดี๋ยวเอาเงินไปฝากไว้หน่อยนะเดี๋ยวหมดก่อน" น้องก็ไปครับ จนวันพฤหัสน้องยืมตังรุ่นพี่มาครับแล้วเขาเดือดร้อนที่น้องยัฃไม่คืนแต่เขาไม่บ่นให้น้องฟังครับ เขาบ่นให้เพื่อนผมฟังจนเพื่อนมาบ่นผม (ต่อทอดไรเรื่อยๆ) ผมเลยบอกน้อง "เอาเงินที่ฝากไว้ไปคืนพี่เขาก่อนแล้วค่อยเอามาให้นะ" วันศุกร์ผมต้องไปแข่งศิลปะหัตกรรม ผมชวนน้องไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้านเป็นเพื่อน เย็นวันนั้นผมตกหนัก ผมได้รถล้มอยู่ข้างทางครับ(มอเตอร์ไซนะครับ) พอลุกขึ้นได้ผมเป็นห่วงน้องมากกลัวน้องเป็นอะไรไป แต่เราทั้งคู่ก็ไม่เป็นอะไรครับ ขับต่อมาถึงบ้านอย่างดีทำแผลเสร็จเราก็ขับรถกลับมาโรงเรียน ผมเลยได้แผลไปแข่งครับ ผมขอให้น้องไปหาผมวันที่แข่งน้องก็ไปไม่รู้เพราะเหตุผลอะไร แต่ผมก็ดีใจครับที่เห็นหน้าน้องก่อนแข่งขัน ละผมก็ชนะระดับจังหวัดมาได้ครับ ผ่านไปเราก็ไปไหนต่อไหนด้วยกันบ่อยขึ้นครับ จนถึงช่วงปิดเทอมเล็ก เราก็ต่างแยกย้าย น้องก็ไปอยู่กับครอบครัวที่ต่างจังหวัด(ที่มีทะเล) ผมก็นอนหมกอยู่บ้าน วันหนึ่งเพื่อนโทรมาให้ไปกทม.มาเที่ยวอยู่ๆผมก็ตัดสินใจวันรุ่นขึ้นผมขึ้นรถไปเลยครับ ผมอยู่กทม.ได้2วัน คืนนั้นผมทักน้องให้มาเที่ยวด้วยกัน น้องบอกไปไม่ได้แต่น้องบอกให้ผมไปหาแทน วันที่3ผมเลยตัดสินใจไปหาน้อง (นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตนะครับที่เดินทางไปต่างจังหวัดไกลๆคนเดียว) ผมทักเฟสไปหาน้องตลอดทางส่งโลเคชั่นให้ดูตลอดทาง จนถึง ผมลงรถไป โทรหาน้องไม่ติด ผมเริ่มใจสั่นละลงผิดที่ป่าววะเนี้ย ไม่ถึง3สิครับน้องวิ่งมาตบหัวผมละพาผมเข้าไปหาที่บ้านน้องเราเริ่มคุยกันกูแล้วครับ คืนนั้นเราก็ไปเดินเล่นตามห้างครับไปได้แปปเดียวก็กลับเพราะกว่าผมจะถึงก็ดึกแล้ว ที่บ้านน้องมีแม่กับน้องและไอ่ตัวเล็กซึ่งน่ารักมากแม่ดูแลผมอย่างดีครับ วันต่อมากลางคืนเราก็ได้ไปเดินถนนคนเดินครับ แล้วเราก็ไปเดินชาดหาดกันตอนกลางคืน เป็นฟิวแบบในหนังเลยครับ อยู่กันสองคนน่ารักดี เราก็เดินไปคุยไปเรื่อยๆ แล้วก็กลับบ้าน ทำอย่างนี้ทุกวันจนผ่านไป5วัน ที่บ้านผมโทรมาบอกว่าพ่อป่วยหนักเข้าโรงพยาบาลผมเลยต้องกลับครับ ใจจริงอยากอยู่ต่อแล้วกลับพร้อมน้องแต่เป็นไปไม่ได้ครับยังไงก็ต้องกลับ พอเปิดเทอมเย็นของวันแรกผมก็ได้ไปส่งน้องที่บ้านปกติ แล้วผมก็ได้นอนบ้านน้องอยู่ๆผมก็ตัดสินใจนอน หลังจากนั้นผมก็ไปนอนบ้านน้องบ่อยๆครับ ผมไปนอนแทบทุกวัน กลับบ้านแค่วันเสาร์อาทิตย์ครับ ประมาน1เดือน (ผมลืมบอกไปว่าระหว่างที่ผมอยู่ด้วยกัน น้องคุยกับคนนู้นคนนี้เยอะแยะเลยนะครับ แต่ผมไม่ได้คุยกับใครเลย) พอถึงวันเกิดผมทุกอย่างก็ผ่านไปอย่างราบรื่นครับ หลังจากนั้นเราก็ไปกินเหล้ากับรุ่นพี่กันทุกวัน ผมก็ไปนอนบ้านน้องปกติ พอถึงวันจันทร์ผมต้องเอารถกลับไปให้ที่บ้านครับซึ่งวันนั้นผมกลับไปนอนบ้านแต่น้องนอนอยู่บ้านน้องคนเดียว น้องทักเฟสมาบอกผมว่าพรุ่งนี้มารับด้วยนะ ผมก็ไม่เอะใจอะไร พอเช้ารุ่งขึ้นผมไปถึงบ้านน้อง น้องทำรุกรี้รุกรน น้องบอกผมว่าถ้าบอกอะไรอย่าไปบอกใครนะ น้องบอกว่า "กู....กับพี่" ผมตกใจมากๆครับพี่คนนี้ผมไว้ใจและรักมาก ผมไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมช็อคหนักมากครับทำอะไรไม่ถูกเลย น้องก็บอกอีกว่า"ทำตัวให้ปกตินะ" ผมก็ต้องแข็งใจเสแสร้งทำทุกอย่างให้ปกติ ขับรถไปน้ำตาไหลไปครับเสียใจมาก (ถึงตอนนี้แล้วน้องก็ยังไม่รู้นะครับว่าผมชอบน้อง) ผ่านไปเกือบเดือนผมทะเลาะกับน้องครับ ทะเลาะหนักเลย มองหน้าตะโกนด่ากันแบบคนมีเรื่องกันอะครับ ผ่านไปเกือบเดือนครับ น้องโทรมาหา ผมก็ตกใจ พอผมรับสาย น้องบอกอยากให้ผมกลับไปน้องจะเปลี่ยนนิสัยทำทุกอย่างให้ดีขึ้น ผมเลยตกลง ทุกอย่างก็ไปด้วยดีครับ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันผมก็ต้องทนดูคนที่แอบชอบคุยกันคนนู้นคนนี้ไปทั่ว พอดีกันเราก็ตัวติดกันขึ้นเรื่อยๆ เลิกเรียนปกติผมจะไปอยู่กับเพื่อน แต่ตอนนั้นเลิกเรียนผมบอกให้น้องไปเจอกันที่รถแล้วกลับบ้านเลยทุกวันเลยครับ จนใกล้เวลาที่ผมต้องไปแข้งศิลปะหัตกรรมระดับภาคครับ ก่อนที่จะไป2วัน วันนั้นผมได้บอกกับน้องว่า"วันนี้กูนอนบ้านเพื่อนกูนะแต่เดี๋ยวกูไปส่งบ้านมันดึกละ" คืนนั้นพอผมถึงบ้านเพื่อน ผมก็เริ่มทะเลาะกัน น้องตั้งสถานะคบกันแฟนใหม่ ผมเลยตัดสินใจบอกทุกอย่างบอกว่าผมชอบน้อง แล้วเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ตอนที่ไปแข่งก็แพ้ครับไม่มีกำลังใจ มันทำให้ผมเสียคน ทำให้ผมไม่เข้าเรียนไป2สัปดาห์ ทำให้เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวาย ทะเลาะกับครอบครัว ตอนนั้นชีวิตผมแย่มากๆเลยครับ ผมไม่รู้จะทำอะไรเลย