สวัสดีค่ะ ตัดสินใจอยู่นานกว่าจะมาตั้งกระทู้อันนี้ แค่อยากระบาย อยากเล่าเหตุการณ์ที่เจอมา
คือตอนนี้เรามีสามีแล้ว เราอายุ 22 ย่าง 23 ปีแล้วค่ะ เป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายคือจดทะเบียนสมรสกันแล้ว แต่แค่หมั้นไว้ยังไม่ได้แต่งงานเพราะเรายังเรียนไม่จบ ตอนนี้ก็อยู่ด้วยกัน จะว่าชีวิตคู่ราบรื่นดีมั้ยก็ดีค่ะแต่ไม่ใช่ 100% ขอเล่าเหตุการณ์ก่อนที่จะมาอยู่ด้วยกันนะคะ
(ขอเริ่มเลยนะคะ) ย้อนไปเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว (ตอนนั้นประมาณ ป.6) คือเรารู้จักกับแฟนเราเพราะเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน มันคงเป็นแค่อาการรักของเด็กๆทั่วไป คือจะไปเล่นตามหมู่บ้านก็มีเจอกันคุยกันบ้างสักพักแล้วก็แล้วไป พอประมาณช่วง ม.1 - ม.2 เหมือนจะเจอกันบ่อยขึ้นและทุกปีจะมีการแข่งขันกีฬาภายในตำบล เราก็ร่วมแข่งทุกปี เขาก็จะเตะฟุตบอล คือตอนเย็นจะไปซ้อมกีฬาก็จะเจอกันทุกวัน เขาก็มีแฟนนะเราก็มี และแฟนเขาก็รู้จักกับเราและบ้านใกล้กันด้วย อาการคือเหมือนจะชอบเขาก็ไม่ใช่ จะว่าไม่ชอบก็ไม่ใช่ 5555 5 ในความรู้สึกเวลาเจอกันก็เหมือนเขาจะมองเราตลอด คือตัวเองก็มองเขาเหมือนกัน แต่ก็เฉยเพราะเขาก็มีแฟนแล้ว บางครั้งเราจะได้เจอกันบ้างเพราะลูกพี่ลูกน้องเขาเป็นเพื่อนสนิทเรา ก็จะเจอกันบ่อย และพอช่วง ม.3 ก็เริ่มมีโทรศัพท์แล้วก็มีเบอร์กันเขาก็โทรหานะ ช่วงที่เราอยู่ ม.3 คือเขาไม่ได้เรียนแล้วเขาทำงาน เวลาขับรถผ่านบ้านเราเขาก็มองตลอด แม่เราจะเริ่มรู้เรื่องเพราะเรามีอะไรเราปรึกษาแม่ตลอดเล่าให้ฟังตลอด เขาโทรหาบ่อยบ้างหายไปบ้างเป็นแบบนั้นอยู่นาน มีช่วงเราเปลี่ยนเบอร์เพราะไม่อยากคุยกับเขาแล้วเพราะเขาก็มีแฟน ผ่านไปช่วงหนึ่งเขาโทรมาไม่รู้ว่าเอาเบอร์เรามาจากไหน พอรู้ว่าเป็นเขาเราก็รับบ้างไม่รับบ้าง เป็นแบบนั้นอยู่นานจนเขาแต่งงาน ตอนนั้นเราน่าจะเรียนอยู่ ปวช.2 เราก็ไม่ได้ไปงานแต่งเขานะ เรารู้ครอบครัวเขากับแฟนเก่าเขาไม่ค่อยจะดีกัน ที่เขาได้แต่งงานเพราะผ้ใหญ่ฝ่ายหญิง (ตลอดเวลาที่คุยกันเหมือนที่บ้านเขาและบ้านเรารู้) พ่อเราเคยมีพูดว่าไม่อยากให้ไปยุ่งเพราะเขามีครอบครัวแล้ว เดี๋ยวมีอะไรมาคนจะว่าเป็นเพราะเรา เราคิดว่าเขาแต่งงานแล้วเขาจะไม่ยุ่งกับเราอีก แต่มันไม่ใช่ เหมือนหนักกว่าเดิม เขาพยายามโทรหา