เรื่องนี้เกิดตอนผมอยู๋ ม.1
ผมมีเพื่อนผู้ชายอยู่คนนึงครับ บอกชื่อเลยแล้วกันมันชื่อ นัท ไม่เชิงเพื่อนหรอก คือเป็นเพื่อนร่วมห้อง มันเป็นอันทพาลประจำโรงเรียนเลยแหละ เข้าเรียนก็สาย มีเรื่อชกต่อยเป็นว่าเล่น คือเราก็ไม่ค่อยจะสนใจเค้าอยู่แล้ว แต่ด้วยบุคลิกเราที่มันเป็นคนแบบเรียบๆ เรียนๆ เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยจะสุงสิงกับใคร (แต่เพื่อนสนิทก็มีนะ) จึงโดนนัทแกล้งประจำ เป่าเม็ดไข่มุกบ้าง (ที่เป็นสีดำๆใส่ในชาแก้วละ 10 บ.) ดึงเก้าอี้บ้าง ต่อยแขนบ้าง ด่า แย่งการบ้านไปลอก สารพัดที่จะสรรหาคำมาอธิบาย ถามว่าเราฟ้องอาจารย์ไหม เราฟ้องนะแต่ยิ่งฟ้องมันก็เริ่มแกล้งเรามากขึ้น จนถึงขั้นมันเกินความอดทนเราเเล้วจริงๆ จึงมีเรื่องชักต่อยกัน จนเข้าห้องปกครอง
เครียกันนานครับ ฝ่ายนั้นแม่เค้าก็รู้ว่าลูกเป็นยังไง ฝ่ายเราก็ไม่ยอม เครียไปเครียมา แม่ฝ่ายนูนบอกจะย้ายโรงเรียนจะได้จบๆ ผมด้วยความที่ว่า อีกไม่นานก็จะย้ายบ้านอยู่แล้ว (ย้ายเพราะงานแม่อ้ะครับ) ผมเลยดึงแขนแม่บอกว่า "ถ้างั้นเราเป็นฝ่ายไปดีกว่าเนาะ ไหนๆเราก็จะย้ายอยู่แล้ว" แม่ผมก็โอเค เรื่องในวันนั้นก็จบ อีกหลายวันสอบปลายภาคเทอม 1 เสร็จ ผมกับแม่ก็ย้ายเลย เราย้ายมาจังหวัดนึงครับ แล้วผมก็ได้โรงเรียนดีประจำจังหวัด เพราะเกรดผมค่อนข้างโอเค ผมใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนนี้ก็ค่อนข้างดีเพื่อนก็โอเค ส่วนมากก็เรียนนะ แต่เวลามีช่องว่างคุยกันหน่อยนี้ โอ้โห้!!!โลกจะแตก จากที่เคยมีเพื่อนสนิทหนึ่งคน สองคน พอเข้ามาเรียนที่นี้มีทั้งห้องเลย จะสนิทสุดก็ตอนขอลอกการบ้านอ้ะครับ 1 ปีของชีวิต ม.2 โรงเรียนนี้ดีมากครับ Happy มาก จนตอนนี้จะขึ้น ม.3 แล้วครับ เรื่องที่เกือบจะลืมฝังกลบไปก็หวนกลับมา จะเรื่องอะไรหล้ะก็ใอ่เพื่อนคนเก่าที่เคยแกล้งผมอ้ะสิครับ ผมปิดเทอมก็กลับไปหาญาติที่นั้น แต่ก็ระวังตัวไม่พยายามเดินผ่านโรงเรียนนั้นอีก
เย็นวันนึงผมเดินไปตลาดกับน้อง พาน้องไปซื้อของกินขนมเรื่องเปื่อย ผมก็ซื้อของที่แม่สั่งจะมาทำกับข้าว พอผมได้ของครบกำลังจะเดินกลับบ้าน น้องก็ดึงมือผมเข้าร้านขายของชำร้านนึงร้านใหญ่พอสมควร พอน้องได้ขนมผมก็เอาไปวางไว้บนโต๊ะมือกับสายตาผมก็ควานหาตัง แล้วจังหว่ะที่ผมก็เงยหน้าขึ้นมา เชี้ย!!!! ใอ่นัทชัดแจน มันยืนหลังโต๊ะมือก็กดโทรศัพท์ ผมอึ้งมาก อย่างเดียวที่ทำคือ วางตังแล้วเอาขนมแล้วอุ้มน้องแล้วเดินออกมาจาดร้านเลย