เราเพิ่งรู้ตัวไม่นานมานี้ค่ะว่าเรานั้นคิดลบกับแม่มาก ไม่ว่าแม่จะทำอะไรเราจะสงสัยในตัวแม่ตลอด เพราะแม่เป็นคนที่ทำอะไรก็ชอบเก็บเป็นความลับจนเป็นนิสัยและชอบทำตัวแปลกๆให้น่าสงสัยเสียด้วย[แม่เป็นคนเก็บความลับไม่เก่ง] เราไม่รู้ว่าเราเริ่มคิดลบกับแม่เมื่อไรแต่มันก็เหมือนจะคิดมานานแล้ว เมื่อก่อนเรารักแม่มากค่ะ เราคิดว่าแม่เป็นคนที่น่าเชื่อถือและพึ่งพาได้ ถ้าแม่ต้องการความช่วยเหลือเราจะไปช่วยแน่นอนอะไรแบบนี้ แต่นั่นมันก็ความคิดเด็ก ในตอนเด็กแม่ชอบพาเราไม่เที่ยวบ้านน้าและเราก็โดนน้าลวนลามค่ะ แต่ก็ลวนลามหนักมากเลยทีเดียว ถึงกับแตะต้องของสงวนเรา เราไม่ได้บอกแม่ค่ะ เราไม่กล้า เราเลยเก็บเป็นความลับ แน่นอนว่ามันฝังใจเรามาจนตอนนี้ พอโตมา เราก็เลยเป็นคนที่ค่อนข้างจะคิดลบค่ะ เวลาอยู่คนเดียวจะเครียดบ่อยมาก แล้วเราก็โทษไปว่าที่เราโดนน้าทำแบบนี้เพราะแม่ทิ้งเราไว้กับน้า ไม่ดูแลเราดีๆ อีกสิ่งหนึ่งที่เราได้รับรู้เมื่อเราโตขึ้นคือ แม่เป็นคนที่เหลวแหล่ การงานก็แย่ ใช้เงินสิ้นเปลือง เงินที่เอามาผลาญก็เงินพ่อ หนี้ก็ติดให้พ่อต้องไปจ่ายหนี้ให้ แม่มีความสุขที่ได้ใช้เงินทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้หาเอง แม่ไม่ได้ตระหนักเลยว่าถ้าไม่มีพ่อตัวเองกับลูกจะมีชีวิตอยู่ได้ไหม มิหนำซ้ำยังขี้น้อยใจ ชอบร้องไห้ ชอบหาข้ออ้างเรื่องนู้นเรื่องนี้มาขอตังพ่อ พอไม่ให้ก็ดราม่า ตัวเองไม่สำคัญบ้างล่ะ ตายไปจะมีใครสนบ้างล่ะ เราไม่เข้าใจจริงๆเลยค่ะว่าแม่เอาอะไรมาคิด คนดีๆที่ไหนเขาจะคิดให้ตัวเองตายกัน .... เรารักแม่ค่ะ แต่เราก็รักพ่อเช่นกัน พ่อเข้มแข็งอยู่ตลอดเวลา

อยากจะสอบถามว่ามีแม่อย่างนี้ต้องทำยังไงคะ พอจะมีวิธีให้เราคิดบวกกับแม่มากขึ้นมั้ย? บางที่เราก็คิดว่าเราเกลียดท่าน แต่เราก็รักท่านในระดับนึงเช่นกัน

ปล.ถ้าจะบอกว่าให้รักแม่มากๆเพราะแม่เป็นคนให้กำเนิดเรา ในกรณีนี้อยากให้อธิบายมาละเอียดทำไมเราสมควรต้องรักแม่ทั้งๆที่แม่มีข้อเสียมากมายขนาดนี้
ปล2.เรากับแม่อาศัยอยู่ด้วยกันค่ะ ส่วนพ่อทำงานอยู่ต่างจังหวัด
ปล3.เราไม่สามารถมองข้ามปัญหาเหล่านี้ได้ค่ะ แม่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นตัวปัญหาหลักของครอบครัวเลย