เรากับแฟน คบกันมา 2 ปี 4 เดือนแล้วค่ะ เป็นคนจังหวัดเดียวกัน อยู่ตำบลเดียวกัน
ตลอดเวลาที่คบกันมา เค้าไม่เคยให้ของขวัญเราเรย ไม่เคยเซอร์ไพร์ส ไม่เคยมีอะไรให้เรย อยากไปเที่ยว ก้อไม่เคยได้ไป เสื้อคู่ไม่เคยได้ใส่ เดินซื้อของด้วยกันกี่ครั้งๆ เค้าก้อจะบ่นตลอด ว่าทำไมเรื่องเยอะ ไม่เอาสักที แต่เราก้อเลือกสิ่งที่ดีที่สุด เพื่อเราเองไม่ใช่หร่อ ถ้าซื้อไป ไม่ถูกใจ เอามาเปลี่ยนก้อเสียเวลา ซื้อมาใส่ไม่ได้ ก้อทิ้ง แบบนี้อะ่หร่อ
......แต่ในทางกลับกัน เรากลับมีของขวัญให้เค้าตลอด เค้าเดินซื้อของ ก้อเลือกให้ตลอด เซอรไพร์สตลอด เราจบ ม.6 สายวิทย์-คณิต เราอยากเรียนหมอ เรียนครู ตำรวจ แต่เราเลือกที่จะมาเรียนกับเค้า ทิ้งอนาคตที่ดีดีไป เพื่อที่จะได้มาอยู่กับเค้า มาเรียนที่เดียวกันกับเค้า แต่เหมือนเค้าจะหนีเรา เราเรียนศูนย์นี้ แต่เค้ากลับย้ายไปเรียนศูนย์อื่น เราเห็นเค้าทำงานตรงนี้ เราก้ออยากมาทำงานกับเค้าเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน แต่เค้าก้อเหมือนพยายามออกห่างอยู่เสมอ ไม่เคยเข้าใจ จะปรึกษาอะไรก้อไม่ได้ แม้แต่รอเรากินข้าวตอนพักเที่ยง เค้าก้อยังไม่รอเราเรย เราต้องไปกับพี่ที่ทำงาน เราเสียใจ เราน้อยใจ ก้อว่าเรางี่เง่า เราอยากให้เค้าใส่ใจเรามากกว่านี้ อยากให้สนใจเรามากกว่านี้ เราเป็นผู้หญิง เชื่อเถอะว่า 80% ผู้หญิงเค้าชอบให้แฟนเซอร์ไพร์สกันทั้งนั้นแหละ เราพูดตรงๆเรยน่ะ เค้าไม่เคยให้อะไรเราเรย แม้แต่ของขวัญวันเกิด เค้กวันเกิด วันครบรอบ วันวาเลนไทน์ เค้าไม่เคยให้อะไรเราเรย เราบอกแต่ว่า เค้าเปนคนหัวโบราณ คนอายุ 30+ เค้ายังมีโมเมนต์แบบนี้เรย แต่เค้าอายุแค่ 25 ปี กลับไม่เคยมีความคิดที่ดีดีเรย
...ตอนคบกับแรกๆ เราจะเปนฝ่ายเลี้ยงข้าวเค้าตลอด จนมาถึงปัจจุบันนี้ จะทำอะไร จะกินอะไร จะไปไหน แม้แต่ค่ารถยังต้องหารกันคนครึ่งตลอด
... เค้าทำให้เราเสียใจ มาโดยตลอด ไม่ได้จะว่าน่ะ เค้าเปนคนค่อยข้างเห็นแก่ตัว ตัวเองทำแบบนี้ไม่ดี พอเราทำกลับ ก้อจะว่า ด่า แต่ไม่เคยมองย้อนกลับไปดูตัวเองเรยว่าตัวเองก้อเคยทำแบบนี้เหมือนกัน