ผมกลับมาบ้านนั่งอึ้งอยู่นาน ขนาดระวังตัวอย่างดีแล้วนะ ยังเจอได้ ทีนี้เรื่องราวเก่าๆมันผุดขึ้นมาเลยครับ หลังจากวันนั้นสองวัน ยาย กับแม่ผม ออกไปวัด ผมอยู่กับตากับน้อง 3 คน เที่ยงกว่าๆ ตาตะโกนบอกมีคนมา ใครว่ะ ผมเลยเดินลงไป ในใจขอให้เป็นเพื่อนเก่ามาหา ผมเปิดประตูไป โห้!!! ชัดเลย สึด นัทมันมา วินาทีนั้นดึงประตูเหล็กกลับอัตโนมัติเลยครับ มันเอามือมาขวาง (เหมือนนิยาย Y เลยเนอะ) เราก็เลยปล่อย กะจะวิ่งแล้วหล้ะแต่มันพูดมาคำนึงเราหยุดชะงักเลย มันพูดว่า "ตังทอน" เราเลยยื่นมือไป มันก็เอาเหรียญ 10 บาท วางใส่มือเรา แล้วมันก็ขับมอไซด์ไป หลังจากนั้นผ่านไปหลายวันมันก็มาหาเราอีก เรื่อย เรื่อย เรื่อย เรื่อย บ่อยจนแบบต้องการอะไรจากเราอีกอ้ะ คือ ที่แกล้งเรายังไม่พอใช่ไหม วันต่อมามันมาหาเรา เราเลยพูดตรงๆไปเลยว่า ต้องการอะไรจากเราอีก ที่เคยทำไว้กับเราแกยังไม่พอใจอีกหรอ เราพูดแบบอารมณ์ล้วนๆอ้ะ คือตอนนั้นอะไรอัดอยู่ในใจอยากพูดตอน ม.1 จัดหมดอ้ะ มันตอบมาคำเดียว คำเดียวทำเราสะอึกไปหลายวัน "ขอโทษ" ห้ะ!! คือขอโทษกู โอ๊ะ!! ดีจังเลยนะสำนึกได้ก็ขอโทษ แต่ตอนนั้นเอาจริงพอมันพูดมาเราก็เงิบ สิ่งที่ทำอย่างเดียวคือ ปิดประตูเหล็กแล้วเดินเข้าบ้าน หลังจากนั้นมันก็ยังมาหาเราที่บ้านเรื่อยๆ แต่เราไม่เลยไปเปิดประตูหรอก อยู่แต่ในห้อง หลายวันเข้า จนป้าข้างบ้านถามแม่ว่า "มีเด็กผู้ชายมาอยู่หน้าบ้านทุกวันเลยนะมีปัญหาไรรึป่าว" ในใจเราแบบ (ป้าจะเก็บขอมูลไปเมาส์หล้ะสิรู้นะไม่เนียนเลยนะป้า) จนวันรุ่งขึ้นพอมันมาหา เราก็เดินลงไปมันก็ยิ้มๆ บอกกับเราว่า "ไปเที่ยวกัน" เราแบบ หึ!! จะแกล้งกูอีกหล้ะสิ แกล้งรถล้ม แกล้งยกหน้าทำกูหงายหลัง กูคงไปด้วยแหละ พอผมบอกไม่ไปอีกวันมันก็มาอีก ผมก็ไม่ลงไป มันก็มาอีก เรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนแบบ เรื่องเรียนขยันแบบนี้ก็ดีนะ ในที่สุดความตื้อของมันก็ได้ผล ผมก็ไปมันก็เลี้ยงผม "อยากดูหนังไหม" "หึ ไม่อ่ะ" "แต่เราจองแล้วอ่ะดิ" แล้วมันก็โชว์บัตร มันก็ตื้อจนผมรำคาญ ผมก็ไปเพราะเสียดายเงิน หลังจากนั้นมันก็พาผมไปเดินเล่นดูนูน ดูนี้ พอมันมาส่งมันก็ขอเฟสผมไป มันก็ทักมาคุยตลอด ผมตอบบ้างไม่ตอบบ้างรำคาญอ้ะครับ มันก็ถามตลอดนะ ให้อภัยเรานะ เราขอโทษ มันพูดอย่างงี้ตลอดตอนเจอหน้ากัน หรือถ้าแชทมาหาผม ก็จะถามตลอด จะแบบผมไม่รู้จะทำไงดีอ้ะครับ แล้วเพื่อนๆหล้ะคิดยังไงบ้าง บอกกันบ้างนะ