ผมแทบจะลาออกเลยด้วยซ้ำครับแต่ก็เอาให้จบก่อน โดนเรียกผู้ปกครองผมก็เข้าไปนั่งร้องไห้เล่าเรื่องนี้ที่ผมเจอมาให้เขาฟัง แล้วมันก็ผ่านมา1เดือน ผมนัดกินเหล้ากับเพื่อน น้องทักเฟสพี่ผมว่าอยากมา เขาเลยแกล้งๆว่าให้ผมไปรับนะ น้องบอกว่าถ้ากล้ามาก็กล้าไป ผมเลยตัดสินใจทักเฟสน้องไปว่า อยากมาหรอ เราก็คุยกันเสร็จคือผมไปรับน้อง แต่ผมไม่บอกเพื่อนเพราะเพื่อนจะด่าผมทุกครั้งครับ จนมาถึงทุกคนก็บอกว่า "ไปนานขนาดนี้ก็คิดไว้แล้วแหละว่าไปรับมันมา" คืนนั้นเราก็กินเหล้ากันปกติดึกๆทุกคนก็แยกย้าย พอวันต่อมาผมต้องไปรับน้องที่บ้านเพื่อนผมกับน้องก็ทำทุกอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมดีใจนะที่น้องกลับมาหาผม เราก็สนิทกันเหมือนเดิมครับ จนแฟนน้องทักผมมาว่าน้องมีอะไรปิดบังพี่รึป่าว ผมเลยเข้าข้างน้องครับแถให้ทุกอย่าง จนน้องบอกผมว่า "กูจะบอกเลิกเขานะ" ผมบอกว่า "จะทำอะไรก็แล้วแต่ กูไม่อยากยุ่งเรื่องของสองคน" น้องบอกว่า "ถ้ากูเลิกกันต้องอยู่กับกูนะ" จนน้องเลิก ผมก็อยู่ด้วยกันตัวติดกันเป็นเรื่องปกติไปเลยครับ แต่เราก็ทะเลาะกันทุกครั้งบางครั้งก็รุนแรงถึงกับผมขับรถออกไปนอกบ้าน บางครั้งก็ทะเลาะกันงอนแบบน่ารักให้ง้ออะไรแบบนี้ จนวันหนึ่งน้องไม่สบายครับ เพื่อนผมบอกว่าเอาน้องไปนอนบ้านเป็นเพื่อนนะ ผมเลยไม่อยากให้ไปเพราะไม่สบาย แต่ก็ไป อีกวันน้องป่วยหนัก แล้วผมก็ทะเลาะกับเพื่อนเพราะผมไปด่าว่าเอาน้องไปทำไม แต่นั้นผมก็เป็นคนผิด จนน้องทักมาว่า "จะมายุ่งอะไรกับกู หน้าที่ดูแลกูให้แฟนกูทำ ก็อยู่กับกูแก่นเที่ยวกับกู" ผมจุกไปเลยครับ ลืมไปเลยว่าเราเป็นพี่น้องกัน ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกไปเลย เราก็เลยไม่คุยกัน ต่อมาเพื่อนผมกับเพื่อนน้องมีเรื่องกัน แล้วผมก็ไปชี้หน้าด่าน้องแล้วบอกว่าไม่ต้องมายุ่ง ครั้งนั้นก็ทำมห้เราไม่ได้คุยกันเป็นต้นมา พอถึงเวลาที่น้องจะเรียนจบ(ปัจฉิม) ผมได้เลือกทำของปัจฉิมให้น้อง แล้วให้เพื่อนผมเอาไปให้ แต่วันนั้นผมก็เจอกับสิ่งเลวร้ายอีกวัน ผมไปรู้มาว่าน้องกับเพื่อนห่างๆของผมมีอะไรกัน ผมเลยกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ทุกๆครั้งผมทนมาตลอดเพื่อให้เราต้องอยู่ด้วยกัน เพื่อให้มันผ่านไปได้ จนถึงช่วงปิดเทอม เพื่อนผมบอกกับผมว่า "มาเที่ยวมั้ยน้องก็มา เดี๋ยวจะไม่ได้เจอกันแล้วนะเว้ย" ผมรู้อยู่แล้วละครับว่าน้องจะย้ายโรงเรียนช่วงม.