...เราเคยแบกเค้ก จากจ. ภูเก็ต เพื่อจะมาเซอร์ไพร์สเค้าที่ กทม. แต่กลับมาเจอรูปที่เค้าไปเที่ยวกับกิ๊กมา...ตอนนั้นทำอะรไม่ถูกเรยค่ะ มันจุก มันเจ็บ เค้าก้อด้แค่บอกว่า ขอโทด จะไม่ทำอีก สุดท้ายก้อมีครั้งที่ 2 กับคนเดิม เค้ากลับบ้าน เราก้อเรยไปหาเค้า เค้าลืมลบแชทในโทรศัพท์ เราก้อเรยเห็น ซึ่งเปนคนเดิมที่เค้าเคยไปเที่ยวด้วยกันตอนที่เราเอาเค้กไปให้ บอกได้คำเดียว เสียใจมาก เค้าโมโหเพราะทำอะไรไม่ได้ เพราะเอาโทรศัพท์เข้าไปอ่านในห้องน้ำ พอเราออกมา เราตัวอ่อนหมดเรยย ทำอะไรไม่ถูก ตัวสั่นไปหมด คือมันหมดแรงจิงๆ เค้าก้อได้แต่กอดเราเอาไว้ ร้องไห้ บอกขอโทด เราเรยขอกลับบ้าน เค้าก้อไม่ให้เรากลับ เราเรยโมโห ทั้งฟัดทั้งเหวี่ยง ตอนนั้นที่บ้านเค้าพ่อกับแม่ไม่อยู่ เราทั้งร้อง ทั้งโมโห แต่ก้อทำอะไรไม่ได้ เราพยายามจะกลับ เค้าไม่ให้เรากลับ เราเรยไปหยิบมีดมา เพื่อที่แทงตัวเอง ถ้ามันเข้ามา ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกแล้ว ไม่รู้จะทำยังไง เรยทำแบบนี้ สุดท้ายก้อได้กลับ แทนที่เค้าจะตามเรามา แต่เปล่าเรย เค้าไม่ตาม เค้ากลับนอนหลับสบาย เราก้อนั่งรอตรงริมน้ำ ทางขึ้นบ้าน รอนานมากตั้งแต่ 11 โมง จน บ่ายสาม เค้าก้อไม่มา เราก้อเรยกลับ แล้วประมาณ 5 โมงเย็นเค้าก้อขึ้นมาที่บ้านเรา เราก้อทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอาน้ำ เอามะม่วงมาให้เค้ากิน แต่ตอนนั้นใจเรามันอ่อนแรงมากๆ มันไม่ไหวจะเครีย คือเฉยชามาก แต่สุดท้ายเราก้อดีกันค่ะ
....ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เราอยู่ด้วยกัน ทะเลาะกันทุกครั้งเราก้อจะไปทุกครั้ง เค้าก้อได้แต่รั้งไว้ และบอกจะทำให้ดีกว่าเดิม แต่สุดท้ายมันก้อเหมือนเดิม
....เราเคยบอกเค้าว่าเราอยากอยุ่คนเดียว เราไม่อยากทนอยู่แบบนี้ เราเหนื่อย เราเบื่อ เวลาเราเครียดเราปรึกษาใครไม่ได้เรย แม้แต่เค้าเอง
....จนเราเจอ ทอม คนนึง เค้าเรียนที่เดียวกันกับเรา เค้าบอกเค้าแอบชอบเรามานานแล้ว แต่ไม่กล้าบอก กลัวเราไม่ชอบทอม (เราชอบทอมมากน่ะ แต่เราม่เคยได้คบกับทอมเรย) เราคิดว่าเค้าจะมาเติมเต็มส่วนที่เราขาดหายไปได้ แต่ก้อไม่เรย เราทำไม่ได้ เรารักเค้ามากเกินกว่าจะนอกใจ เราทำให้ทอมคนนั้นต้องเสียใจ ณ ตอนนี้เค้าก้อยังเพ้อถึงเรา(คิดว่า เพราะดูแล้วมันเกี่ยวกับเรา) เค้าลืมเราไม่ด้ แต่เราก้อได้แต่เค้าว่า เรายังเปนเพื่อนกันได้น่ะ ไปเที่ยว ไปไหนมาไหนด้วยกันได้ แค่สถานะที่ไปด้วยกัน มันต่างกันแค่นั้นเอง เราเข้าใจเค้าน่ะ แต่เราทำอะไรไม่ด้
