คือ แฟนผมจะมีเรื่องทะเราะกับผมทุกครั้งที่มีประชุมสรรค์สันต์ กับเพื่อนร่วมงานหรือลูกค้าตลอด เราชวนไปด้วยทุกครั้ง บอกล่วงหน้าทุกครั้ง เขาก็ไม่ไป
พอเรากลับมาก็มาทะเราะ บอกว่าเราปล่อยให้อยู่คนเดียว ลามไปจนจะเลิกกันทุกครั้ง ผมก็ไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร ทุกครั้งที่จะไปกินข้าวกับที่ทำงาน ผมต้องขอให้พวกเขามากินร้านในซอยที่ผมอยู่ เพื่อที่แฟนผมจะได้ไม่ว่า และมาด้วยได้ แต่เขาก็ไม่มา บางทีเจ้าของบริษัทชวนไปกินข้าวที่บ้านกำลังคุยเรื่องงานกัน แฟนผมก็จะไลน์ตามให้กลับ (แบบว่าลุกออกมาเลย) ผมอยู่ตรงกลางบางทีก็ทำอะไรไม่ถูก นี่ก็แฟน นี่ก็งาน เคยคุยกับเขาว่าให้เราเปลี่ยนที่ทำงานมั้ย เอาแบบ 17.00 เลิกงานกลับบ้าน ไม่ต้องไปไหนแบบนี้ เขาก็บอกว่าไกล ต้องตื่นไวกว่าเดิมประมาณครึ่งชั่วโมง แบบบางทีก็ไม่อยากปรึกษาหรือทำข้อตกลงอะไรกับเขาอ่ะครับ ตอนอารมณ์ดีก็บอกเราว่าโอเคทำได้ แต่พอทะเราะกันจริงๆ ลืมที่ตกลงหมดทุกอย่าง ขนาดเวลาจอดรถใกล้คันข้างหน้ามากไปยังเอามาทะเราะจนจะเลิกกันก็เคย กาน้ำร้อนไฟไม่ติดก็เอามาทะเราะกับเราหาว่าเราทำพังก็เคย ซื้อกับข้าวมาผิดเกือบเลิกกันก็เคย ผมควรทำไงดี ลืมบอก ผมทำงานออกแบบและกราฟิคดีไซด์ บางครั้งเลยต้องออกไปคุยแบบกับลูกค้า
ผมควรเปลี่ยนที่ทำงานหรือทำอย่างไรดีครับ
พอเรากลับมาก็มาทะเราะ บอกว่าเราปล่อยให้อยู่คนเดียว ลามไปจนจะเลิกกันทุกครั้ง ผมก็ไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร ทุกครั้งที่จะไปกินข้าวกับที่ทำงาน ผมต้องขอให้พวกเขามากินร้านในซอยที่ผมอยู่ เพื่อที่แฟนผมจะได้ไม่ว่า และมาด้วยได้ แต่เขาก็ไม่มา บางทีเจ้าของบริษัทชวนไปกินข้าวที่บ้านกำลังคุยเรื่องงานกัน แฟนผมก็จะไลน์ตามให้กลับ (แบบว่าลุกออกมาเลย) ผมอยู่ตรงกลางบางทีก็ทำอะไรไม่ถูก นี่ก็แฟน นี่ก็งาน เคยคุยกับเขาว่าให้เราเปลี่ยนที่ทำงานมั้ย เอาแบบ 17.00 เลิกงานกลับบ้าน ไม่ต้องไปไหนแบบนี้ เขาก็บอกว่าไกล ต้องตื่นไวกว่าเดิมประมาณครึ่งชั่วโมง แบบบางทีก็ไม่อยากปรึกษาหรือทำข้อตกลงอะไรกับเขาอ่ะครับ ตอนอารมณ์ดีก็บอกเราว่าโอเคทำได้ แต่พอทะเราะกันจริงๆ ลืมที่ตกลงหมดทุกอย่าง ขนาดเวลาจอดรถใกล้คันข้างหน้ามากไปยังเอามาทะเราะจนจะเลิกกันก็เคย กาน้ำร้อนไฟไม่ติดก็เอามาทะเราะกับเราหาว่าเราทำพังก็เคย ซื้อกับข้าวมาผิดเกือบเลิกกันก็เคย ผมควรทำไงดี ลืมบอก ผมทำงานออกแบบและกราฟิคดีไซด์ บางครั้งเลยต้องออกไปคุยแบบกับลูกค้า