ปลายทำให้ผมไม่เจอกับน้องซึ่งผมทำใจนานแล้ว ผมเลยตอบไปว่า "ไม่อะ ตอนนี้ช่างมันเถอะ ให้มันถึงอนาคตก่อนถ้าเจอกันก็ค่อยคิดเนาะว่าจะทำอย่างไง" ผมคิดนะครับว่าในอนาคตต้องมีสักวันที่ต้องกลับมาเจอกัน แต่ถ้าถึงตอนนั้นก็ค่อยคิดตอนนั้นละกันว่าจะเอายังไงต่อไป (จะกลับไปหรือเดินต่อไป)
ปล.1 เรื่องทั้งหมดที่เล่านี่ย่อๆนะครับจริงๆยาวมาก
ผมอยากเล่าเรื่องส่วนหนึ่งในชีวิตของผมเองออกมาให้ทุกๆคนได้เห็นว่า การที่เรารักใครสักคนจริงๆ เราทำให้เขาได้ทุกอย่างไม่ว่าจะได้ผลตอบแทนหรือไม่ได้ก็ตาม เราทำให้แต่ไม่ต้องรักเราแค่มีความสุข เราก็ดีใจไม่ว่าเราเจ็บแค่ไหนเราก็จะทำ เรื่องนี้เป็นประสบการ์ณ.บทเรียน.ให้กับผมได้มากมาย บางครั้งก็เกลียดโกรธสงสารเพราะรักไงผมจึงให้อภัยเสมอ
ปล.2 ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านมาจนจบนะครับขอบคุณมากๆ
ปล.3ผมเป็นเกย์นะครับ😂
The Frist LOVE.
ปล. ไม่ใช่นิยายนะครับนี่คือชีวิตจริงๆของผมนะครับ(อาจจะมีพิมพ์ผิดบ้างขอโทษนะครับ)
เรื่องมีอยู่ว่า คือผมเรียนอยู่ม.ปลาย ผมไปตกหลุมรักรุ่นน้องคนหนึ่ง รุ่นน้องคนนี้เคยเป็นแฟนเก่าของเพื่อนผม1คน แล้วตอนนั้นน้องคบกับเพื่อนของผมอยู่(คบแบบแอบๆนะครับ) เหมือนผมแอบชอบเเฟนเพื่อนอะครับ ผมเคยคิดนะว่า ถ้าผมชอบน้องแล้วเพื่อนผมรู้เพื่อนผมจะโกรธผมไหม แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ชอบน้องอยู่ดี ผมกับน้องแทบจะไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ น้องเขาจะรู้จักแต่เพื่อนผมส่วนใหญ่ ตอนนั้นผมเลยคิดหนักว่าจะทำอย่างไรดีให้น้องรู้จักผมให้ผมได้สนิทกัน จนได้มีโอกาสไปงานคอนเสริตซึ่งเพื่อนของผมได้ชวนน้องไปด้วย(ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้นะครับว่าผมชอบน้อง)ซึ่งนั้นเป็นครั้งแรกที่น่าจะได้รู้จักกัน ผ่านไป2วันเพื่อนผมสงสัยว่าผมชอบน้อง(เพื่อนผญ)มันเลยมาถามผม ผมเลยบอกไปว่าผมชอบน้องแล้วห้ามไปบอกใครนะ มีอยู่วันหนึ่งผมได้ไปกินนมสดแล้วโทรชวนเพื่อนผมมา(เพื่อนผญ) พอมันมาถึงผมตกใจครับว่าทำไมน้องมาด้วย เพื่อนผมบอกว่าน้องจะไปนอนที่บ้านแล้วชวนผมไปผมก็เลยไปครับ คืนนั้นผมคิดว่าจะนอนกัน3คน แต่เพื่อนของผมบอกว่าจะไปนอนกับแม่ให้นอนกัน2คน