....ส่วนเค้า..เค้าเสียใจมาก ลาออกจากงาน เพื่อกลับไปอยู่บ้าน และจะไม่กลับมาอีก เรามีส่วนที่ทำให้เค้ากลับมาเรียนอีกครั้ง หลังจากที่เค้าไม่เรียนแล้ว จบแค่ ม.6 ตอนนี้เพิ่งมาเรียนต่อ เพราะเรา
...เราเคยบอกเค้าว่า ต่อให้เราไม่มีคนอื่น เราก้อจะไปอยู่แล้ว แต่เราทำไม่ได้ คงจะเป็นเพราะรักแรกมั้ง เกี่ยวกันไหม เราเสียดายเวลาที่คบกันมา เพราะเราไม่เคยคบใครได้นานขนาดนี้ และเค้าคือรักแรกของเราด้วย
...เราเรยอยากถามว่า ถ้าเปนคุณ คุณจะทำยังไง ไม่ใช่ว่าเค้าไม่มีความดีอะไรเรยน่ะ เค้าก้อมีบ้างเวลาเราโกดกัน ต่อให้เค้าไม่ผิด เค้าก้อต้องง้อเราตลอด เราเรยคิดว่า ไม่มีใครทนเราได้อีกแล้วนอกจากเค้า เพราะเราว่าเรานิสัยแย่มาก เปนคนตรงๆ รู้สึกยังไงก้อพูด พูดแบบไม่รักษาน้ำใจกันเรยน่ะ ถ้าเราโมโห แต่เค้าก้อทนได้ แต่ทำไม เราถึงมานั่งคิด คิดอยู่ทุกวัน ว่าเราอยากเลิกกับเค้า แต่มันก้อได้แค่คิด
..ปล. ยาวไปหน่อย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะค่ะ ขอความคิดเห็นหน่อยน่ะค่ะ ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไงดี**
ถ้ามีแฟนนิสัยแบบนี้ คุณจะทำยังไงค่ะ
ตลอดเวลาที่คบกันมา เค้าไม่เคยให้ของขวัญเราเรย ไม่เคยเซอร์ไพร์ส ไม่เคยมีอะไรให้เรย อยากไปเที่ยว ก้อไม่เคยได้ไป เสื้อคู่ไม่เคยได้ใส่ เดินซื้อของด้วยกันกี่ครั้งๆ เค้าก้อจะบ่นตลอด ว่าทำไมเรื่องเยอะ ไม่เอาสักที แต่เราก้อเลือกสิ่งที่ดีที่สุด เพื่อเราเองไม่ใช่หร่อ ถ้าซื้อไป ไม่ถูกใจ เอามาเปลี่ยนก้อเสียเวลา ซื้อมาใส่ไม่ได้ ก้อทิ้ง แบบนี้อะ่หร่อ
......แต่ในทางกลับกัน เรากลับมีของขวัญให้เค้าตลอด เค้าเดินซื้อของ ก้อเลือกให้ตลอด เซอรไพร์สตลอด เราจบ ม.6 สายวิทย์-คณิต เราอยากเรียนหมอ เรียนครู ตำรวจ แต่เราเลือกที่จะมาเรียนกับเค้า ทิ้งอนาคตที่ดีดีไป เพื่อที่จะได้มาอยู่กับเค้า มาเรียนที่เดียวกันกับเค้า แต่เหมือนเค้าจะหนีเรา เราเรียนศูนย์นี้ แต่เค้ากลับย้ายไปเรียนศูนย์อื่น เราเห็นเค้าทำงานตรงนี้ เราก้ออยากมาทำงานกับเค้าเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน แต่เค้าก้อเหมือนพยายามออกห่างอยู่เสมอ ไม่เคยเข้าใจ จะปรึกษาอะไรก้อไม่ได้ แม้แต่รอเรากินข้าวตอนพักเที่ยง เค้าก้อยังไม่รอเราเรย