คือเรากับเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ม.1แล้วที่นี้พอขึ้นม.2เพื่อนเราก็มีแฟนเป็นผู้ชายสมมุติว่าชื่อเอ ตอนเพื่อนเราคบกะแฟนแรกๆทุกอย่างก็ดูโอเคไปหมด เวลาหลังเลิกเรียนเราจะมานั่งคุยกันทั้งเอเพื่อนเราเราและเพื่อนคนอื่นตลอดทำนองประมานว่าเมาส์กันเล่นกันหลังเลิกเรียน พอปิดเทอมใหญ่ม.2 เพื่อนเรากับเอเริ่มมีปัญหากัน ทะเลาะกันบ่อยๆ จนเอขอบทักมาปรึกษาเราว่าจะทำไงดีประมานว่าให้เราช่วยพูดกะเพื่อนหน่อย เราก็ช่วยมาโดยตลอดประมานว่าเวลาทะเลาะกันเอจะมาคุยกับเราทุกครั้ง เวลาผ่านไปจนเริ่มใกล้เปิดเทอมขึ้นม.3 เรากับเอเริ่มคุยกันมากขึ้นหลังๆจะเป็นเรื่องทั่วไปมากกว่าไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องเพื่อนเราแล้ว เอเริ่มมาชวนคอล โทรมาปลุกเรา คือทุกอย่างมันเริ่มมากขึ้นจนเราเริ่มรู้สึกกับเอแต่ตอนนั้นเพื่อนเรายังไม่รู้ พอเปิดเทอมม.3เพื่อนเรากับแฟนก็เลิกกันเพราะว่าเพื่อนเรารู้ว่าเราคุยกับเอ เรายอมรับว่าตอนนั้นเรานิดแต่เราไม่พูดว่าเราชอบเอเพราะเราไม่อยากเสียเพื่อนเลย แต่เรากับเพื่อนก็ยังคุยกันเพื่อนเราไม่ว่าเราไม่ทำร้ายเราไม่พูดอะไรสักคำทำตัวปกติมากและเราก็สนิทกันเหมือนเดิม ส่วนเอกับเราราก็ยังคุยกันอยู่โดยที่เพื่อนเราก็รู้มาโดยตลอด จนตอนนี้จะจบม.3 เราเลิกคุยกับเอแล้ว แล้วเอก็รู้ว่าเราคิดอะไร แต่เราไม่ได้คยกับเอ เพียงแต่เราคุยกันเหมือนคนที่เกือบจะได้คบกันแต่เราก็เลอกลากันไป ตอนนี้เรากับอพื่อนเราก็สนิทกันเหมือนเดิม เอก็ไปมีแฟนใหม่ ทุกคนต่างมีชีวิตใหม่เพื่อเตรียมตัวเข้าม.4 แต่เราก็ยังคิดถึงเอนะ เรารู้ว่ามันอาจจะผิดสำหรับใครหลายๆคนแต่เรื่องแบบนี้ถ้าไม่ได้มาเจอกับตัวเองคงไม่รู้หรอก แต่เราก็โทดตัวเองนะเราไม่น่าไปให้คำปรึกษาเอตั้งแต่แรกจนทำให้อะไรมันเกินเลย ละทำให้เราต้องไปรู้สึกกับเขา สุดท้ายนี้เราถ้าเอฟังอยู่อยากบอกว่า ยังไงเราก็เป็นห่วงเอนะ ถ้าคิดได้ก็กลับมาเป็นอพื่อนกันเหมือนเดิมเถอะ เห้อเราไม่น่าทำแบบนี้เลย