ซึ่งผมตกใจมากเพราะผมกับน้องเราแทบจะไม่สนิทกันเลยตอนนั้นผมยังเขินๆอยู่เลย แล้วคืนนั้นเป็นคืนแรกที่เรานอนด้วยกันครับ พอเพื่อนออกไปเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลยต่างคนต่างนอนครับ วันต่อมาผมก็พาน้องไปหาแฟน(เพื่อนของผมนั้นแหละ) แล้วก็ต้องไปอยู่นั่งคุยพักใหญ่ จนมืดทุกคนก็ต่างแยกย้ายกลับบ้านส่วนน้องก็ให้แฟนไปส่งบ้าน เป็นเรืาองปกติครับ หลังจากนั้นผ่านไปสักระยะหนึ่งน้องเลิกกับแฟน(เพื่อนของผม) ผมเลยไปด่าเพื่อนของผมว่าเลิกกับน้องทำไม แล้วน้องได้โพสเฟสบุ๊คว่า "ที่เธอเห็นแค่ฝุ่นมันเข้าตา" ผมเลยเข้าไปคอมเม้นต์ว่า สู้ๆ(ถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ) หลังจากนั้นผมกับน้องก็ได้ทำความรู้จักกันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆครับ ผ่านไปเรื่อยจนผมจำไม่ได้เลยครับว่าเราสองคนไปสนิทกันยังไง เราสนิทกันมากเลยครับ ผมไปรับไปส่งน้องที่บ้านทุกวันจนเพื่อนทุกคนสงสัย มีอยู่วันหนึ่งครับ ผมได้ชวนน้องไปนอนบ้านน้องก็ตกลงครับ ก็เลยเป็นครั้งแรกที่น้องไปนอนที่บ้านผม แม่ผมแอบสงสัยว่าเป็นแฟนกันรึป่าว ผมก็แถไปเรื่อยแต่ความจริงก็ไม่ได้เป็นแฟนกันนะครับ หลังจากนั้นน้องก็มานอนบ้านผมบ่อยๆ เราสนิทกันมากครับ น้องรู้ความลับผมเกือบหมดทุกอย่างเลย แล้วจนผมบอกน้องว่า "เสาร์นี้ไปเที่ยวกันเดี๋ยวเอาเงินไปฝากไว้หน่อยนะเดี๋ยวหมดก่อน" น้องก็ไปครับ จนวันพฤหัสน้องยืมตังรุ่นพี่มาครับแล้วเขาเดือดร้อนที่น้องยัฃไม่คืนแต่เขาไม่บ่นให้น้องฟังครับ เขาบ่นให้เพื่อนผมฟังจนเพื่อนมาบ่นผม (ต่อทอดไรเรื่อยๆ) ผมเลยบอกน้อง "เอาเงินที่ฝากไว้ไปคืนพี่เขาก่อนแล้วค่อยเอามาให้นะ" วันศุกร์ผมต้องไปแข่งศิลปะหัตกรรม ผมชวนน้องไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้านเป็นเพื่อน เย็นวันนั้นผมตกหนัก ผมได้รถล้มอยู่ข้างทางครับ(มอเตอร์ไซนะครับ) พอลุกขึ้นได้ผมเป็นห่วงน้องมากกลัวน้องเป็นอะไรไป แต่เราทั้งคู่ก็ไม่เป็นอะไรครับ ขับต่อมาถึงบ้านอย่างดีทำแผลเสร็จเราก็ขับรถกลับมาโรงเรียน ผมเลยได้แผลไปแข่งครับ ผมขอให้น้องไปหาผมวันที่แข่งน้องก็ไปไม่รู้เพราะเหตุผลอะไร แต่ผมก็ดีใจครับที่เห็นหน้าน้องก่อนแข่งขัน ละผมก็ชนะระดับจังหวัดมาได้ครับ ผ่านไปเราก็ไปไหนต่อไหนด้วยกันบ่อยขึ้นครับ จนถึงช่วงปิดเทอมเล็ก เราก็ต่างแยกย้าย น้องก็ไปอยู่กับครอบครัวที่ต่างจังหวัด(ที่มีทะเล) ผมก็นอนหมกอยู่บ้าน วันหนึ่งเพื่อนโทรมาให้ไปกทม.