เราต้องไปกับพี่ที่ทำงาน เราเสียใจ เราน้อยใจ ก้อว่าเรางี่เง่า เราอยากให้เค้าใส่ใจเรามากกว่านี้ อยากให้สนใจเรามากกว่านี้ เราเป็นผู้หญิง เชื่อเถอะว่า 80% ผู้หญิงเค้าชอบให้แฟนเซอร์ไพร์สกันทั้งนั้นแหละ เราพูดตรงๆเรยน่ะ เค้าไม่เคยให้อะไรเราเรย แม้แต่ของขวัญวันเกิด เค้กวันเกิด วันครบรอบ วันวาเลนไทน์ เค้าไม่เคยให้อะไรเราเรย เราบอกแต่ว่า เค้าเปนคนหัวโบราณ คนอายุ 30+ เค้ายังมีโมเมนต์แบบนี้เรย แต่เค้าอายุแค่ 25 ปี กลับไม่เคยมีความคิดที่ดีดีเรย
...ตอนคบกับแรกๆ เราจะเปนฝ่ายเลี้ยงข้าวเค้าตลอด จนมาถึงปัจจุบันนี้ จะทำอะไร จะกินอะไร จะไปไหน แม้แต่ค่ารถยังต้องหารกันคนครึ่งตลอด
... เค้าทำให้เราเสียใจ มาโดยตลอด ไม่ได้จะว่าน่ะ เค้าเปนคนค่อยข้างเห็นแก่ตัว ตัวเองทำแบบนี้ไม่ดี พอเราทำกลับ ก้อจะว่า ด่า แต่ไม่เคยมองย้อนกลับไปดูตัวเองเรยว่าตัวเองก้อเคยทำแบบนี้เหมือนกัน
...เราเคยแบกเค้ก จากจ. ภูเก็ต เพื่อจะมาเซอร์ไพร์สเค้าที่ กทม. แต่กลับมาเจอรูปที่เค้าไปเที่ยวกับกิ๊กมา...ตอนนั้นทำอะรไม่ถูกเรยค่ะ มันจุก มันเจ็บ เค้าก้อด้แค่บอกว่า ขอโทด จะไม่ทำอีก สุดท้ายก้อมีครั้งที่ 2 กับคนเดิม เค้ากลับบ้าน เราก้อเรยไปหาเค้า เค้าลืมลบแชทในโทรศัพท์ เราก้อเรยเห็น ซึ่งเปนคนเดิมที่เค้าเคยไปเที่ยวด้วยกันตอนที่เราเอาเค้กไปให้ บอกได้คำเดียว เสียใจมาก เค้าโมโหเพราะทำอะไรไม่ได้ เพราะเอาโทรศัพท์เข้าไปอ่านในห้องน้ำ พอเราออกมา เราตัวอ่อนหมดเรยย ทำอะไรไม่ถูก ตัวสั่นไปหมด คือมันหมดแรงจิงๆ เค้าก้อได้แต่กอดเราเอาไว้ ร้องไห้ บอกขอโทด เราเรยขอกลับบ้าน เค้าก้อไม่ให้เรากลับ เราเรยโมโห ทั้งฟัดทั้งเหวี่ยง ตอนนั้นที่บ้านเค้าพ่อกับแม่ไม่อยู่ เราทั้งร้อง ทั้งโมโห แต่ก้อทำอะไรไม่ได้ เราพยายามจะกลับ เค้าไม่ให้เรากลับ เราเรยไปหยิบมีดมา เพื่อที่แทงตัวเอง ถ้ามันเข้ามา ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกแล้ว ไม่รู้จะทำยังไง เรยทำแบบนี้ สุดท้ายก้อได้กลับ แทนที่เค้าจะตามเรามา แต่เปล่าเรย เค้าไม่ตาม เค้ากลับนอนหลับสบาย เราก้อนั่งรอตรงริมน้ำ ทางขึ้นบ้าน รอนานมากตั้งแต่ 11 โมง จน บ่ายสาม เค้าก้อไม่มา เราก้อเรยกลับ แล้วประมาณ 5 โมงเย็นเค้าก้อขึ้นมาที่บ้านเรา เราก้อทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอาน้ำ เอามะม่วงมาให้เค้ากิน แต่ตอนนั้นใจเรามันอ่อนแรงมากๆ มันไม่ไหวจะเครีย คือเฉยชามาก แต่สุดท้ายเราก้อดีกันค่ะ
....ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เราอยู่ด้วยกัน ทะเลาะกันทุกครั้งเราก้อจะไปทุกครั้ง เค้าก้อได้แต่รั้งไว้ และบอกจะทำให้ดีกว่าเดิม แต่สุดท้ายมันก้อเหมือนเดิม
....เราเคยบอกเค้าว่าเราอยากอยุ่คนเดียว เราไม่อยากทนอยู่แบบนี้ เราเหนื่อย เราเบื่อ เวลาเราเครียดเราปรึกษาใครไม่ได้เรย แม้แต่เค้าเอง
....จนเราเจอ ทอม คนนึง เค้าเรียนที่เดียวกันกับเรา เค้าบอกเค้าแอบชอบเรามานานแล้ว แต่ไม่กล้าบอก กลัวเราไม่ชอบทอม (เราชอบทอมมากน่ะ แต่เราม่เคยได้คบกับทอมเรย) เราคิดว่าเค้าจะมาเติมเต็มส่วนที่เราขาดหายไปได้ แต่ก้อไม่เรย เราทำไม่ได้ เรารักเค้ามากเกินกว่าจะนอกใจ เราทำให้ทอมคนนั้นต้องเสียใจ ณ ตอนนี้เค้าก้อยังเพ้อถึงเรา(คิดว่า เพราะดูแล้วมันเกี่ยวกับเรา) เค้าลืมเราไม่ด้ แต่เราก้อได้แต่เค้าว่า เรายังเปนเพื่อนกันได้น่ะ ไปเที่ยว ไปไหนมาไหนด้วยกันได้ แค่สถานะที่ไปด้วยกัน มันต่างกันแค่นั้นเอง เราเข้าใจเค้าน่ะ แต่เราทำอะไรไม่ด้
....ส่วนเค้า..เค้าเสียใจมาก ลาออกจากงาน เพื่อกลับไปอยู่บ้าน และจะไม่กลับมาอีก เรามีส่วนที่ทำให้เค้ากลับมาเรียนอีกครั้ง หลังจากที่เค้าไม่เรียนแล้ว จบแค่ ม.6 ตอนนี้เพิ่งมาเรียนต่อ เพราะเรา
...เราเคยบอกเค้าว่า ต่อให้เราไม่มีคนอื่น เราก้อจะไปอยู่แล้ว แต่เราทำไม่ได้ คงจะเป็นเพราะรักแรกมั้ง เกี่ยวกันไหม เราเสียดายเวลาที่คบกันมา เพราะเราไม่เคยคบใครได้นานขนาดนี้ และเค้าคือรักแรกของเราด้วย
...เราเรยอยากถามว่า ถ้าเปนคุณ คุณจะทำยังไง ไม่ใช่ว่าเค้าไม่มีความดีอะไรเรยน่ะ เค้าก้อมีบ้างเวลาเราโกดกัน ต่อให้เค้าไม่ผิด เค้าก้อต้องง้อเราตลอด เราเรยคิดว่า ไม่มีใครทนเราได้อีกแล้วนอกจากเค้า เพราะเราว่าเรานิสัยแย่มาก เปนคนตรงๆ รู้สึกยังไงก้อพูด พูดแบบไม่รักษาน้ำใจกันเรยน่ะ ถ้าเราโมโห แต่เค้าก้อทนได้ แต่ทำไม เราถึงมานั่งคิด คิดอยู่ทุกวัน ว่าเราอยากเลิกกับเค้า แต่มันก้อได้แค่คิด
..ปล. ยาวไปหน่อย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะค่ะ ขอความคิดเห็นหน่อยน่ะค่ะ ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไงดี**