เราควรทำยังไงดี
เราขอเกริ่นก่อนเลยว่าเราอาจจะเป็นคนที่ดูเฮฮามีความสุขอยู่ตลอด ยิ้มแย้ม เราอยู่ในคณะที่เรียนหนักมาก มีการสอบเกือบทุกอาทิตย์ เพื่อนๆมักคิดว่าเราไม่เครียดอะไร มีชีวิตลั้ลลาไปวันๆ เราไม่ค่อยชอบไปเรียน เราชอบแกะเลคเชอร์แต่กลายเป็นว่าเหมือนเพื่อนๆจะตีค่าว่าเราเป็นคนไม่เรียนหนังสือ ไม่โอเค เหลวไหล ไม่อ่านหนังสือ ขี้เกียจ แต่เรากลับคิดต่างเราเข้าใจว่าการเรียนมันก้อสำคัญแต่ชีวิตเรามีอย่างอื่นมากกว่านั้น เราไม่ใช่คนชอบอ่านหนังสือ ไม่ชอบเรียนหนังสือ เราเข้าใจว่าต้องเรียน เราก้อดีใจที่เพื่อนเป็นห่วงแต่บางทีเราค้องการเพื่อน เพื่อนจริงๆที่คุยกัน เข้าใจกัน มีอะไรก้อแลกเปลี่ยน ยิ้มและหัวเราะไปด้วยกัน ชีวิตวัยรุ่นของเราจะหมดไปกับการเรียนหรอ ? เป้าหมายในชีวิตของเพื่อนๆคืออะไร ? เราอยากมีชีวิตวัยรุ่นที่มีความหมายใช้เวลาร่วมกับเพื่อนในมหาลัย เพื่อนๆในคณะมักตีค่าคนอื่นจากคะแนน วันๆเพื่อนๆก้อมีแต่อ่านหนังสือแล้วถามคะแนนกัน พอเราได้คะแนนไม่ดีเพื่อนก้อเหมือนมองว่าเราเป็นคนไม่ดี ไม่น่าคบหา ทุกคนถูกตีค่าด้วยคะแนนสอบ เพียงเท่านั้น แค่ตัวเลขที่ออกมาทำให้ทุกคนปฏิบัติกับคนอื่นแตกต่างกันออกไป
เราคิดว่าทุกคนควรคบกันที่นิสัยใจคอ ไม่ใช่คะแนน ไม่ใช่คนคะแนนดีจะเป็นคนดี คนคะแนนแน่เป็นคนเลว เหมือนบางครั้งเพื่อนเหมือนจะหวังดีมาเตือนว่าทำไมเราไม่เรียนหนังสือเลย เรียนหน่อยซักนิดก้อดี แต่บางทีเพื่อนก้อไม่รู้ว่าเราก้อเรียน ก้ออ่าน หลายครั้งที่คำพูดของเพื่อนเหมือนยิ่งกดเราให้ต่ำลง "เทอๆ วันนี้มาเรียนด้วยหรอ ดีนะจากที่เรียน0แบบ0เลย จะได้มีซัก 1 ชม ไง"
"อ่านหนังสือด้วย ช่วงนี้แกดูเนือยๆ เอาตรงๆนะคนอื่นเค้าอ่านกันเยอะมาก"
"แกไม่อ่าน ไม่เรียนหนังสือเลย ได้เท่านี้ก้อเยอะแล้ว"
"รอบนี้แกได้เยอะหนิ ดวงดีจัง" ในรอบที่เราคะแนนดี บลาบลา คำพูดพวกนี้มันทำลายความรุ้สึกคนฟังมากนะ
คือทุกคนเป็นเราหรอ รู้หรอว่าวันๆนึงเราอ่านหนังสือทำอะไรเท่าไหร่ ทุกคนเอาอะไรมาตัดสิน ว่าเราเป็นคนแบบนี้ควรได้คะแนนน้อยอย่างนั้นหรอ
เรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยากให้เพื่อนช่วยเหลืออะไรเลย เราแค่อยากได้เพื่อนแบบเพื่อนจริงๆที่เข้าใจ และ รับฟังเรา เราอยากเจอเพื่อนที่จริงใจไม่ใส่หน้ากากเข้าหากัน ถ้าเกลียดเราก้อไม่ต้องมาคุยกับเรา ไม่ต้องพยายามมาทำดีด้วย ไม่เหนื่อยหรอ เราอยากเป็นตัวของตัวเองเราเคยจะพูดเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง แต่เพื่อนก้อไม่ได้สนใจและคิดว่าเราเป็นเพียงคนไม่เรียนหนังสือคนหนึ่งที่ไม่สนใจการเรียน เราเครียดเรื่องนี้มาก เราเหนื่อยที่อยู่ในสังคมหน้ากาก