มาเที่ยวอยู่ๆผมก็ตัดสินใจวันรุ่นขึ้นผมขึ้นรถไปเลยครับ ผมอยู่กทม.ได้2วัน คืนนั้นผมทักน้องให้มาเที่ยวด้วยกัน น้องบอกไปไม่ได้แต่น้องบอกให้ผมไปหาแทน วันที่3ผมเลยตัดสินใจไปหาน้อง (นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตนะครับที่เดินทางไปต่างจังหวัดไกลๆคนเดียว) ผมทักเฟสไปหาน้องตลอดทางส่งโลเคชั่นให้ดูตลอดทาง จนถึง ผมลงรถไป โทรหาน้องไม่ติด ผมเริ่มใจสั่นละลงผิดที่ป่าววะเนี้ย ไม่ถึง3สิครับน้องวิ่งมาตบหัวผมละพาผมเข้าไปหาที่บ้านน้องเราเริ่มคุยกันกูแล้วครับ คืนนั้นเราก็ไปเดินเล่นตามห้างครับไปได้แปปเดียวก็กลับเพราะกว่าผมจะถึงก็ดึกแล้ว ที่บ้านน้องมีแม่กับน้องและไอ่ตัวเล็กซึ่งน่ารักมากแม่ดูแลผมอย่างดีครับ วันต่อมากลางคืนเราก็ได้ไปเดินถนนคนเดินครับ แล้วเราก็ไปเดินชาดหาดกันตอนกลางคืน เป็นฟิวแบบในหนังเลยครับ อยู่กันสองคนน่ารักดี เราก็เดินไปคุยไปเรื่อยๆ แล้วก็กลับบ้าน ทำอย่างนี้ทุกวันจนผ่านไป5วัน ที่บ้านผมโทรมาบอกว่าพ่อป่วยหนักเข้าโรงพยาบาลผมเลยต้องกลับครับ ใจจริงอยากอยู่ต่อแล้วกลับพร้อมน้องแต่เป็นไปไม่ได้ครับยังไงก็ต้องกลับ พอเปิดเทอมเย็นของวันแรกผมก็ได้ไปส่งน้องที่บ้านปกติ แล้วผมก็ได้นอนบ้านน้องอยู่ๆผมก็ตัดสินใจนอน หลังจากนั้นผมก็ไปนอนบ้านน้องบ่อยๆครับ ผมไปนอนแทบทุกวัน กลับบ้านแค่วันเสาร์อาทิตย์ครับ ประมาน1เดือน (ผมลืมบอกไปว่าระหว่างที่ผมอยู่ด้วยกัน น้องคุยกับคนนู้นคนนี้เยอะแยะเลยนะครับ แต่ผมไม่ได้คุยกับใครเลย) พอถึงวันเกิดผมทุกอย่างก็ผ่านไปอย่างราบรื่นครับ หลังจากนั้นเราก็ไปกินเหล้ากับรุ่นพี่กันทุกวัน ผมก็ไปนอนบ้านน้องปกติ พอถึงวันจันทร์ผมต้องเอารถกลับไปให้ที่บ้านครับซึ่งวันนั้นผมกลับไปนอนบ้านแต่น้องนอนอยู่บ้านน้องคนเดียว น้องทักเฟสมาบอกผมว่าพรุ่งนี้มารับด้วยนะ ผมก็ไม่เอะใจอะไร พอเช้ารุ่งขึ้นผมไปถึงบ้านน้อง น้องทำรุกรี้รุกรน น้องบอกผมว่าถ้าบอกอะไรอย่าไปบอกใครนะ น้องบอกว่า "กู....