เพื่อนคนนี้เพิ่งสนิทได้ 4 ปี แต่ก่อนเรียนที่เดียวกันมาตลอด ตอนนั้นไม่รู้จักเพราะอยู่คนละห้อง พอได้มาอยู่กลุ่มเดียวกันกลายเป็นว่ามันติดเรามากไปไหนก็ไปด้วยตลอด มีความสุขดีที่มีมันอยู่ด้วยนะ ไม่ว่าจะมีคนอยู่ด้วยเยอะแค่ไหนก็เหมือนว่าเราอยู่กันแค่สองคน 5555 เหมือนโลกนี้มีแค่เราอะไรแบบนี้(เพื่อนชอบแซว) แต่ก็ไม่ได้สนใจเพื่อนเค้าก็แซวขำๆ เราไม่เคยทะเลาะกัน มีงอนนิดๆหน่อยๆแต่จะเป็นเรามากกว่าที่งอนมัน แล้วมันก็ง้อตลอดไม่ว่าคนที่ผิดจะเป็นเราหรือมันก็ตาม เราเป็นคนไม่ชอบกินน้ำแก้วเดียวกับคนอื่นแต่กับมันเรากินได้ เราจะเป็นคนที่นอนหลับไม่สบายเท่าไรถ้าได้นอนกับเพื่อน แต่กับมันเรากลับรู้สึกว่าต่างออกไปจากคนอื่นนอนกับมันได้สบาย ไปรับไปส่งมันตลอดทั้งๆที่มันไม่ได้ขอ ถ้าเราป่วยงี้มันก็จะเอาโน๊ตที่จดมาให้ตอนเย็นตลอดไม่ก็เอางานเราไปทำส่งให้  มันกับเราชอบเล่นแบบถึงเนื้อถึงตัว กอด หอมแก้ม เป็นเรื่องปกติแรกๆเพื่อนก็ว่าเล่นบ้าอะไรกันแบบนี้ หลังๆมาเค้าก็คงชินกันแล้ว เรากับมันก็ไม่มีแฟนทั้งคู่  เสาร์อาทิตย์มันก็มาอยู่กับเรา มีอยู่ครั้งนึงเราก็แกล้งมันเล่นปกติ หอมแก้มไปเรื่อยๆแล้วจู่ๆเราก็ลื่นเว้ย แล้วเฉียดปากมันไง มันก็หัวเราะ เราก็หัวเราะ คือไม่ได้คิดอะไร พอมันกำลังจะใกล้เข้ามา จังหวะนั้นใจเราเต้นแรงเลย ยื่นหน้าต่อไปไม่ได้ละ เราเลยรีบผละออก แล้วก็บอกว่ากลับบ้านก่อนนะงี้เลย วันต่อมาเราก็ยืนคุยกับเพื่อนคนอื่นอยู่เนาะ มันก็เดินมา ไม่พูดอะไร เราก็มองหน้ามันเฉยๆไม่ได้ถามอะไรเหมือนกัน เลยคุยต่อไม่ได้สนใจ แล้วมันก็จับหน้าเราหันมันมาแล้วจูบเราตรงนั้นเลย คือตอนนั้นงงไปหมด ทั้งงงทั้งรู้สึกอะไรอธิบายไม่ถูก เรารีบผลักมันออกเพราะเพื่อนอยู่ตรงนั้นสองสามคน มันก็ยิ้มแล้วก็เดินออกไป จากนั้นมาเรากับมันก็ปกติน่ะแหละ จนวันนึงมันมีแฟนมันไม่มีเวลาให้เราเหมือนเดิม โทรไปก็สายไม่ว่างตลอด ตอนกลับบ้านก็ให้เรากลับก่อน เสาร์อาทิตย์มันก็ไปอยู่บ้านแฟน คือโคตรน้อยใจอ่ะ แฟนมันก็บอกมันให้เลิกยุ่งกับเรา คือมันไม่ได้มาบอกเองหรอก เราแอบไปเห็นในแชทโทรศัพท์มัน ไม่ค่อยชอบแฟนมันเลย เราก็เริ่มถอยห่างจากมันไปกินข้าวกับเพื่อนคนอื่นคุยกับมันน้อยลง มันก็อยู่ได้โดยที่ตัวมันยังปกติ มีแต่เราเองที่อึดอัดใจ เวลามันไปอยู่กับเพื่อนคนอื่นเรารู้สึกหวงมันหนักมาก มันไปนั่งกับเพื่อนคนอื่นจนเราต้องไปตามมันให้กลับมาที่ตัวเอง มันก็บอกว่ามันจะนั่งตรงนี้ เรามีสิทธิ์อะไรไปห้ามมัน มันเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนอ่ะ คือเราอยากลืมๆมันไป มองให้เป็นแค่เพื่อนร่วมห้อง แต่เราทำไม่ได้ เราห้ามใจตัวเองให้ไม่คิดถึงมันไม่ได้ เราไม่รู้สึกพิเศษกับใครเลยอ่ะนอกจากมัน เราอยากบอกมันหลายครั้งแล้ว แต่เราก็ไม่แน่ใจในตัวเอง มันทำให้เราเปลี่ยนไป เราเป็นคนไม่ชอบรอใครนานๆ แต่เรากลับรอมันได้เป็น ชม. มันก็บอกเราแบบนั้นเหมือนกันว่าเราเป็นคนเดียวที่ช้าแล้วมันเต็มใจรอโดยไม่รู้สึกหงุดหงิด จะบอกว่ามันเป็นเพื่อนรักก็ไม่ใช่ เพราะในกลุ่มเรามีสามคนแล้วกับอีกคนเราคบมานานกว่ามันอีก แล้วคนนั้นก็รักสุดๆเหมือนกัน แต่มันก็ต่างจากคนนี้ แล้วเพื่อนอีกคนมันก็มีแฟน เราก็ไม่เห็นจะหงุดหงิดเหมือนคนนี้มีเลย แล้วอีกอย่างเรากับมันก็เพศเดียวกัน ไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง งงเด้งงเด้