ทำไงดีครับ
ผมมีเพื่อนผู้ชายอยู่คนนึงครับ บอกชื่อเลยแล้วกันมันชื่อ นัท ไม่เชิงเพื่อนหรอก คือเป็นเพื่อนร่วมห้อง มันเป็นอันทพาลประจำโรงเรียนเลยแหละ เข้าเรียนก็สาย มีเรื่อชกต่อยเป็นว่าเล่น คือเราก็ไม่ค่อยจะสนใจเค้าอยู่แล้ว แต่ด้วยบุคลิกเราที่มันเป็นคนแบบเรียบๆ เรียนๆ เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยจะสุงสิงกับใคร (แต่เพื่อนสนิทก็มีนะ) จึงโดนนัทแกล้งประจำ เป่าเม็ดไข่มุกบ้าง (ที่เป็นสีดำๆใส่ในชาแก้วละ 10 บ.) ดึงเก้าอี้บ้าง ต่อยแขนบ้าง ด่า แย่งการบ้านไปลอก สารพัดที่จะสรรหาคำมาอธิบาย ถามว่าเราฟ้องอาจารย์ไหม เราฟ้องนะแต่ยิ่งฟ้องมันก็เริ่มแกล้งเรามากขึ้น จนถึงขั้นมันเกินความอดทนเราเเล้วจริงๆ จึงมีเรื่องชักต่อยกัน จนเข้าห้องปกครอง
เครียกันนานครับ ฝ่ายนั้นแม่เค้าก็รู้ว่าลูกเป็นยังไง ฝ่ายเราก็ไม่ยอม เครียไปเครียมา แม่ฝ่ายนูนบอกจะย้ายโรงเรียนจะได้จบๆ ผมด้วยความที่ว่า อีกไม่นานก็จะย้ายบ้านอยู่แล้ว (ย้ายเพราะงานแม่อ้ะครับ) ผมเลยดึงแขนแม่บอกว่า "ถ้างั้นเราเป็นฝ่ายไปดีกว่าเนาะ ไหนๆเราก็จะย้ายอยู่แล้ว" แม่ผมก็โอเค เรื่องในวันนั้นก็จบ อีกหลายวันสอบปลายภาคเทอม 1 เสร็จ ผมกับแม่ก็ย้ายเลย เราย้ายมาจังหวัดนึงครับ แล้วผมก็ได้โรงเรียนดีประจำจังหวัด เพราะเกรดผมค่อนข้างโอเค ผมใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนนี้ก็ค่อนข้างดีเพื่อนก็โอเค ส่วนมากก็เรียนนะ แต่เวลามีช่องว่างคุยกันหน่อยนี้ โอ้โห้!!!โลกจะแตก จากที่เคยมีเพื่อนสนิทหนึ่งคน สองคน พอเข้ามาเรียนที่นี้มีทั้งห้องเลย จะสนิทสุดก็ตอนขอลอกการบ้านอ้ะครับ 1 ปีของชีวิต ม.2 โรงเรียนนี้ดีมากครับ Happy มาก จนตอนนี้จะขึ้น ม.3 แล้วครับ เรื่องที่เกือบจะลืมฝังกลบไปก็หวนกลับมา จะเรื่องอะไรหล้ะก็ใอ่เพื่อนคนเก่าที่เคยแกล้งผมอ้ะสิครับ ผมปิดเทอมก็กลับไปหาญาติที่นั้น แต่ก็ระวังตัวไม่พยายามเดินผ่านโรงเรียนนั้นอีก
เย็นวันนึงผมเดินไปตลาดกับน้อง พาน้องไปซื้อของกินขนมเรื่องเปื่อย ผมก็ซื้อของที่แม่สั่งจะมาทำกับข้าว พอผมได้ของครบกำลังจะเดินกลับบ้าน น้องก็ดึงมือผมเข้าร้านขายของชำร้านนึงร้านใหญ่พอสมควร พอน้องได้ขนมผมก็เอาไปวางไว้บนโต๊ะมือกับสายตาผมก็ควานหาตัง แล้วจังหว่ะที่ผมก็เงยหน้าขึ้นมา เชี้ย!!!! ใอ่นัทชัดแจน มันยืนหลังโต๊ะมือก็กดโทรศัพท์ ผมอึ้งมาก อย่างเดียวที่ทำคือ วางตังแล้วเอาขนมแล้วอุ้มน้องแล้วเดินออกมาจาดร้านเลย