เราทั้งบล็อกเบอร์บ้างไม่รับบ้างตัดสายบ้างเพราะเราก็กลัวว่าแฟนเราจะรู้เหมือนกัน เราเคยทะเลาะกับแฟนเพราะเห็นเขาโทรหาเราแต่เราจะบอกเสมอว่าเป็นพี่น้องกัน จนถึงช่วงที่เราอยู่ ปวส.1 เขาเหมือนเริ่มพูดว่าถ้าเขาจะมาหาเราจะเลิอกเราเราจะว่ายังไง เราจะเลิกกับแฟนเราได้มั้ย เหมือนเขาจะชอบเล่าปัญหาให้เราฟัง เขาบอกว่าไม่ได้อยากแต่ง แต่เพราะผู้ใหญ่ฝ่ายนั้นไปบ้านบ่อยที่บ้านเขาเลยคุยกันว่าจะไปขอเฉยๆแต่จะไม่แต่ง เพราะที่บ้านเขาเองก็ไม่ชอบ เขาบอกเขาอึดอัด บางครั้งเขาพูดเขาจะร้องไห้เราเองก็สงสารนะ แต่บางครั้งก็คิดว่าเห็นเราเป็นที่ระบายเหรอ ช่วงนั้นก็มีไปกินข้าว ไปดูหนังกับเขาบ้างแต่จะมีเพื่อนเขาซึ่งเราเองก็รู้จัก เพื่อนเขาจะรู้มาตลอดว่าเขาคุยกับเรามานานแล้ว คุยก่อนที่เขาจะมีแฟน ทุกคนไม่พูดค่ะ บางครั้งเขาขอให้พาไปซื้อของไปซื้อเสื้อผ้าเราก็ไป เราเองก็ชอบเขานะอาจจะเรียกว่ารักก็ได้จนถึงขั้นที่เขาซื้อแหวนคู่มาใส่ทั้งๆที่เขาก็อยู่กับแฟน เรารู้สึกผิดนะรู้ว่าไม่ควร เราพยายามจะไม่โทรหาเขา แทบจะไม่โทรเลยด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าเขาจะมีปัญหา (เดี๋ยวมาต่อนะคะ)
กว่าจะมีวันนี้ต้องโดนด่าว่าแย่งแฟนคนอื่น (แค่อยากพูดในมุมของตัวเอง)
คือตอนนี้เรามีสามีแล้ว เราอายุ 22 ย่าง 23 ปีแล้วค่ะ เป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายคือจดทะเบียนสมรสกันแล้ว แต่แค่หมั้นไว้ยังไม่ได้แต่งงานเพราะเรายังเรียนไม่จบ ตอนนี้ก็อยู่ด้วยกัน จะว่าชีวิตคู่ราบรื่นดีมั้ยก็ดีค่ะแต่ไม่ใช่ 100% ขอเล่าเหตุการณ์ก่อนที่จะมาอยู่ด้วยกันนะคะ
(ขอเริ่มเลยนะคะ) ย้อนไปเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว (ตอนนั้นประมาณ ป.6) คือเรารู้จักกับแฟนเราเพราะเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน มันคงเป็นแค่อาการรักของเด็กๆทั่วไป คือจะไปเล่นตามหมู่บ้านก็มีเจอกันคุยกันบ้างสักพักแล้วก็แล้วไป พอประมาณช่วง ม.1 - ม.2 เหมือนจะเจอกันบ่อยขึ้นและทุกปีจะมีการแข่งขันกีฬาภายในตำบล เราก็ร่วมแข่งทุกปี เขาก็จะเตะฟุตบอล คือตอนเย็นจะไปซ้อมกีฬาก็จะเจอกันทุกวัน เขาก็มีแฟนนะเราก็มี และแฟนเขาก็รู้จักกับเราและบ้านใกล้กันด้วย อาการคือเหมือนจะชอบเขาก็ไม่ใช่ จะว่าไม่ชอบก็ไม่ใช่ 5555 5 ในความรู้สึกเวลาเจอกันก็เหมือนเขาจะมองเราตลอด