มีแต่การแข่งขัน สังคมที่มนุษย์วัดคุณค่าคนอื่นจากคะแนน
บางครั้งลองมาเล่าให้คนรอบตัว คนในครอบครัวฟังเค้าก้อเครียดเพราะเราอีก จากที่เค้าก้อมีเรื่องให้คิดมากพออยู่แล้ว เรารู้สึกว่าเราไม่ควรทำให้เค้าเครียดมากขึ้น ก้อเลยไม่ค่อยได้บอกอะไรมากมาย คุยกันน้อยลง แล้วคุยเฉพาะเรื่องจำเป็นมากขึ้น คุยเล่นน้อยลง คนในครอบครัวก้อมีเรื่องเครียดกับปัญหามากพอแล้ว เราไม่อยากให้เราเป็นเรื่องเครียดนั้นเพิ่ม จนเรารู้สึกเหมือนเราไม่มีใครให้คุยด้วย เราไม่สามารถบอกอะไรใครได้ เพราะพูดไปก้อมีแต่แย่ลงค่ะ
เราเครียดทั้งเรื่องเรียน เรื่องคะแนน เรื่องเพื่อน เรื่องคำพูดทิ่มแทงของคนรอบตัว จนเรานอนไม่หลับ และ ต้องมาพึ่งยานอนหลับ เราเครียดลงกะเพราะจนป่วย แต่เราก้อบอกใครไม่ได้มากนัก เราไม่รู้ควรจะทำยังไงดีค่ะ
เราอยากรู้ว่าจะมีที่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวแบบเรารึป่าว ไม่มีใครให้ไว้ใจ ไม่มีใครถอดหน้ากากแบะแสดงความจริงใจออกมา
ปล นี่เป็นกระทู้แรกของเราหากเราเขียนไม่ดี หรือวกไปวนมา ต้องขอโทษด้วยคะ
เรื่องที่ไม่เคยบอกใคร จากผู้หญิงร่าเริงคนหนึ่ง
เราขอเกริ่นก่อนเลยว่าเราอาจจะเป็นคนที่ดูเฮฮามีความสุขอยู่ตลอด ยิ้มแย้ม เราอยู่ในคณะที่เรียนหนักมาก มีการสอบเกือบทุกอาทิตย์ เพื่อนๆมักคิดว่าเราไม่เครียดอะไร มีชีวิตลั้ลลาไปวันๆ เราไม่ค่อยชอบไปเรียน เราชอบแกะเลคเชอร์แต่กลายเป็นว่าเหมือนเพื่อนๆจะตีค่าว่าเราเป็นคนไม่เรียนหนังสือ ไม่โอเค เหลวไหล ไม่อ่านหนังสือ ขี้เกียจ แต่เรากลับคิดต่างเราเข้าใจว่าการเรียนมันก้อสำคัญแต่ชีวิตเรามีอย่างอื่นมากกว่านั้น เราไม่ใช่คนชอบอ่านหนังสือ ไม่ชอบเรียนหนังสือ เราเข้าใจว่าต้องเรียน เราก้อดีใจที่เพื่อนเป็นห่วงแต่บางทีเราค้องการเพื่อน เพื่อนจริงๆที่คุยกัน เข้าใจกัน มีอะไรก้อแลกเปลี่ยน ยิ้มและหัวเราะไปด้วยกัน ชีวิตวัยรุ่นของเราจะหมดไปกับการเรียนหรอ ? เป้าหมายในชีวิตของเพื่อนๆคืออะไร ? เราอยากมีชีวิตวัยรุ่นที่มีความหมายใช้เวลาร่วมกับเพื่อนในมหาลัย เพื่อนๆในคณะมักตีค่าคนอื่นจากคะแนน วันๆเพื่อนๆก้อมีแต่อ่านหนังสือแล้วถามคะแนนกัน พอเราได้คะแนนไม่ดีเพื่อนก้อเหมือนมองว่าเราเป็นคนไม่ดี ไม่น่าคบหา ทุกคนถูกตีค่าด้วยคะแนนสอบ เพียงเท่านั้น แค่ตัวเลขที่ออกมาทำให้ทุกคนปฏิบัติกับคนอื่นแตกต่างกันออกไป
