เรื่องมันมีอยู่ว่า...เราเลิกกะแฟนไปได้ 2 เดือนแล้ว
ช่วง 1 เดือนแรกที่เลิกกันไปเราก็ไม่ได้คุยกะเขาอีกเลย เราไม่กล้าคุยกะเขา เขาก็ไม่กล้าคุยกะเรา
ประมาณเดือนกว่าๆ ที่ปิดเทอมเราก็ไม่ได้คุยกันเลย เพื่อนเราเล่าให้ฟังว่าเขามาบ่นกะเพื่อนเราว่า
เขาอยากคุยกะเราแต่เขาไม่กล้าทักเรามาเพราะเขาก็เรายังโกรธเขาอยู่ (จริงๆก็ไม่ได้โกรธไรนะ แต่เราก็ไม่กล้า)
เพื่อนเราเลยบอกเขาว่าให้ทักเรามาเลยและเขาก็ทักมาจริงๆ ตอนแรกๆก็คุยกะเขาปกติแบบเพื่อนนะ
คุยในแชทบ้าง โฟนบ้าง คอลบ้าง แทบทั้งวัน เราคุยกะเขาได้ประมาณ 3 วัน อยู่ๆเขาก็เริ่มพูดแปลกๆ
เขาบอกว่าคิดถึง พอห่างกะเราไปเขารู้สึกแปลกๆ เหมือนขาดอะไรไป เขาเริ่มพูดเรื่องที่เราจะย้ายไปเรียนที่อื่น เขาร้องไห้แล้วบอก
ว่าไม่อยากให้เราไปอยากให้เรียนที่เดิมกะเขา เขาไม่อยากทิ้งเราออกจากชีวิต คนเคยคบเคยอยู่ด้วยกันและวันนึงจะไม่ได้เจอหน้ากันอีก
เราก็พยายามพูดปลอบใจเขา
***พอคุยกันไปสักพัก***
เขาเริ่มใช้คำพูดที่เคยใช้ในตอนที่ยังคบกันอยู่ เขาบอกรัก บอกคิดถึงหรือคำหวานๆ ที่เคยใช้กะเราในตอนนั้น (ทั้งๆทียังไม่ได้กลับมาคบกัน แค่คุยกัน)
วันที่เราไปช่วยเขาและเพื่อนเพิ่มคะแนนที่รร. เราก็ช่วยเขาทำงาน เขาก็ขอบคุณ เวลาที่เราทำงานเยอะๆ เขาก็คอยให้กำลังใจ เราไปเที่ยวกะเพื่อนเขาก็บอกว่าระวังตัวด้วยนะๆ คอยถามว่าหาอะไรกินยัง ตอนนี้อยู่ไหน กลับกี่โมง
เรานั่งกินข้าวอยู่กะเพื่อนเพื่อนก็ขออ่านแชท เราก็ให้อ่าน เพื่อนก็บอกว่าไม่แน่เขาอาจจะยังผูกพันกะเราอยู่ เพื่อนก็ถามว่าถ้าเขากลับมาขอคืนดีจะรีเทิร์นมั้ย เราก็บอกเพื่อนไปว่าเราก็ยังรักเขาอยู่ ยังอยากกลับไปคบกันอยู่แต่เราแค่กลัวว่าเราจะทำให้รักมันพังอีก กลัวว่ามันจะไม่มีอะไรดีขึ้น
เพื่อนก็บอกเราว่าอย่าไปกลัว เรากะเขาก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ผ่านสุขผ่านทุกข์มาด้วยกัน คุยกันไปก่อน วันไหนมั่นใจทั้งคู่ว่ายังรักกัน ก็กลับมาคบกัน
.
.
กลัวว่าเขาไม่ได้จะกลับมาจริงๆ กลัวเขาจะมาหลอก เราก็ไม่อยากคิดไปเอง เราแค่อยากรู้ว่า เรากะเขามีโอกาสจะกลับมาคบกันอีกมั้ย