กับพี่" ผมตกใจมากๆครับพี่คนนี้ผมไว้ใจและรักมาก ผมไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมช็อคหนักมากครับทำอะไรไม่ถูกเลย น้องก็บอกอีกว่า"ทำตัวให้ปกตินะ" ผมก็ต้องแข็งใจเสแสร้งทำทุกอย่างให้ปกติ ขับรถไปน้ำตาไหลไปครับเสียใจมาก (ถึงตอนนี้แล้วน้องก็ยังไม่รู้นะครับว่าผมชอบน้อง) ผ่านไปเกือบเดือนผมทะเลาะกับน้องครับ ทะเลาะหนักเลย มองหน้าตะโกนด่ากันแบบคนมีเรื่องกันอะครับ ผ่านไปเกือบเดือนครับ น้องโทรมาหา ผมก็ตกใจ พอผมรับสาย น้องบอกอยากให้ผมกลับไปน้องจะเปลี่ยนนิสัยทำทุกอย่างให้ดีขึ้น ผมเลยตกลง ทุกอย่างก็ไปด้วยดีครับ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันผมก็ต้องทนดูคนที่แอบชอบคุยกันคนนู้นคนนี้ไปทั่ว พอดีกันเราก็ตัวติดกันขึ้นเรื่อยๆ เลิกเรียนปกติผมจะไปอยู่กับเพื่อน แต่ตอนนั้นเลิกเรียนผมบอกให้น้องไปเจอกันที่รถแล้วกลับบ้านเลยทุกวันเลยครับ จนใกล้เวลาที่ผมต้องไปแข้งศิลปะหัตกรรมระดับภาคครับ ก่อนที่จะไป2วัน วันนั้นผมได้บอกกับน้องว่า"วันนี้กูนอนบ้านเพื่อนกูนะแต่เดี๋ยวกูไปส่งบ้านมันดึกละ" คืนนั้นพอผมถึงบ้านเพื่อน ผมก็เริ่มทะเลาะกัน น้องตั้งสถานะคบกันแฟนใหม่ ผมเลยตัดสินใจบอกทุกอย่างบอกว่าผมชอบน้อง แล้วเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ตอนที่ไปแข่งก็แพ้ครับไม่มีกำลังใจ มันทำให้ผมเสียคน ทำให้ผมไม่เข้าเรียนไป2สัปดาห์ ทำให้เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวาย ทะเลาะกับครอบครัว ตอนนั้นชีวิตผมแย่มากๆเลยครับ ผมไม่รู้จะทำอะไรเลย ผมแทบจะลาออกเลยด้วยซ้ำครับแต่ก็เอาให้จบก่อน โดนเรียกผู้ปกครองผมก็เข้าไปนั่งร้องไห้เล่าเรื่องนี้ที่ผมเจอมาให้เขาฟัง แล้วมันก็ผ่านมา1เดือน ผมนัดกินเหล้ากับเพื่อน น้องทักเฟสพี่ผมว่าอยากมา เขาเลยแกล้งๆว่าให้ผมไปรับนะ น้องบอกว่าถ้ากล้ามาก็กล้าไป ผมเลยตัดสินใจทักเฟสน้องไปว่า อยากมาหรอ เราก็คุยกันเสร็จคือผมไปรับน้อง แต่ผมไม่บอกเพื่อนเพราะเพื่อนจะด่าผมทุกครั้งครับ จนมาถึงทุกคนก็บอกว่า "ไปนานขนาดนี้ก็คิดไว้แล้วแหละว่าไปรับมันมา" คืนนั้นเราก็กินเหล้ากันปกติดึกๆทุกคนก็แยกย้าย พอวันต่อมาผมต้องไปรับน้องที่บ้านเพื่อนผมกับน้องก็ทำทุกอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมดีใจนะที่น้องกลับมาหาผม เราก็สนิทกันเหมือนเดิมครับ จนแฟนน้องทักผมมาว่าน้องมีอะไรปิดบังพี่รึป่าว ผมเลยเข้าข้างน้องครับแถให้ทุกอย่าง จนน้องบอกผมว่า "กูจะบอกเลิกเขานะ" ผมบอกว่า "จะทำอะไรก็แล้วแต่ กูไม่อยากยุ่งเรื่องของสองคน" น้องบอกว่า "ถ้ากูเลิกกันต้องอยู่กับกูนะ" จนน้องเลิก ผมก็อยู่ด้วยกันตัวติดกันเป็นเรื่องปกติไปเลยครับ แต่เราก็ทะเลาะกันทุกครั้งบางครั้งก็รุนแรงถึงกับผมขับรถออกไปนอกบ้าน บางครั้งก็ทะเลาะกันงอนแบบน่ารักให้ง้ออะไรแบบนี้ จนวันหนึ่งน้องไม่สบายครับ เพื่อนผมบอกว่าเอาน้องไปนอนบ้านเป็นเพื่อนนะ ผมเลยไม่อยากให้ไปเพราะไม่สบาย แต่ก็ไป อีกวันน้องป่วยหนัก แล้วผมก็ทะเลาะกับเพื่อนเพราะผมไปด่าว่าเอาน้องไปทำไม แต่นั้นผมก็เป็นคนผิด จนน้องทักมาว่า "จะมายุ่งอะไรกับกู หน้าที่ดูแลกูให้แฟนกูทำ ก็อยู่กับกูแก่นเที่ยวกับกู" ผมจุกไปเลยครับ ลืมไปเลยว่าเราเป็นพี่น้องกัน ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกไปเลย เราก็เลยไม่คุยกัน ต่อมาเพื่อนผมกับเพื่อนน้องมีเรื่องกัน แล้วผมก็ไปชี้หน้าด่าน้องแล้วบอกว่าไม่ต้องมายุ่ง ครั้งนั้นก็ทำมห้เราไม่ได้คุยกันเป็นต้นมา พอถึงเวลาที่น้องจะเรียนจบ(ปัจฉิม) ผมได้เลือกทำของปัจฉิมให้น้อง แล้วให้เพื่อนผมเอาไปให้ แต่วันนั้นผมก็เจอกับสิ่งเลวร้ายอีกวัน ผมไปรู้มาว่าน้องกับเพื่อนห่างๆของผมมีอะไรกัน ผมเลยกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ทุกๆครั้งผมทนมาตลอดเพื่อให้เราต้องอยู่ด้วยกัน เพื่อให้มันผ่านไปได้ จนถึงช่วงปิดเทอม เพื่อนผมบอกกับผมว่า "มาเที่ยวมั้ยน้องก็มา เดี๋ยวจะไม่ได้เจอกันแล้วนะเว้ย" ผมรู้อยู่แล้วละครับว่าน้องจะย้ายโรงเรียนช่วงม.ปลายทำให้ผมไม่เจอกับน้องซึ่งผมทำใจนานแล้ว ผมเลยตอบไปว่า "ไม่อะ ตอนนี้ช่างมันเถอะ ให้มันถึงอนาคตก่อนถ้าเจอกันก็ค่อยคิดเนาะว่าจะทำอย่างไง" ผมคิดนะครับว่าในอนาคตต้องมีสักวันที่ต้องกลับมาเจอกัน แต่ถ้าถึงตอนนั้นก็ค่อยคิดตอนนั้นละกันว่าจะเอายังไงต่อไป (จะกลับไปหรือเดินต่อไป)
ปล.1 เรื่องทั้งหมดที่เล่านี่ย่อๆนะครับจริงๆยาวมาก
ผมอยากเล่าเรื่องส่วนหนึ่งในชีวิตของผมเองออกมาให้ทุกๆคนได้เห็นว่า การที่เรารักใครสักคนจริงๆ เราทำให้เขาได้ทุกอย่างไม่ว่าจะได้ผลตอบแทนหรือไม่ได้ก็ตาม เราทำให้แต่ไม่ต้องรักเราแค่มีความสุข เราก็ดีใจไม่ว่าเราเจ็บแค่ไหนเราก็จะทำ เรื่องนี้เป็นประสบการ์ณ.บทเรียน.ให้กับผมได้มากมาย บางครั้งก็เกลียดโกรธสงสารเพราะรักไงผมจึงให้อภัยเสมอ
ปล.2 ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านมาจนจบนะครับขอบคุณมากๆ
ปล.3ผมเป็นเกย์นะครับ😂