คือตัวเองก็มองเขาเหมือนกัน แต่ก็เฉยเพราะเขาก็มีแฟนแล้ว บางครั้งเราจะได้เจอกันบ้างเพราะลูกพี่ลูกน้องเขาเป็นเพื่อนสนิทเรา ก็จะเจอกันบ่อย และพอช่วง ม.3 ก็เริ่มมีโทรศัพท์แล้วก็มีเบอร์กันเขาก็โทรหานะ ช่วงที่เราอยู่ ม.3 คือเขาไม่ได้เรียนแล้วเขาทำงาน เวลาขับรถผ่านบ้านเราเขาก็มองตลอด แม่เราจะเริ่มรู้เรื่องเพราะเรามีอะไรเราปรึกษาแม่ตลอดเล่าให้ฟังตลอด เขาโทรหาบ่อยบ้างหายไปบ้างเป็นแบบนั้นอยู่นาน มีช่วงเราเปลี่ยนเบอร์เพราะไม่อยากคุยกับเขาแล้วเพราะเขาก็มีแฟน ผ่านไปช่วงหนึ่งเขาโทรมาไม่รู้ว่าเอาเบอร์เรามาจากไหน พอรู้ว่าเป็นเขาเราก็รับบ้างไม่รับบ้าง เป็นแบบนั้นอยู่นานจนเขาแต่งงาน ตอนนั้นเราน่าจะเรียนอยู่ ปวช.2 เราก็ไม่ได้ไปงานแต่งเขานะ เรารู้ครอบครัวเขากับแฟนเก่าเขาไม่ค่อยจะดีกัน ที่เขาได้แต่งงานเพราะผ้ใหญ่ฝ่ายหญิง (ตลอดเวลาที่คุยกันเหมือนที่บ้านเขาและบ้านเรารู้) พ่อเราเคยมีพูดว่าไม่อยากให้ไปยุ่งเพราะเขามีครอบครัวแล้ว เดี๋ยวมีอะไรมาคนจะว่าเป็นเพราะเรา เราคิดว่าเขาแต่งงานแล้วเขาจะไม่ยุ่งกับเราอีก แต่มันไม่ใช่ เหมือนหนักกว่าเดิม เขาพยายามโทรหา เราทั้งบล็อกเบอร์บ้างไม่รับบ้างตัดสายบ้างเพราะเราก็กลัวว่าแฟนเราจะรู้เหมือนกัน เราเคยทะเลาะกับแฟนเพราะเห็นเขาโทรหาเราแต่เราจะบอกเสมอว่าเป็นพี่น้องกัน จนถึงช่วงที่เราอยู่ ปวส.1 เขาเหมือนเริ่มพูดว่าถ้าเขาจะมาหาเราจะเลิอกเราเราจะว่ายังไง เราจะเลิกกับแฟนเราได้มั้ย เหมือนเขาจะชอบเล่าปัญหาให้เราฟัง เขาบอกว่าไม่ได้อยากแต่ง แต่เพราะผู้ใหญ่ฝ่ายนั้นไปบ้านบ่อยที่บ้านเขาเลยคุยกันว่าจะไปขอเฉยๆแต่จะไม่แต่ง เพราะที่บ้านเขาเองก็ไม่ชอบ เขาบอกเขาอึดอัด บางครั้งเขาพูดเขาจะร้องไห้เราเองก็สงสารนะ แต่บางครั้งก็คิดว่าเห็นเราเป็นที่ระบายเหรอ ช่วงนั้นก็มีไปกินข้าว ไปดูหนังกับเขาบ้างแต่จะมีเพื่อนเขาซึ่งเราเองก็รู้จัก เพื่อนเขาจะรู้มาตลอดว่าเขาคุยกับเรามานานแล้ว คุยก่อนที่เขาจะมีแฟน ทุกคนไม่พูดค่ะ บางครั้งเขาขอให้พาไปซื้อของไปซื้อเสื้อผ้าเราก็ไป เราเองก็ชอบเขานะอาจจะเรียกว่ารักก็ได้จนถึงขั้นที่เขาซื้อแหวนคู่มาใส่ทั้งๆที่เขาก็อยู่กับแฟน เรารู้สึกผิดนะรู้ว่าไม่ควร เราพยายามจะไม่โทรหาเขา แทบจะไม่โทรเลยด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าเขาจะมีปัญหา (เดี๋ยวมาต่อนะคะ)