ผมกลับมาบ้านนั่งอึ้งอยู่นาน ขนาดระวังตัวอย่างดีแล้วนะ ยังเจอได้ ทีนี้เรื่องราวเก่าๆมันผุดขึ้นมาเลยครับ หลังจากวันนั้นสองวัน ยาย กับแม่ผม ออกไปวัด ผมอยู่กับตากับน้อง 3 คน เที่ยงกว่าๆ ตาตะโกนบอกมีคนมา ใครว่ะ ผมเลยเดินลงไป ในใจขอให้เป็นเพื่อนเก่ามาหา ผมเปิดประตูไป โห้!!! ชัดเลย สึด นัทมันมา วินาทีนั้นดึงประตูเหล็กกลับอัตโนมัติเลยครับ มันเอามือมาขวาง (เหมือนนิยาย Y เลยเนอะ) เราก็เลยปล่อย กะจะวิ่งแล้วหล้ะแต่มันพูดมาคำนึงเราหยุดชะงักเลย มันพูดว่า "ตังทอน" เราเลยยื่นมือไป มันก็เอาเหรียญ 10 บาท วางใส่มือเรา แล้วมันก็ขับมอไซด์ไป หลังจากนั้นผ่านไปหลายวันมันก็มาหาเราอีก เรื่อย เรื่อย เรื่อย เรื่อย บ่อยจนแบบต้องการอะไรจากเราอีกอ้ะ คือ ที่แกล้งเรายังไม่พอใช่ไหม วันต่อมามันมาหาเรา เราเลยพูดตรงๆไปเลยว่า ต้องการอะไรจากเราอีก ที่เคยทำไว้กับเราแกยังไม่พอใจอีกหรอ เราพูดแบบอารมณ์ล้วนๆอ้ะ คือตอนนั้นอะไรอัดอยู่ในใจอยากพูดตอน ม.1 จัดหมดอ้ะ มันตอบมาคำเดียว คำเดียวทำเราสะอึกไปหลายวัน "ขอโทษ" ห้ะ!! คือขอโทษกู โอ๊ะ!! ดีจังเลยนะสำนึกได้ก็ขอโทษ แต่ตอนนั้นเอาจริงพอมันพูดมาเราก็เงิบ สิ่งที่ทำอย่างเดียวคือ ปิดประตูเหล็กแล้วเดินเข้าบ้าน หลังจากนั้นมันก็ยังมาหาเราที่บ้านเรื่อยๆ แต่เราไม่เลยไปเปิดประตูหรอก อยู่แต่ในห้อง หลายวันเข้า จนป้าข้างบ้านถามแม่ว่า "มีเด็กผู้ชายมาอยู่หน้าบ้านทุกวันเลยนะมีปัญหาไรรึป่าว" ในใจเราแบบ (ป้าจะเก็บขอมูลไปเมาส์หล้ะสิรู้นะไม่เนียนเลยนะป้า) จนวันรุ่งขึ้นพอมันมาหา เราก็เดินลงไปมันก็ยิ้มๆ บอกกับเราว่า "ไปเที่ยวกัน" เราแบบ หึ!! จะแกล้งกูอีกหล้ะสิ แกล้งรถล้ม แกล้งยกหน้าทำกูหงายหลัง กูคงไปด้วยแหละ พอผมบอกไม่ไปอีกวันมันก็มาอีก ผมก็ไม่ลงไป มันก็มาอีก เรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนแบบ เรื่องเรียนขยันแบบนี้ก็ดีนะ ในที่สุดความตื้อของมันก็ได้ผล ผมก็ไปมันก็เลี้ยงผม "อยากดูหนังไหม" "หึ ไม่อ่ะ" "แต่เราจองแล้วอ่ะดิ" แล้วมันก็โชว์บัตร มันก็ตื้อจนผมรำคาญ ผมก็ไปเพราะเสียดายเงิน หลังจากนั้นมันก็พาผมไปเดินเล่นดูนูน ดูนี้ พอมันมาส่งมันก็ขอเฟสผมไป มันก็ทักมาคุยตลอด ผมตอบบ้างไม่ตอบบ้างรำคาญอ้ะครับ มันก็ถามตลอดนะ ให้อภัยเรานะ เราขอโทษ มันพูดอย่างงี้ตลอดตอนเจอหน้ากัน หรือถ้าแชทมาหาผม ก็จะถามตลอด จะแบบผมไม่รู้จะทำไงดีอ้ะครับ แล้วเพื่อนๆหล้ะคิดยังไงบ้าง บอกกันบ้างนะ