เราคิดว่าทุกคนควรคบกันที่นิสัยใจคอ ไม่ใช่คะแนน ไม่ใช่คนคะแนนดีจะเป็นคนดี คนคะแนนแน่เป็นคนเลว เหมือนบางครั้งเพื่อนเหมือนจะหวังดีมาเตือนว่าทำไมเราไม่เรียนหนังสือเลย เรียนหน่อยซักนิดก้อดี แต่บางทีเพื่อนก้อไม่รู้ว่าเราก้อเรียน ก้ออ่าน หลายครั้งที่คำพูดของเพื่อนเหมือนยิ่งกดเราให้ต่ำลง "เทอๆ วันนี้มาเรียนด้วยหรอ ดีนะจากที่เรียน0แบบ0เลย จะได้มีซัก 1 ชม ไง"
"อ่านหนังสือด้วย ช่วงนี้แกดูเนือยๆ เอาตรงๆนะคนอื่นเค้าอ่านกันเยอะมาก"
"แกไม่อ่าน ไม่เรียนหนังสือเลย ได้เท่านี้ก้อเยอะแล้ว"
"รอบนี้แกได้เยอะหนิ ดวงดีจัง" ในรอบที่เราคะแนนดี บลาบลา คำพูดพวกนี้มันทำลายความรุ้สึกคนฟังมากนะ
คือทุกคนเป็นเราหรอ รู้หรอว่าวันๆนึงเราอ่านหนังสือทำอะไรเท่าไหร่ ทุกคนเอาอะไรมาตัดสิน ว่าเราเป็นคนแบบนี้ควรได้คะแนนน้อยอย่างนั้นหรอ
เรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยากให้เพื่อนช่วยเหลืออะไรเลย เราแค่อยากได้เพื่อนแบบเพื่อนจริงๆที่เข้าใจ และ รับฟังเรา เราอยากเจอเพื่อนที่จริงใจไม่ใส่หน้ากากเข้าหากัน ถ้าเกลียดเราก้อไม่ต้องมาคุยกับเรา ไม่ต้องพยายามมาทำดีด้วย ไม่เหนื่อยหรอ เราอยากเป็นตัวของตัวเองเราเคยจะพูดเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง แต่เพื่อนก้อไม่ได้สนใจและคิดว่าเราเป็นเพียงคนไม่เรียนหนังสือคนหนึ่งที่ไม่สนใจการเรียน เราเครียดเรื่องนี้มาก เราเหนื่อยที่อยู่ในสังคมหน้ากาก
มีแต่การแข่งขัน สังคมที่มนุษย์วัดคุณค่าคนอื่นจากคะแนน
บางครั้งลองมาเล่าให้คนรอบตัว คนในครอบครัวฟังเค้าก้อเครียดเพราะเราอีก จากที่เค้าก้อมีเรื่องให้คิดมากพออยู่แล้ว เรารู้สึกว่าเราไม่ควรทำให้เค้าเครียดมากขึ้น ก้อเลยไม่ค่อยได้บอกอะไรมากมาย คุยกันน้อยลง แล้วคุยเฉพาะเรื่องจำเป็นมากขึ้น คุยเล่นน้อยลง คนในครอบครัวก้อมีเรื่องเครียดกับปัญหามากพอแล้ว เราไม่อยากให้เราเป็นเรื่องเครียดนั้นเพิ่ม จนเรารู้สึกเหมือนเราไม่มีใครให้คุยด้วย เราไม่สามารถบอกอะไรใครได้ เพราะพูดไปก้อมีแต่แย่ลงค่ะ
เราเครียดทั้งเรื่องเรียน เรื่องคะแนน เรื่องเพื่อน เรื่องคำพูดทิ่มแทงของคนรอบตัว จนเรานอนไม่หลับ และ ต้องมาพึ่งยานอนหลับ เราเครียดลงกะเพราะจนป่วย แต่เราก้อบอกใครไม่ได้มากนัก เราไม่รู้ควรจะทำยังไงดีค่ะ
เราอยากรู้ว่าจะมีที่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวแบบเรารึป่าว ไม่มีใครให้ไว้ใจ ไม่มีใครถอดหน้ากากแบะแสดงความจริงใจออกมา
ปล นี่เป็นกระทู้แรกของเราหากเราเขียนไม่ดี หรือวกไปวนมา ต้องขอโทษด้วยคะ